Ίσως είναι ο τελευταίος μεγάλος καθεδρικός ναός αφιερωμένος στη χριστιανική πίστη. Μια μοναδική στο είδος της κατασκευή από ένα σημαντικό Καταλανό αρχιτέκτονα. Αν και η κατασκευή της Σαγράδα Φαμίλια [«Αγία Οικογένεια»] είχε ξεκινήσει το 1882, όταν, ένα χρόνο αργότερα, ανέλαβε το έργο ο Αντόνι Γκαουντί άλλαξε ριζικά την εικόνα της. Ο Γκαουντί μεταμόρφωσε τον υπό ανέγερση ναό, συνδυάζοντας το γοτθικό ρυθμό με στοιχεία μοντερνισμού και γεφυρώνοντας (κυριολεκτικά) την εμπνευσμένη αρχιτεκτονική μείξη με φιλόδοξες διαρθρωτικές κολόνες και αψίδες. «Η κατασκευή του Γκαουντί», έγραψαν, «είναι ένα συναρπαστικό μείγμα μεταμορφούμενων γεωμετρικών σχημάτων, πολλά από τα οποία είναι εμπνευσμένα από τη φύση. Οι κωνικές αρ νουβό κορυφές του ναού έχουν την ομορφιά των κάστρων της άμμου».
Ο Γκαουντί αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο έργο. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι θυσιάστηκε για αυτό: Στις 7 Ιουνίου 1926, καθώς πήγαινε να δει την κατασκευή της Σαγράδα Φαμίλια, κτυπήθηκε από διερχόμενο τραμ και υπέκυψε στα τραύματά του. ‘Όταν πέθανε, σε ηλικία 74 ετών, είχε ολοκληρωθεί μόλις το ένα τέταρτο του έργου. Η κατασκευή συνεχίστηκε με αργούς ρυθμούς, φθάνοντας μέχρι τις μέρες μας με την ολοκλήρωση της κατασκευής του κεντρικού Πύργου του Ιησού Χριστού, που σηματοδοτεί τα επίσημα εγκαίνια της Σαγράδα Φαμίλια, συμπίπτοντας με την 100ή επέτειο από το θάνατο του Γκαουντί.
Ενόψει των εγκαινίων έχει ξεκινήσει μια σειρά εκδηλώσεων, προκειμένου να ελέγξουν την απόδοση του ήχου εντός του γιγάντιου ναού. Το έργο στοχεύει στον έλεγχο διαφόρων σημείων και στην ανάλυση του ηχητικού τους δυναμικού, ένα καίριο στοιχείο για τη σωστή ακρόαση της λειτουργίας. Για το σκοπό αυτό, τα δύο τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν τρεις συναυλίες με θρησκευτική και κοσμική φωνητική μουσική. Κομμάτια του 16^ου και 17^ου αιώνα για ορχήστρα, χορωδία και φωνή, ήχησαν για πρώτη φορά στο χώρο, με ένα από αυτά να κλέβει τις εντυπώσεις. Ήταν η Θαυμαστή Χάρις, ένας θρησκευτικός ύμνος που γράφηκε το 1772 από τον Άγγλο κληρικό και ποιητή Τζον Νιούτον.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα, ο συγκεκριμένος ύμνος συνεχίζει να καθηλώνει, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο ερμηνευτής και σε ποια γλώσσα αποδίδει τον ύμνο, ακόμα και όταν δεν υπάρχουν στίχοι παρά μόνο έντεχνα φωνήματα. Στη συναυλία που δόθηκε στη Σαγράδα Φαμίλια, η τραγουδίστρια ήταν Καταλανή, η γλώσσα με την οποία απέδωσε τον ύμνο ήταν ένα είδος παλαιάς αραβικής ανάμεικτης με την καταλανική, η ενορχήστρωση περιλάμβανε μέχρι γκάιντες και το αποτέλεσμα ήταν καθηλωτικό, με την καθοριστική συμβολή του μεγαλειώδους ναού ως σκηνογραφία.