Η πραγματικότητα με τις ακίδες, τις αιχμές και τις λόγχες της, εύκολα μπορεί να καταστρέψει το όνειρο. Τα όνειρα στα χέρια κάποιων σπουδαίων δημιουργών γίνεται όπλο το οποίο με μεγάλη ευκολία καταστρέφει την ανούσια, ρουτινιάρικη, βαρετή πραγματικότητα.
Το «Οδός Μαλχόλαντ» του Ντέιβιντ Λιντς,ξεκινά σαν ένα παραδοσιακό χολιγουντιανό νουάρ, με ένα αυτοκίνητο να τρέχει στον εμβληματικό δρόμο του Λος Άντζελες μέσα στη νύχτα. Μια ξαφνική, βίαιη σύγκρουση αφήνει μια μελαχρινή γυναίκα (Λόρα Χάρινγκ) ζαλισμένη και πάσχουσα από αμνησία. Απογυμνωμένη από την ταυτότητα και τη μνήμη της, σκοντάφτει σε ένα άδειο διαμέρισμα, θέτοντας άθελά της τις βάσεις για μια σουρεαλιστική εξερεύνηση της φιλοδοξίας, του έρωτα και της απόγνωσης στην Πόλη των Αγγέλων.
Μπαίνει η Μπέτι Ελμς (Ναόμι Γουότς), μια φωτεινή και αδυσώπητα αισιόδοξη νεοφερμένη από τις μεσοδυτικές πολιτείες που φτάνει στο Λος Άντζελες για να κυνηγήσει το όνειρό της να γίνει ηθοποιός. Η Μπέτι ανακαλύπτει τη μυστηριώδη γυναίκα, η οποία υιοθετεί το όνομα «Ρίτα», αφότου βλέπει μια αφίσα της Ρίτα Χέιγουορθ. Ενωμένες από περιέργεια και συμπόνια, οι δύο γυναίκες σχηματίζουν μια δύσκολη συμμαχία για να αποκαλύψουν την αλήθεια για το παρελθόν της Ρίτα. Ο δεσμός τους βαθαίνει, αρχικά στηριζόμενος στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και κλιμακούμενος σε μια έντονη, ρομαντική σχέση που προσθέτει έναν συναισθηματικό πυρήνα στο ταξίδι τους.
Η ιστορία, ωστόσο, κάθε άλλο παρά γραμμική είναι. Αυτό που ξεκινά ως ένα απλό μυστήριο εξελίσσεται σε μια κατακερματισμένη αφήγηση που αψηφά τη συμβατική λογική. Ο Λιντς μπλέκει την ηλιόλουστη φαντασία των ονείρων του Χόλιγουντ με τις αναπόφευκτες σκιές των εφιαλτών του. Καθώς η Μπέτι και η Ρίτα ερευνούν, πέφτουν πάνω σε αινιγματικά στοιχεία: ένα μπλε κλειδί, ένα κουτί που φαίνεται να περιέχει απαντήσεις και έναν απειλητικό καουμπόη που προειδοποιεί για αόρατες δυνάμεις που τις τριγυρίζουν. Η ταινία αρνείται να προσφέρει σαφήνεια, απολαμβάνοντας αντ' αυτού την ασάφεια και τον αποπροσανατολισμό, σαν να καλεί τον θεατή να συναρμολογήσει ένα παζλ του οποίου οι άκρες συνεχώς μετατοπίζονται.
Ένα από τα κεντρικά θέματα της ταινίας είναι η ταυτότητα, τόσο η κατασκευασμένη όσο και η διαγραμμένη. Η γλυκιά αφέλεια της Μπέτι έρχεται σε έντονη αντίθεση με την κατακερματισμένη ευαλωτότητα της Ρίτα, αλλά καθώς η σχέση τους βαθαίνει, γίνεται σαφές ότι αυτές οι προσωπικότητες δεν είναι σταθερές. Στη δεύτερη πράξη της ταινίας, η αφήγηση σπάει εντελώς, αποκαλύπτοντας ένα πιο σκοτεινό υπόβαθρο. Η Μπέτι μεταμορφώνεται σε Νταϊάν, μια πικραμένη και απογοητευμένη ηθοποιό που κάποτε αγαπούσε τη Ρίτα (τώρα Καμίλα), αλλά η ζήλια και η απελπισία της την έχουν καταβροχθίσει. Οι διπλές ταυτότητες της Μπέτι-Νταϊάν και της Ρίτα (Καμίλα) θολώνουν τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, υποδηλώνοντας ότι μεγάλο μέρος της προηγούμενης αφήγησης της ταινίας είναι ένα περίτεχνο όνειρο, ή μια απελπισμένη προσπάθεια να ξαναγραφτεί ένα τραγικό παρελθόν.
Το ίδιο το Λος Άντζελες είναι ένας χαρακτήρας, που απεικονίζεται μέσα από τον ονειρικό φακό του Λιντς ως μαγικό και απειλητικό. Η πόλη είναι απαλλαγμένη από το νέφος και την κυκλοφορία, τα εμβληματικά της ορόσημα λούζονται σε απόκοσμη ακινησία, κάνοντάς την να μοιάζει απόκοσμη. Ωστόσο, πίσω από την αίγλη κρύβεται ένα διεφθαρμένο και κακόβουλο υπογάστριο. Η σατιρική άποψη του Λιντς για το Χόλιγουντ αναδεικνύει την εκμεταλλευτική φύση της βιομηχανίας του θεάματος, με σκηνές που αναδεικνύουν τις απάνθρωπες δυνάμεις που δρουν -κυρίως την ανατριχιαστική σεκάνς της οντισιόν, όπου το λαμπερό ταλέντο της Μπέτι επισκιάζεται από τα αρπακτικά βλέμματα των ανδρών παραγωγών.

Στον πυρήνα του, το «Οδός Μαλχόλαντ» είναι ένας διαλογισμός για την αλληλεπίδραση των ονείρων και της πραγματικότητας. Ο Λιντς αντιπαραβάλλει τη μεθυστική γοητεία των φιλοδοξιών με το συντριπτικό βάρος της αποτυχίας, εξερευνώντας πώς τα άτομα δημιουργούν ψευδαισθήσεις για να προστατευτούν από τον πόνο. Η εξιδανικευμένη αθωότητα της Μπέτι και η τραγική πικρία της Νταϊάν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, ενσαρκώνοντας την εύθραυστη φύση της ταυτότητας όταν υπόκειται στις πιέσεις της φιλοδοξίας, του έρωτα και της απόρριψης.
Η μαεστρία του Lynch έγκειται στην ικανότητά του να προκαλεί συναισθήματα χωρίς να προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Τα αινιγματικά σύμβολα της ταινίας, το μπλε κουτί, η παράσταση του Club Silencio, ο επαναλαμβανόμενος καουμπόι, έχουν λιγότερο να κάνουν με το οριστικό νόημα και περισσότερο με την πρόκληση μιας ενστικτώδους αντίδρασης. Στο τέλος, δεν μένουμε με την επίλυση, αλλά με τον στοιχειωμένο απόηχο μιας τραγωδίας που μοιάζει τόσο οικουμενική όσο και βαθιά προσωπική.
Το «Οδός Μαλχόλαντ» δεν είναι μόνο μια ιστορία, είναι πρόσκληση βύθισης στη σουρεαλιστική λογική των ονείρων. Διαλύοντας τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης, ο Λιντς δημιουργεί ένα κινηματογραφικό αριστούργημα, ένα αίνιγμα ταυτοτήτων που, όπως και οι χαρακτήρες μέσα σε αυτό, παραμένει ασύλληπτο και υπνωτικό. Ο Λιντς ήταν ένας δημιουργός που ονειρευόταν το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ, πάντα, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα πράγματα καθώς διασχίζουμε σε όλη τη ζωή μας, εμείς που ονειρευόμαστε μόνο στον ύπνο μας.