[ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ]

                «Κύριε μην αφήσεις να χαθούν όσοι δεν πίστεψαν σε σένα
                        απλά επειδή δεν υπήρξαν ακόμα πραγματικά δυστυχισμένοι»
                      – Αντρέι Ταρκόφσκι, Η θυσία

1.

«Σε τι πιστεύεις;» ρώτησα
καθώς διάβαζε πριν κοιμηθεί.
«Ο Θεός μου», αποκρίθηκε,
«πενθεί για τους αιώνες
που γέμισαν μ’ απώλειες και αίμα».

Τι μοίρα, Κύριε,
τι ζωή που έζησες κι εσύ,
να δεις τα τέκνα σου
να χάνονται ένα-ένα.

2.

Από εκείνη τη στιγμή
όλα απέκτησαν το νόημα που έλειπε.

Ο κόσμος μας αντανακλά
τη μελαγχολία ενός μεσήλικα Θεού
που έχασε παιδιά στον πόλεμο.

[ ΣΙΣΥΦΟΣ ]

Σαν πέθανε ο Σίσυφος,
η πέτρα ανακουφίστηκε
μ’ ένα μειδίαμα στα χείλη.

Τις μέρες που ακολούθησαν,
την πέτρα
την κομμάτιασαν
σε πλήθος κόκκων άμμου.

Τους κόκκους μάζεψαν
–με υπομονή–
και κατασκεύασαν κλεψύδρες.

[ ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ ΤΟΥ ΟΚΑΜ ]

                ―Ο θεός γεννήθηκε
                        δίχως αστική ευγένεια―

[Μια πεταλούδα αναζητά την έξοδο, μα το παράθυρο την εγκλωβίζει.
Τώρα φτερουγίζει μανιασμένα, χτυπώντας ένα ξύλινο χερούλι.]

Λίγο να κοίταζε τριγύρω,
ένα δωμάτιο που βρίθει ελευθερίας.

Τινάζεται, χτυπιέται, σπαρταρά
                σε μια προσπάθεια απέλπιδα

κι εγώ λυπήθηκα βαθιά. Κάποτε
οι άνθρωποι γίνονται θεοί

                μα ποιος θεός είναι Θεός
                άμα δε σώζει;

Με μια μου κίνηση απλή
το πόμολο πήρε
το χρώμα των φτερών της.

[ ΠΥΘΙΑ ]

                «Γιατί τους έπλασα ελεύθερους
                        κι ελεύθεροι οφείλουν να παραμείνουν»
                        ─ Τζον Μίλτον, Χαμένος παράδεισος

Στο χώμα κάρφωσε την τρίαινα,
από το χώμα βγήκε το νερό.
Έπειτα φύτρωσε η ελιά
με την τεράστια κορμοστασιά
και τους καρπούς της.

Μα οι πολίτες ξέραμε ήδη
                τον χρησμό·
τα ξύλινα τείχη θα μας σώσουν.

Απ’ ό,τι φαίνεται,
ο Ποσειδώνας γνώριζε
καλύτερα.