Ξύπνησα πριν απ’ το φως.

Το σπίτι κρατούσε ακόμη τη νύχτα του.

Έβραζε το νερό,

έσταζε ο χρόνος στο πάτωμα.

Το παλτό σου

το κρέμασα πάλι πίσω απ’ την πόρτα.

Δεν ξέρω γιατί

ίσως για να νομίζεις πως θα γυρίσεις.

Στο τραπέζι

άφησα το ποτήρι,

το άδειο σου χέρι,

κι ένα μικρό φως απ’ τη λάμπα·

τόσο όσο να μη χαθείς

αν μπεις ξανά.

Δεν πήρα τίποτα μαζί μου

παρά μόνο τον ήχο της καρέκλας

όταν σηκώθηκα.

Κάθε που χαράζει

ακούω το κλειδί.

Μα είναι μόνο το φως

που ξυπνάει σιγά σιγά

στο τραπέζι.