Κυκλάμυνα ή Το δέντρο της παλιννόστησης

Προοιωνίζεται δέντρο ο καρπός
Πώς αλλιώς να ανθίσει τ’ αντίστροφο
το σκουλήκι το κέλυφος πώς
όταν πήζει ευθεία ο χάρακας
και ο κύκλος διαβήτη το φως
πως οδοί άνω κάτω η ίδια
δεν χρειάζεται να είσαι σοφός
αρκεί λήθη το δέντρο ανάδρομη
να την τρέπει θηλή ο καρπός
σαν δαγκώνεις να σου ’ρχονται όλα
στο μυαλό στην ψυχή σαν θυμός
ότι τούτη η άμυνα κύκλος
και στο κέντρο ο νόστος κλειστός

Κυκλοδίωκτο ή Φόρμουλα ένα της ευτυχίας

Γυρνά ατέρμονα ο κόσμος
γύρω απ’ την απουσία του
σε διαρκή ναυτία
μιας αναρρόφησης
του παλαιού του βάθους
όλου στην επιφάνεια
ζωής ανακυκλωμένης
απ’ αυτοκίνητο
και εαυτό ακίνητο
σε κυκλοδίωκτο τυφλό
σημείο στον καθρέφτη
που για ν’ αγγίξεις
πρέπει πρώτα να πιστέψεις

τα όνειρα πάνω στα νερά
ασφάλτου απ’ την άχνη
θέρους γεμάτου θερισμούς
μιας αβλαβούς διέλευσης
στα αβαθή απόσυρσης
πυθμένα από την πειθώ
του δίχως νερό τραβήγματος
χαλιού κάτω απ’ τα πόδια
νου και ψυχής λυμένων
σε δυο αγνώστους χ και ψ

πιλότου σε μια μηχανή
αντεστραμμένου ουρανού
βυθό να υποδύεται
προοπτικής σ’ αστέρια
που μάγους πια δεν οδηγούν
μα φόρμουλες μιας οιονεί
ευθείας σε περιστροφή
να φτάσουν εκεί που είναι

Γυρνά αδέσποτος ρυθμός
η γη κάτω απ’ τις ρόδες
της κεντρομόλου εκδρομής
προς εαυτό ανεύρετο
Σημείο φυγής μοναδικό
ο αέρας στις βαλβίδες
όσο η πίεση κρατά
κεφάλια εμπρός σκυμμένα
πιο γρήγορα πιο δυνατά
στα αερόκλειδα στροφών
που σφίγγουν τα μπουλόνια

συγκράτησης δερβίσηδων
κυκλωτικών χορών
στη δύση της ανατολής
ψυχής απωθημένης
στο βάθος του καθίσματος
στις εντολές μιας πίστας
σε εύπιστους στο εφικτό
φόρμουλας ευτυχίας
στην ουροβόρο διαδρομή
να φτάσεις εκεί που είσαι

Πως έτσι κι αλλιώς
γυρνά ατέρμονα ο κόσμος
σε μια διαρκή μετάδοση
ταχύτητας περιστροφής
γύρω απ’ τον άξονά του
αδειάζοντας τα αβαθή
στεγνώνοντας τα σύννεφα
σε ξηρασία διαρκή
σκάζοντας τον χιτώνα

ως να φανεί ο άξονας
μιας επιτάχυνσης τρελής
στο στράγγισμα κάθε χυμού
από το δεν των δέντρων
στον στεγνωτή ταχύτητας
κορμών, κλαδιών, καρπών τους
πυκνό σημειωτόν τους

το τέλμα αναγραμματίζοντας
καθένα τους κι ένας Άμλετ
με πίδακα ανάβλυσης
πηχτής αναβλητικότητας
πριν απ’ την Οφηλία

του βήματος προς τα εμπρός
σε όσα κορμός δεν φτάνει
αν απ’ τις ρίζες δεν κοπεί
να βγει απ’ τη σκιά του
σε ένα φως που καίει

όσα δε λέει το ποίημα
εάν δεν παρωδήσει
το δέντρο που μ’ ένα πόδι
τρέχει χοροπηδώντας
στη στραγγισμένη πίστα
του «κρίνε για να κριθείς»
να φτάσει εκεί που είναι

Κυκλοθυμία

Δεν με ευθεία νουθετώ
στυλό περίπατο κλειστό
δεν με καμπύλη
πρώτη μου ύλη το κενό
πρώτη μου φίλη
φιλί το θα ενδοτικό
τέτοια υπόγεια πειθώ
άσ’ τη να μένει
με τεθλασμένη νουθετώ
ό,τι ανείπωτα κλειστό
πρέπει πεθαίνει
αν και στο ποίημα αυτό
στο καθρεφτάκι που κρατώ
πάνω απ’ τις λέξεις
κάτι ανασαίνει

3,14 ή το ποίημα ενός τραυλού σέρφερ

Έριξε αυλαία η πνοή
σε ορίζοντα γεγονότων
που θα φουσκώναν το πανί
και λόγος ραγίζει αμίλητος
τραυλή μαγνητοταινία:
«τρε- τρέμει βροχή στο σύννεφο
πε- πέφτει μελάνι αντί νερό»
τ’ ανάμεσα αποσιωπάται
απ’ τα ρηχά κλειστού νερού
στη ράχη του ονείρου
προσθέτεις μόνο δυο γράμματα
όσα χρειάζεται η ζωή
να γίνει ζωηρή
ανάμνηση του κύκλου της
καθώς στου κύκνου την ειρκτή
το τρία και δεκατέσσερα
αδύνατον ν’ αποφύγεις
που πάντα σου καθόριζε
πόσο θα διανύσεις
ανάμεσα στις δυο άκρες
ενός τυλιγμένου κουβαριού
Έτσι μιλάς κλωστή δεμένη
κι η ομιλία ομηρία
με λύτρα έλυτρα φτερών
ποτέ λυτρωμένων λέξεων
που αν έπεα πτερόεντα
τότε αθεράπευτα τραυλός
τις κόβεις να μην πετάξουν:
«κλει- κλείνει ο κύκλος τη ζωή
πε- πέφτει ο άνεμός της»

Κοιτάζεις τα σείστρα της βροχής
τίποτα δεν κουνιέται
Επίδοξος χειριστής ανέμων
σου έλαχε να κουμαντάρεις
την άπνοια
μίας ακύμαντης ζωής

Κυκλοτερές

Πηγαίνω απήγανο σκοπό
τόσο πολύ πηγαίνω
πού ήδη γυρίζω πίσω
καθότι η γη μια σφαίρα
πάω πηγαίνω προχωρώ
κι η πρόοδος μια πάροδος
στη λησμονιά του κύκλου
σαν άστρο να με οδηγεί
κύκνου το άσπρο εκεί που
ξεχάστηκαν τα μάτια μας
σ’ αυτό που είπαμε μορφή
και έμεινε με τον καιρό
δίχως περιεχόμενο
Πως άλλο υποκριτική
και άλλο υποκρισία
του φουσκωμένου μπαλονιού
που το κρατάς με σπάγκο
και τ’ ονομάζεις ουρανό
―ουρά νοώ εκεί που αρχίζει
να πήζει ώρα στ’ ορατό
Κι υπάρχουν πολλά ονόματα
να περιβάλλεις το κενό
με μια στιλπνή αξία
λέξεις όπως «ανάπτυξη»,
«πρόοδος», αφθονία»
στοιχειώνουν την απεικόνιση
των διαρκών αναστροφών
σε άτοπη ευθεία
Πηγαίνω απήγανο σκοπό
πηγαινοέρχομαι να πω
καλύτερα αρμόζει
το όνειρο είναι εδώ
όμως το θαύμα όζει

Περίπατος ή  Κύκλιο άσμα

Και με δεν και με θα
προς τα κάτω κοιτά
ουρανό σε γαλάζιους νερόλακκους
της βροχής αμνησία
πόθεν ἔσχεν αιθρία
του ποτέ πια ξανά ανυπότακτους
κύκλους σ’ εύθραυστη δόξα
ιριδίζοντα τόξα
του τι μένει απ’ αυτούς μην ξεχάσει
καθώς σπάει τον περίπατο
όπου μένει αφύλαχτο
ότι πάλι από κει θα περάσε