Μνήμες σκληρές

Σε καιρούς ξηρασίας δεν ιστορούνται εκτροπές
θέλουν κατακλυσμούς οι νέες κοίτες
να πλημμυρίσουνε οι πεδιάδες
χρώματα του παραδείσου
ύλες φερτές ονείρων.

Σε καιρούς νηνεμίας χάσκουνε οι ανεμόμυλοι
θέλουν σφοδρούς αέρηδες οι φτερωτές
να ελευθερωθούν αρθρώσεις παλιοκαιρισμένες
αναρριπίζοντας φλόγες φευ φευγάτης νιότης
απρόφταστης ζωής.

Μόνο στ' απόκρημνα βαθιάς χαράδρας του Ολύμπου
γερμένος προς τον άπατο καιρό παραφθοράς του
γερνάει γυρνάει γερνάει γυρνάει τις μυλόπετρες
νερόμυλος του παλιού καιρού αλέθοντας
τις πιο σκληρές μας μνήμες.

Οι λέξεις

Ιδροκοπούν οι λέξεις στον ανήφορο των νοημάτων
αυτές μονάχα διασώθηκαν να πούνε την αλήθεια
να κάνουν πάλι το καθήκον τους
όπως ορκίστηκαν στους ποιητές ενίοτε ψευδόμενες.

Σε χαλεπούς καιρούς αντλούσανε από ξηρά πηγάδια
λόγια σκληρά γινόταν πέτρες
που σμίλευε στην κοίτη του χείμαρρος χρόνος
και το κελάρυσμα ακουγότανε δημοτικό τραγούδι.

Να πούνε τώρα τη σκληρή ανείπωτη αλήθεια
σαν μοιρολόι ηπειρώτικο να ακουστεί
ριζίτικο νησιώτικο λυπητερό τραγούδι μακεδονικό
κλέφτικο που τραγουδά στο ρέμα μοναχό κλεφτόπουλο.