Οι σπουδαίες συνεργασίες σκηνοθετών και συνθετών στον κινηματογράφο περιλαμβάνουν διάσημα ζεύγη: Σεργκέι Αϊζενστάιν - Σεργκέι Προκόφιεφ, Άλφρεντ Χίτσκοκ - Μπέρναρντ Χέρμαν, Φεντερίκο Φελίνι - Νίνο Ρότα κ.ο.κ. Σε αυτούς ανήκουν σίγουρα δύο ταιριαστοί και αλληλοτροφοδοτούμενοι δημιουργοί: ο Σέρτζιο Λεόνε και ο Ένιο Μορικόνε. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί σε πολλές ταινίες. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι ένα από τα χαρακτηριστικά των ταινιών του ενός ήταν η μουσική σφραγίδα του άλλου. Οι πρώτες μουσικές συνθέσεις του Ένιο Μορικόνε ήταν σχετικά ασήμαντες, αλλά αυτό άλλαξε όταν, το 1964, ο Σέρτζιο Λεόνε του ζήτησε να συνεργαστούν στην ταινία «Για μια χούφτα δολάρια». Το αποτέλεσμα έγραψε ιστορία. Έκτοτε, οι δυο τους ανέπτυξαν μια στενή σχέση συνεργασίας που διατηρήθηκε στις περισσότερες μελλοντικές δημιουργίες του Λεόνε: από τις οκτώ ταινίες που σκηνοθέτησε, οι έξι είχαν τη μουσική σφραγίδα του Μορικόνε. Δυστυχώς, ο θάνατος του Σέρτζιο Λεόνε (1929-1989) προηγήθηκε 30 χρόνια του θανάτου του Ένιο Μορικόνε (1928-2020), διαφορετικά η γόνιμη συνεργασία τους θα έδινε πολύ περισσότερους καρπούς.

Η εκκίνηση δόθηκε με το «Για μια χούφτα δολάρια», όπου οι αξέχαστες μελωδίες και η ανορθόδοξη ενορχήστρωση, με ηλεκτρικές κιθάρες, φυσαρμόνικες, καμπάνες, κουδούνια και μαστίγια, καθώς και το χαρακτηριστικό ήχο της στοματικής άρπας με την εύκαμπτη μεταλλική χορδή, έφεραν πραγματική επανάσταση στα γουέστερν. Το μουσικό θέμα της ταινίας, με την πρωτάκουστη για τα δεδομένα της εποχής σύνθεση, συνδύαζε τη δομή των ποπ τραγουδιών με ήχους από γουέστερν και την προσθήκη κάποιων πρωτοποριακών πινελιών. Το αποτέλεσμα, δια παντός καταχωρημένο στη συλλογική μνήμη των σινεφίλ (και πολύ ευρύτερα), καθόρισε το νέο ήχο που θα χαρακτήριζε εφεξής τα γουέστερν με ονομασία προέλευσης «σπαγγέτι».

Ο Μορικόνε χρησιμοποίησε επίσης γυναικείες φωνές ως όργανα στις πλούσιες ενορχηστρώσεις του. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η Έντα Ντελ Όρσο, μια σοπράνο με εύρος φωνής τριών οκτάβων. Το όνομά της είναι συνώνυμο με τον Μορικόνε στα σάουντρακ της τριλογίας του Σέρτζιο Λεόνε «Για μια χούφτα δολάρια», «Ο καλός, ο κακός, και ο άσχημος» και «Κάποτε στη Δύση». Η σοπράνο πρόσφερε και στις τρεις αυτές ταινίες τα αξεπέραστα, χωρίς λόγια φωνητικά, παράγοντας ένα μοναδικό μελωδικό αποτέλεσμα.

Από τα κύρια –και καίρια- στοιχεία στο «Για μια χούφτα δολάρια» είναι το μουσικό θέμα στους τίτλους της αρχής. Αρχικά, γράφηκε από τον Μορικόνε ως νανούρισμα. Ο Λεόνε ήθελε ένα deguello, τη μουσική που παιζόταν από τα μεξικανικά στρατεύματα πριν τη μάχη, δηλώνοντας ότι δεν θα υπάρξει έλεος για τον εχθρό. Τελικά επήλθε συμβιβασμός με μια διασκευή της αρχικής σύνθεσης που αποδείχτηκε ιδιαίτερα δημοφιλής και υπήρξε το πρώτο άλμπουμ με σάουντρακ του Μορικόνε που κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όσο για τον Σέρτζιο Λεόνε, ήταν τόσο ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα ώστε στο μοντάζ άφηνε συχνά τις σκηνές να διαρκούν περισσότερο από όσο έπρεπε, για να μπορεί να παιχτεί ολόκληρη η μουσική σύνθεση.

Το εμβληματικό θέμα στους τίτλους αρχής της ταινίας αναβίωσε σε μια συναυλία της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας και Χορωδίας της Δανίας με έδρα την Κοπεγχάγη. Ως κύρια ορχήστρα του κρατικού οργανισμού ραδιοτηλεόρασης (DR) συμπράττει με γνωστούς μουσικούς από όλο τον κόσμο, όπως συνέβη στη συγκεκριμένη περίπτωση. Εδώ μάλιστα οι ήχοι έπονται της εικόνας, καθώς η συναυλία ξεκινά με την προβολή ενός σύντομου κινηματογραφικού αποσπάσματος, με το πρόσωπο του πρωταγωνιστή σε κοντινό πλάνο. Ένα πρόσωπο αινιγματικό, σήμα κατατεθέν του Κλιντ Ίστγουντ, για τον οποίο ο Σέρτζιο Λεόνε είχε πει αστειευόμενος ότι διέθετε μόνο δύο εκφράσεις: μια με καπέλο και μια χωρίς καπέλο.