Δεν υπάρχει πιο άδικος στην κρίση του για τους άλλους από αυτόν που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και βυθίζεται μέσα στην αυταρέσκεια και την αυταπάτη, στο τέλος όμως πιο πολύ αδικεί με τις ενέργειές του τον ίδιο τον εαυτό του.
Η «Θλιμμένη Τζάσμιν» (2013) του Γούντι Άλεν είναι μια εντυπωσιακή μελέτη χαρακτήρων για τα προνόμια, την αυταπάτη και την ψυχολογική αποσύνθεση, που αποδίδεται μέσα από μια βραβευμένη με Όσκαρ ερμηνεία της Κέιτ Μπλάνσετ. Έντονα επηρεασμένη από το Λεωφορείον ο Πόθος του Τενεσί Ουίλιαμς, η ταινία επαναπροσδιορίζει την κλασική ιστορία της τραγικής πτώσης μιας γυναίκας σε ένα σύγχρονο σκηνικό, αντικαθιστώντας τη Νέα Ορλεάνη του 1940 με το σημερινό Σαν Φρανσίσκο και ανταλλάσσοντας τη ρομαντικοποιημένη γυναίκα του Νότου με μια ατιμασμένη κοσμική κυρία του Μανχάταν. Με το χαρακτηριστικό μείγμα χιούμορ και μελαγχολίας που χαρακτηρίζει τον Άλεν, το «Θλιμμένη Τζάσμιν» ζωγραφίζει το οδυνηρό πορτρέτο μιας γυναίκας που προσκολλάται στα απομεινάρια μιας ζωής που έχει προ πολλού καταρρεύσει.
Στον πυρήνα της, η ταινία ακολουθεί την Τζάσμιν (Μπλάνσετ), μια άλλοτε πλούσια Νεοϋορκέζα, της οποίας ο χλιδάτος τρόπος ζωής διαλύεται μετά τη σύλληψη του συζύγου της, Χαλ (Αλεκ Μπόλντγουιν), μιας φιγούρας που μοιάζει με τον Μπέρναρντ Μάντοφ, για οικονομική απάτη. Έχοντας μείνει μόνο με ρούχα σχεδιαστών, αυταπάτες και μια βαθιά αίσθηση δικαιώματος, η Τζάσμιν μετακομίζει στην αδελφή της η οποία παραπαίει στα περιθώρια της εργατικής τάξης, την Τζίντζερ (Σάλι Χόκινς), στο Σαν Φρανσίσκο, προσπαθώντας να ξαναχτίσει τη ζωή της από το μηδέν. Ωστόσο, όπως η Μπλανς Ντιμπουά στο έργο του Ουίλιαμς, η αδυναμία της Τζάσμιν να προσαρμοστεί στη νέα της πραγματικότητα, η άρνησή της να εγκαταλείψει το μεγαλείο του παρελθόντος, την οδηγεί με σιγουριά στο μονοπάτι της αναπόφευκτης καταστροφής.

Ο Γούντι Άλεν δομεί τη «Θλιμμένη Τζάσμιν» με μη γραμμικό τρόπο, συνυφαίνοντας το παρελθόν με το παρόν για να τονίσει την αντίθεση μεταξύ του κάποτε λαμπερού κόσμου της Τζάσμιν και της σημερινής της ένδειας. Τα φλας μπακ, που συχνά διαδραματίζονται με φόντο το χρυσοποίκιλτο σκηνικό της ελίτ του Μανχάταν, στάζουν ειρωνεία καθώς η Τζάσμιν αναπολεί την προηγούμενη ζωή της, αγνοώντας τα γκρεμισμένα θεμέλια που βρίσκονται στη βάση του βίου της. Αυτή η αντιπαράθεση εντείνει το τραγικό της τόξο, δείχνοντας πώς η άρνηση και η αυταπάτη την εμποδίζουν να εξελιχθεί. Καθώς η ταινία εξελίσσεται, γίνεται σαφές ότι η Τζάσμιν δεν είναι απλώς ένα αθώο θύμα της απάτης του συζύγου της, μάλλον, είναι συνένοχη στη δική της πτώση, αφού αγνόησε εσκεμμένα τα σημάδια της διαφθοράς του Χαλ, ενώ απολάμβανε τις πολυτέλειες που της παρείχε.
Η σκηνοθεσία του Άλεν είναι απατηλά απλή αλλά και αριστοτεχνική. Αν και το «Θλιμμένη Τζάσμιν» δεν έχει την ιδιόρρυθμη τζαζ γοητεία των προηγούμενων έργων του, διατηρεί τους χαρακτηριστικούς του διαλόγους, πνευματώδεις, νευρωτικούς και γεμάτους αιχμηρές κοινωνικές παρατηρήσεις. Τα θέματα της ταινίας απηχούν εκείνα που συναντώνται σε όλη την κινηματογραφική εργογραφία του Άλεν: υπαρξιακή απόγνωση, το σφάλμα της μνήμης και το χάσμα μεταξύ της αυτοαντίληψης και της πραγματικότητας. Αλλά σε αντίθεση με τις γοητευτικά παραπλανημένες πρωταγωνίστριες του Annie Hall (1977) ή του Midnight in Paris (2011), οι αυταπάτες της Τζάσμιν είναι τοξικές, αυτοκαταστροφικές και βαθιά τραγικές.
Μια σημαντική πτυχή της δύναμης της ταινίας έγκειται στη διερεύνηση της ταξικής ανισότητας. Ενώ η Τζάσμιν ενσαρκώνει την ελίτ, η Τζίντζερ αντιπροσωπεύει την εργατική τάξη, τους «απλούς» ανθρώπους. Ωστόσο, η Τζίντζερ, παρά τις κακές ερωτικές επιλογές της, διαθέτει μια ανθεκτικότητα που δεν έχει η Τζάσμιν. Η σχέση της με τον γήινο, τραχύ και άξεστο Τσίλι (Μπόμπι Καναβάλι) μπορεί να μην είναι τέλεια, αλλά είναι αληθινή και γειωμένη, σε πλήρη αντίθεση με το πλέγμα ψευδαισθήσεων της Τζάσμιν. Μέσα από αυτή τη δυναμική, ο Άλεν δημιουργεί μια οδυνηρή κριτική της οικονομικής ανισότητας και της κοινωνικής κινητικότητας, εκθέτοντας την ευθραυστότητα των προνομίων όταν απογυμνώνεται από το προστατευτικό τους περίβλημα.
Η ερμηνεία της Κέιτ Μπλάνσετ είναι απλά εκπληκτική. Ενσαρκώνει την πτώση της Τζάσμιν με μια ανησυχητική ωμότητα, ισορροπώντας την κομψότητα του χαρακτήρα της με μια ασταθή ευθραυστότητα που κάνει κάθε σκηνή μαγευτική. Από τα νευρικά της τικ και τις αφηγήσεις της με janax μέχρι τις στιγμές της καυτής αυτοδικίας της, η Μπλάνσετ παραδίδει ένα αριστούργημα στην απεικόνιση μιας γυναίκας που ακροβατεί στα όρια της λογικής. Η ερμηνεία της δεν έχει ευκολίες, αλλά μας σαγηνεύει σε απροσδόκητες στιγμές, είτε στις αδέξιες προσπάθειές της για εργασία, είτε στο καταστροφικό ειδύλλιο με έναν πλούσιο διπλωμάτη (Πίτερ Σάρσγκααρντ), είτε στον τελευταίο, σπασμένο μονόλογό της σε ένα παγκάκι του πάρκου, χαμένη σε μια θάλασσα λύπης.

Αν και το «Θλιμμένη Τζάσμιν» ακολουθεί τις γνωστές αφηγηματικές τεχνικές του Άλεν, ξεχωρίζει ως μία από τις πιο οδυνηρές και ψυχολογικά πλούσιες ταινίες του. Η ταινία δεν προσφέρει λύτρωση ή κάθαρση, μόνο την οδυνηρή πραγματικότητα μιας γυναίκας που, παρά την ευφυΐα και την επιτήδευσή της, είναι ανίκανη να προσαρμοστεί στη ζωή έξω από την ψευδαίσθηση που έχει χτίσει για τον εαυτό της. Στο τέλος, η μοίρα της Τζάσμιν δεν υπαγορεύεται από εξωτερικές δυνάμεις, αλλά από τη δική της άρνηση να αντιμετωπίσει την αλήθεια.
Το «Θλιμμένη Τζάσμιν» δεν είναι απλώς μια ταινία για την πτώση μιας κοσμικής προσωπικότητας, είναι ένας διαλογισμός για την αυτοεξαπάτηση, την ευθραυστότητα της ταυτότητας και τις βάναυσες συνέπειες της άρνησης. Με ένα καυστικό σενάριο, ένα αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο και την εκπληκτική ερμηνεία της Μπλάνσετ, ο Άλεν δημιουργεί μια από τις καλύτερες ταινίες της ύστερης καριέρας του, με θέμα την αυταπάτη κι αυτό που υπάρχει πίσω από την αυταρέσκεια και την αυτάρκεια που βέβαια είναι ένας άκρατος συντετριμμένος εγωισμός.