Α Ήρθατε να δείτε τον γιο σας;

Β Σηκώθηκα το πρωί και ένιωσα με μιας ότι μου έλειπε.

Α Δεν ξέρει ότι θα ερχόσασταν;

Β Δεν ξέρω πώς θα το πάρει. Δεν έχω κάνει ξανά κάτι τέτοιο.

Α Δεν θα ήθελε να σας δει;

Β Ίσως έκανα λάθος που ήρθα.

Α Σίγουρα δεν κάνατε λάθος.

Β Ξύπνησα κι ένιωσα βαθιά μέσα μου ότι θέλω να τον δω.

Α Είστε καλά στην υγεία σας;

Β Δεν σκέφτηκα. Ούτε καθώς οδηγούσα προς τα δω σκεφτόμουν. Ανέβηκα τον Χορτιάτη, τον κατέβηκα, διέσχισα τις πεδιάδες σαν να ήμουν σε κενό. Και μέσα στο κενό ήταν ένα άλλο κενό. Και μέσα στο δεύτερο ή και τρίτο ίσως και τέταρτο κενό ένιωθα μια πληρότητα. Η έλλειψη ήταν πόθος. Συμπαγής. Μια επιτακτική άλλα και συγχρόνως πράα αμεσότητα. Ίσως όμως δεν χαρεί που είμαι εδώ.

Α Θα τον φωνάξω να κατέβει.

Β Θέλω να καθίσω λίγο μαζί του. Δίπλα δίπλα στη λιακάδα. Δεν χρειάζεται να λέμε κάτι. Μισή ώρα έστω. Θα άντεχε μαζί μου μισή ώρα. Τι θα ’λεγε αυτός; Ακόμη μια μισή ώρα στον σωρό από διαφορετικές ωραίες μισές ώρες της ζωής μας. Θα το ’λεγε, δεν θα το ’λεγε;