Ακόμη και στον άντρα υπάρχει, νομίζω, η μητρότητα σωματική και πνευματική
Rainer Maria Rilke

Τις μακρές περιόδους που δεν γράφεις μην τις ελεεινολογείς. Κι ούτε να οικτίρεις τον ακαμάτη. Δουλεύει εντατικά για σένα. Δεν το κατάλαβες; Όπως ο δύτης στρώνει χαλί στη βάση του μόλου προτιμώντας τα αμμουδερά κομμάτια του βυθού σου. Μη φανταστείς εργάτη ταπεινό αυτόν τον υπερφίαλο βυθοκόρο. Κοίτα πως αναδύεται στην επιφάνεια λουσμένος φως αυτός ο Ποσειδώνας του έργου σου. Πρόσεξε τις χορεύτριες στους αφρούς των ημερών σου. Τι γραίες της εξουθενωμένης γλώσσας σου.
Το έργο δεν δικαιολογείται επειδή διευκολύνει τον ελλιμενισμό και τις πλαγιοδετήσεις των υπερωκεανίων. Μάλλον καταστρέφεται η αρχική σύλληψη ενός κρυστάλλινου παλατιού δίπλα στα ναυάγια. Το πρόγραμμα δεν ήταν τελεσφόρο. Στρατηγικός εταίρος σου υπήρξε ο Θεός όχι το όφελος και το φθόριο στις μαρκίζες των τελωνείων.
Κόβει τους πάγους της Ανταρκτικής του μυαλού σου το καράβι με τρόπο κωμικό. Όπως τα μεγάλα ψαλίδια της χαρτοκοπτικής ξεχωρίζουν τις πόρτες από τα παράθυρα στο επίπεδο χαρτόνι ενός κατά νου σπιτιού.
Ακολουθούν τη διακεκομμένη γραμμή «οδηγό» αυτού που δεν θα χαρεί την στερεομετρία. Κανείς δεν θα κατοικήσει το κουκλόσπιτο ο θάνατος μόνο θα το ανοίξει και θα το κλείσει σα φυσαρμόνικα. Μην παριστάνεις τον μόδιστρο που κόβει τα πατρόν ούτε τον πολεοδόμο σε έναν τόπο μιας και μοναδικής διάστασης. Είναι άραφο το ποίημα και αγεωμέτρητο. Κάθετα στο βράχο ακίνητο και εποπτεύει Ακαδημία και τηβέννους. Ύστερα, ορμηνευμένο από το τίποτα πετά.
Το ξέρεις πως είσαι κύριος μόνο στα χαρτιά; Στα χαρτιά αναγείρεις τις πολιτείες σου και οι χάρτες όπου σημειώνονται οι μεγαλοπρέπειές σου διαλύονται μόλις τους παρασύρει ο αέρας στα ανοιχτά. Η επαφή με το υγρό στοιχείο τους αποσυνθέτει και ύστερα παρατηρείς νησιά από χαρτιά που εξαφανίζονται. Επιπλέουν όμως ακολουθώντας το ρεύμα της ζωής. Στην αντίπερα όχθη της νήσου που δεν τη διακρίνεις, η θάλασσα δεν θα ξεβράσει τίποτα. Ούτε τα υπερπόντια ξύλα που ταξίδεψαν με τα οστά του Φλοιβά. Κανένα συνοδευτικό του στόλου σου, τίποτα. Πλαστικά και πίσσες! Εσύ μπορείς να τα ονομάσεις όπως θέλεις δεν παύουν όμως να είναι αποβράσματα δωματίου. Όλα επιτρέπονται σε καιρό διακοπών μπροστά στη θάλασσα όταν την αφέλεια της γοργόνας δικαιολογεί ο πόθος της για τον Μεγαλέξανδρο.
Φυλάττει η διαίρεση τα διαιρούμενα και από τα εξών συνετέθεις κάθε φορά αναδεικνύονται τα δώρα του Πρωτέα. Πληρούται αυτό που δεν εφάνη και καταφθάνει απροετοίμαστο πανάκι στο πέλαγο. Συλλογίστηκες ποτέ τι προσφέρει η σχόλη στη διαταραχή της προσωπικότητάς σου; Αντιλαμβάνεσαι τη μια κατάσταση. Την άλλη, πώς την αντιμετωπίζεις που και η ίδια δεν ξέρει τον κόσμο της; Μην ισχυριστείς ότι καταλαμβάνεσαι από νόσο. Το γράμμα σε αρρωσταίνει όχι η μάνα σου.
Φάντασμα του εαυτού σου. Φυσάει έξω. Μέσα εσύ καταρτίζεις τα φωνήεντα της γλώσσας της. Υπάρχει μια θέληση σε όλα αυτά που δεν φτάνει τις λέξεις σου. Το σπουδαιότερο θα ήταν να την απολύσεις.
Χωρίς βοηθήματα να περνάς ένα-ένα τα παραπετάσματα των καλαμιών σουραυλίζοντας σε ντο ελάσσονα με τις πνοές των ευεργετών σου σα να διέρχονται εν ριπή φιλαρμονικές αγγέλων. Να μη μεγαλώνεις πολλαπλασιάζοντας δήθεν την πρώτη αιτία αρκούμενος στο εναρκτήριο λάκτισμα. Να μη χαθείς στο ανθρώπινο δάσος. Αφού το βλέπεις το τυχάρπαστο, γιατί δεν διώχνεις μακριά τη φρικτή βεβαιότητα της πολεοδομίας;
Έρπει ήδη το φίδι του Ασκληπιού στους ακάνθους και απ’ τα μαρμάρινα ακροκέραμα της Ακαδημίας φερμάρει τους ποιητές ο αετός του Διός.
Γι αυτό, μην ξεχνάς: «Αυτό που ονομάζουμε υστεροφημία είναι η υστεροφημία του έργου.» Αλλά πρέπει να διαβάσεις πολύ. Ο Προυστ για παράδειγμα, να υπάρχει στο προσκεφάλι σου.
Άκουσε το «Κουαρτέτο αριθ. 132» του Μπετόβεν, αλλά μόνος στο σπίτι και, κλειστό το κινητό! Στην παρτιτούρα θα δεις χειρόγραφη τη σημείωση: "σε Λυδικό τόνο.

Ακούγοντάς το, γράψε το ποίημα.

Φρόντισε όμως τις λέξεις.

Ανά δύο εισβάλλει ο ρυθμός. Ο αριθμός δεν έχει σημασία
Σκλήθρα στο μάτι.Τύφλωση όταν γράφεις.
Αυτή, επί γης, ο οδηγός.
Διψούν οι Λάμιες ύστερα .Βγαίνουν και περιφέρονται σε δύσκολο μυαλό
Απόρησε
Νιώθοντας νέα δύναμη
και τη λευκότητα του άγραφου να επιστρέφει στο έναστρο νυχτερινού ουρανού
Δάκρυα υφάλμυρά,
μετά.
Πετάς.Έχεις την καρδιά άνω .Είδες;

Η ειμαρμένη ανέρχεται από στενή ατραπό.

Πρόσεξε. Ρωτάει ο Παζολίνι τον Πάουντ στη συνέντευξη που δημοσιεύθηκε και στα Ελληνικά (Lifo).

― Θέλω να διαβάσω δύο στίχους για τη ζωή σας, τους οποίους γράψατε στα «Κάντος της Πίζας», και μάλιστα σε μια πολύ οδυνηρή περίοδο της ζωής σας:

Ο νεαρός Δουμάς κλαίει γιατί ο νεαρός Δουμάς έχει δάκρυα...

Σκεφτόσασταν τον εαυτό σας, σε μεγαλύτερη ηλικία, όταν γράψατε τον «νεαρό Δουμά;»

Και ο Πάουντ:

― Όχι, όταν ήμουν νέος, δεν σκεφτόμουν τον εαυτό μου. Σε ένα από τα «Κάντος της Πίζας» έγραψα επίσης: 'Τard, tres tard Je t'ai connue, la tristesse'. (Αργά, πολύ αργά, σε γνώρισα θλίψη).

Εγώ, όχι.