Σκοτεινή αίθουσα συνεδριάσεων, με κλειστά τα μεγάλα παράθυρα με τις βαριές μοβ κουρτίνες. Γραφείο νεοκλασικού στιλ με συρταριέρες, πράσινο αμπαζούρ με χαμηλό φωτισμό και τηλεφωνική συσκευή. Η αίθουσα βρίσκεται σε κτίριο το οποίο εντάσσεται σ’ ένα μεγάλο κτήμα με χιονισμένο τοπίο, όπως φαίνεται από το μοναδικό μισάνοιχτο παράθυρο, στο βάθος. Ακούγονται ήχοι από νυχτοπούλια. Ένας άνδρας εβδομήντα οκτώ χρονών κάθεται μόνος του και μιλά στο ασύρματο τηλέφωνο, αρχικά χαμηλόφωνα.

Τι; Ναι, ναι, το νησί. Με απασχολεί, κυρίως, πόσο κοστίζει.

(Παύση)

Ε, ναι. Είναι ό,τι πρέπει για ν’ απομονωθείς από τα προβλήματα. Eδώ είναι όλα κόκκινα σαν το βόρειο σέλας.

(Παύση)

Ναι, τα δικά μας προβλήματα εννοώ. Όχι των...κοινών ανθρώπων!

(Παύση)

Συμφωνώ. Είναι σπουδαίο ζήτημα η διαχείριση των χρημάτων. Τo σπουδαιότερο...

(Παύση. Κόβει και ανάβει ένα πούρο)

Το εμπόδιο είναι το κλίμα. Είμαστε πολύ βόρεια, ρε γαμώτο. Αλλά, με ξέρεις, όταν βάλω κάτι στο μυαλό μου, αυτό το κάτι γίνεται πράξη.

(Παύση)

Μα τι ζητάω; Ένα κομμάτι πάγου ζητάω!

(Παύση)

Θα μπορούσα κάλλιστα να φτιάξω μιαν εύκρατη ζώνη διακοπών κάπου ανάμεσα στα φιορδ. Στον νότο υπάρχει ένα μέρος όπου μπορείς ακόμη και μπανάνες να καλλιεργήσεις!

(Παύση. Ο άνδρας σηκώνεται)

...εννοώ: θα επιλέξω ένα μέρος που δεν θα έχει βρύα και λειχήνες και αυτό το διαρκές σκοτάδι, αλλά θα έχει ήλιο, βλάστηση, και τη δυνατότητα να κάνει κανείς μπάνιο στην υπαίθρια πισίνα.

(Παύση)

Οι ιδιωτικές παραλίες που δέχονται σκάφη είναι το πρώτο μέλημά μου. Και θα φτιάξω και δρόμους-- να μην κυκλοφορούμε με σκύλους και snowmobiles-- αυτά είναι πρωτόγονα πράγματα.

(Παύση)

Τα έλκυθρα και τα ιγκλού θα μπουν στο Ανθρωπολογικό Μουσείο που εγκαινιάζω, κορίτσι μου.

(Παύση)

Nαι, φυσικά, πώς θα δικαιολογηθούν τα έξοδα; Τι, έτσι;

(Παύση)

Χα, χα χα! Ναι!

(Παύση)

Τι ρωτάς;

(Παύση)

Πόσοι να ’ναι;

(Παύση)

Κοίτα... Δε θα ’ναι πενήντα εφτά χιλιάδες;

(Παύση)

Κάπου τόσοι, νομίζω. Kι έχουν όλοι τα ίδια επίθετα: εδώ που μένω, να καταλάβεις, υπάρχουν εκατό πενήντα εννέα Χρόλφσον, εκατό τριάντα εννέα Κλάιστ, εκατό δεκαεφτά Μπέρθελσεν, εκατόν δεκαέξι Κρόιτσμαν, εκατόν δώδεκα Λύνγκε, εκατόν έντεκα Όλσεν, ογδόντα πέντε Χάιλμαν, ογδόντα ένα Πήτερσεν, καμιά πενηνταριά Ρασμούσεν, και όλοι οι άλλοι λέγονται Γιόζεφσεν, χαχα!

(Ο άνδρας ξανακάθεται)

Ε, τι κάνουν... ψαρεύουν, κυνηγούν ελάφια καριμπού, θάβουν τα βόδια τους στον πάγο...

(Παύση)

Φυσικά και τους σέβομαι! Εγώ σέβομαι το διαφορετικό και το έχω αποδείξει. Σέβομαι τον αφροαμερικανό Άλλο. Τον ισπανόφωνο Άλλο. Τον θηλυκό Άλλο. Τον εβραίο και τον μουσουλμάνο Άλλο. Τους σέβομαι. Αλήθεια. Και αν δεν τους σέβομαι, τους ανέχομαι.

(Παύση)

Το σέβομαι το διαφορετικό, αλλά μέχρις ενός σημείου. Όχι τους πρωτόγονους! Αυτοί εδώ, να φανταστείς, μαζεύουν το λίπος της φάλαινας, τις γαρίδες, επεξεργάζονται τους μπακαλιάρους και το δέρμα της φώκιας, τέτοια πράγματα. Και, να φανταστείς, πιάνουν και πουλιά με τις απόχες. Πρόκειται, δηλαδή, γι’ αγριανθρώπους!

(Παύση)

Εμείς....α, εμείς έχουμε πολύ συγκεκριμένο πλάνο που θα εφαρμόσουμε. Μπας και δουν τον πολιτισμό και ξεστραβωθούν...

(Παύση)

Ναι, έχουν.

(Παύση)

Ναι, σου λέω, έχουν ένα κωλοκοινοβούλιο, αλλά ζουν τόσο μακριά ο ένας απ’τον άλλον που το κοινοβούλιο αυτό είναι της πλάκας. Είναι θέμα χρόνου να το διαλύσω. Μην ανησυχείς.

(παύση. Ο άνδρας κάνει ένα μεγάλο γύρο στο σκοτεινό δωμάτιο)

Άσε το υπέδαφος, ας μην στο αναλύσω τώρα. Νομίζω πως με αρκετά χρήματα θα τα καταφέρουμε. Άλλωστε δεν πληρώνουμε εμείς. Οι πολίτες πληρώνουν. Θέλω να γίνει και θα γίνει. Καταφέραμε ήδη να φτιάξουμε μιαν υπέροχη παραλία για διακοπές υψηλού μπάτζετ στη Μέση Ανατολή.

(Μεγάλη παύση)

Ναι, αλλά δεν με εμπνέει η Μεσόγειος, ρε γαμώτο. Άσε τους Σαουδάραβες και τους Ρώσους να πηγαίνουν στη Μεσόγειο. Εγώ είμαι ελεύθερος άνθρωπος, θέλω ανοιχτό ωκεανό και καθαρό αέρα. Ζορίστηκα πολύ να τους ξεφορτωθώ τους Άραβες εκεί κάτω. Έφτιαξα ειρήνη και χώρο για επενδύσεις και όλοι μου τη λένε κι από πάνω, αντί να μου πουν ευχαριστώ! Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το ενδιαφέρον ή ποια είναι η γοητεία στο να ψάχνουν σκάνδαλα γύρω από τ’ όνομά μου! Νομίζουν πως θα απειλήσουν την εξουσία μου έτσι.

(Παύση)

...γιατί είναι ανόητοι, γιατί δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Γι’ αυτό!

(Παύση)

Λες να περάσω τις ίδιες δοκιμασίες για να φτιάξω άλλη μια παραλία εδώ στον Βορρά;

(Ο άνδρας ανοίγει ένα από τα παράθυρα και μπαίνει έντονο παγωμένο ρεύμα, μαζί με κόκκινες λάμψεις. Μετά, ξανασωριάζεται σε μια πολυθρόνα)

Ήμαρτον, πια, κουράστηκα με όλες αυτές οι διαδικασίες. Πώς να τους σταματήσω, που λυσσάνε με τους πολέμους και με τις πυρηνικές δοκιμές; Δεν μπορώ να τους αφήσω ανεξέλεγκτους να μολύνουν τον πλανήτη μου. Δεν μπορώ να τους επιτρέψω να μολύνουν το νησί μου!

(Παύση. Ο άνδρας ξανασηκώνεται)

Θέλεις να σου πω τι είναι εδώ; Εδώ είναι το τέλος της θάλασσας. Το τέλος κάθε κυματισμού. Εδώ ξαναβρίσκεις την επαφή με το κορμί σου. Εδώ τα κορμιά συναντούν το ένα το άλλο.

(Παύση)

Να ξέρεις πως εδώ ο ορίζοντας φτάνει ως εκεί που πάει το μάτι σου.

(Παύση)

Τι εννοείς τι θα κάνω; Θα βάλω την ομάδα μου να ερευνήσει την αγορά παίρνοντας πληροφορίες για τα δικαιώματα που έχει εδώ το δανέζικο δημόσιο. Αυτό θα κάνω.

(Παύση)

Και που θα το πουν, τι μ’ αυτό; Σκασίλα μου!

(Παύση)

Δεν είδες; τότε που έφτιαξα την προσωπική μου αίθουσα χορού; Όλοι είπαν πως είμαι σπάταλος. Και τι έδωσα; Διακόσια πενήντα εκατομμύρια δολάρια~ένα λογικό ποσό. Πόσα ήθελαν να δώσω δηλαδή; Ψίχουλα;

(Παύση διαρκείας)

Σιγά μην με νοιάζει τι θα πουν!

(Παύση)

Αλήθεια, πόσα χρήματα νομίζεις ότι θα ζητήσουν για να φύγουν;

(Παύση)

Ναι, αυτοί που ζουν εδώ.

(Παύση)

Εννοώ και τους Ρώσους και τους Κινέζους και τους Εσκιμώους, ακόμη και τους Αμερικανούς.

(Παύση)

Πενήντα εφτά χιλιάδες άνθρωποι είναι πολλοί για υπηρετικό προσωπικό;

(Παύση)

Ε, εντάξει, όταν γίνει δικό μου όλο το νησί, θα δεχτούν! Τι θα κάνουν;

(Παύση)

Μα τι κάθομαι και προβληματίζομαι; Θα τους προσφέρω πολιτισμένη δουλειά κι αυτοί θα αρνηθούν;

(Παύση)

Μην ξεχνάς πως το νησί μάς ανήκει!

(Παύση)

Μας ανήκει γιατί μια λαμπρή πύρινη φλόγα απλώνεται εδώ έξω στον ουρανό, μια φλόγα. Και μια υποθαλάσσια κορυφογραμμή το συνδέει με τη χώρα μου.

(Παύση)

Μην ξεχνάς πως εδώ είναι το τέλος της θάλασσας.

(Παύση)

Το τέλος κάθε στενοχώριας.

(Παύση)

Είναι θέμα χρόνου, ρε συ. Τέρμα! Ακόμη κι αν δεν μου το πουλήσουν, θα το πάρω με άλλο τρόπο. Υπάρχει πάντα ο Γόρδιος Δεσμός. Μας το δίδαξαν οι Έλληνες αυτό!

(Μεγάλη παύση)

Πώς θα έρθεις. Λοιπόν. Θα πάρεις την πρώτη πτήση για τις λίμνες κι εκεί θα σε περιμένει ο σοφέρ μου για να σε πάει στο σκάφος σου. Ειδοποίησέ τους να έχουν έτοιμο το σκάφος και πάρε μαζί σου και τον κατάλληλο εξοπλισμό. Υπολόγισε, γλυκιά μου, γύρω... στη μια βδομάδα.

(Παύση)

Τα βαριά αξεσουάρ τα έχω όλα εγώ. Φέρε μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Ξέρεις εσύ.

(Αγγίζει το παντελόνι του μπροστά)

Επιμένω! Θα δεις το δελτίο πρόγνωσης των τυφώνων και θα έρθεις με το σκάφος: είμαι στη δυτική ακτή, που είναι κατάλληλη για κρουαζιέρες. Έχω φτιάξει εδώ μια καταπληκτική μαρίνα, μην ανησυχείς γι’ αυτό. Όταν πλησιάζεις, στείλε μου μήνυμα να σας κατευθύνω πού να αγκυροβολήσετε. Δεν υπάρχουν εδώ τέρατα και τουπίλακ.

(Παύση)

Χα χα, σωστά μωρέ, πού να ξέρεις τώρα εσύ τι είναι το τουπίλακ! Χα χα χα. Θα σου πω, θα σου πω.

(Παύση)

Όχι, άκου, άκου! Τι είναι το τουπίλακ. Το τουπίλακ είναι ένα εκδικητικό τέρας, υποτίθεται, που το κατασκεύασε ο άνγκακουκ.

(Παύση, ο άνδρας γελάει)

Μισό, μη βιάζεσαι! Άκου τι είναι ο άνγκακουκ: ο άνγκακουκ ήταν ένας καθυστερημένος που ασκούσε μαγεία ή σαμανισμό από κόκαλα, τρίχες, δέρμα και τένοντες ζώων. Λένε πως χρησιμοποίησε και πτώματα μικρών παιδιών.

(Παύση)

Δοξασίες, τώρα, για αγρίους!

(Παύση)

Ε, αυτός, λέει ο θρύλος, άρχισε να τραγουδά κάτι ηλίθια τελετουργικά τραγούδια των πρωτόγονων, και ζωντάνεψε λέει το τέρας που έφτιαξε, και σηκώθηκε και του ξέφυγε. Έφυγε στην ανοιχτή θάλασσα...

(Παύση)

Πώς είναι ο δικός μας Φρανκενστάιν;

(Παύση)

Α, γεια σου! Κάτι τέτοιο... Για όνομα του Θεού! Άνγκακουκ! Χαχαχα!

(Παύση)

Και να σκεφτείς πως οι ντόπιοι τις πιστεύουν αυτές τις αηδίες. Πως τριγυρνάει από τότε για να πάρει εκδίκηση! Και πως έχει, λέει, τρίχωμα και μακριά νύχια και πως το στόμα του ανοίγει με ένα στραβό χαμόγελο και η γλώσσα του, όταν ξεπροβάλλει, μπορεί να ρουφάει τα πάντα και να ξερνάει δηλητήριο.

(Παύση)

Κάνω πλάκα: εδώ δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Μόνο πλατινένιες ξανθιές και ευκαιρίες για καλοπέραση έχω φέρει στο νησί. Και, μάλιστα, με τα λεφτά των άλλων.

(Παύση, ο άνδρας ξεκαρδίζεται)

Ναι, ναι, θα βρεθούν πολλοί γενναιόδωροι πατριώτες, να είσαι σίγουρη!

(Μεγάλη παύση, ο άνδρας σοβαρεύει)

Θα σου πω γιατί... γιατί στα περσινά μου γενέθλια ―θυμάσαι, στο αρχιπέλαγος Λουκάγιαν― τα πράγματα πήραν πολύ άσχημη τροπή.

(Παύση)

Ε, δεν τα ’μαθες μετά; Τα ’μαθες.

(Μεγάλη παύση)

Γι αυτό σου λέω. Τα ξέρεις. Μην τα λέμε στο τηλέφωνο.

(Παύση)

Στο εξής θα προσέχω ποιους προσκαλώ. Ποιους και ποιες. Δεν θα ξανακαλέσω πρόσωπα που εμπλέκονται με πολιτική, ή που κατεβαίνουν σε προεκλογική εκστρατεία. Θα καλώ μόνο ευγενείς, γόνους βασιλικών οίκων, μασόνους και οικονομολόγους.

(Παύση)

Ναι, ναι. Επίσης, θα καλώ καλλιτέχνες και στριπτιζέρ. Α, και γιατρούς, γιατί είναι απαραίτητοι με όλα αυτά που γίνονται στα πάρτι. Θα ζητώ να κάνουν και δίαιτα προτού έρθουν. Δεν μπορώ να βλέπω κακοχυμένα σώματα και παχυσαρκία. Έχω βαρεθεί. Η ανθρωπότητα δεν έχει να φάει και αυτοί τρώνε τόσα λίπη!

(Παύση)

Το ξέρω, είναι ανυπόφοροι. Και θέλουν και ομαδικά όργια, τρομάρα τους!

(Παύση)

Είμαι πολύ θυμωμένος που ο πρίγκιπας πήρε την παρθενιά αυτής της δεκατριάχρονης πέρσι ― την ήθελα για πάρτη μου ρε γαμώτο.

(Ο άνδρας ξανασηκώνεται, φουρκισμένος)

Τι να τον κάνω; Καλεσμένος μου ήταν το ζώον!

(Χαμηλώνει τη φωνή του)

Λες να την κόλλησε κανένα αφροδίσιο; Θα της δώσω την αγωγή που μου σύστησε κι εμένα ο γιατρός μου.

(Παύση, ξαναδυναμώνει η φωνή του)

Τελεία και παύλα. Στο δηλώνω τελεσίδικα: αυτό ήταν το τελευταίο μίζερο πάρτι που έκανα. Στο εξής έρχονται τα μεγαλεία!

(Παύση)

Θα δεις, θα δεις! Άκου που σου λέω!

(Παύση, ο άνδρας περνά το χέρι στα ξανθά του μαλλιά)

Ααχ, ναι μωρέ, αυτά...
Ξέχασα να σου πω: φαίνεσαι υπέροχη στη φωτογραφία. Έτοιμη για όλα. A real celebrity, χα χα χα!

(Ο άνδρας βγάζει το σακάκι του και ξεκουμπώνει το πουκάμισο)

Όμως ακούγεσαι λίγο μελαγχολική, μικρή μου. Καιρός να διασκεδάσεις λίγο, να αφήσεις τις Μ.Κ.Ο. και τα οικολογικά. Τέρμα, τους έπεισες πια.

(Ο άνδρας γελάει πάλι)

Tους έπεισες…ότι ενδιαφέρεσαι για την ανθρωπότητα, αυτό εννοώ, χαχα!

(Παύση)

Σημασία έχει να περνάμε καλά, να έχουμε τον χώρο μας.

(Ξεκουμπώνει το παντελόνι του)

Βέβαια! Αυτή είναι η καταλληλότερη περίοδος για ένα άγριο πάρτυ.

(Κατεβάζει το παντελόνι)

Ανυπομονώ, δεν βλέπω την ώρα!

(Παύση)

Κάθε μέρα που έρχεται ας κρύβει άλλο ένα υπέροχο μυστικό μας!

(Ανεβάζει πάλι το παντελόνι του)

Ε, τώρα, άμα ακούς τι λέει ο ένας και ο άλλος...

(Κουμπώνει το παντελόνι του)

Ε, τι λένε; Μαλακίες λένε! Λένε πως τα παγόβουνα λιώνουν σιγά σιγά. Για μένα, αυτό είναι καλό σημάδι, κι ας λέει βλακείες το βλαμμένο κοριτσάκι.

(Παύση)

Ξέρεις μωρέ ποια λέω! Ποιο είναι το βλαμμένο κοριτσάκι; Χα χα.

(Παύση)

Ναι, ναι, η Γκρέτα...Η Γκρέτα δεν ισχυρίζεται πως το τουπίλακ είναι η ανήσυχη ψυχή των νεκρών;

(Παύση)

Ε, ναι, το βρήκε τώρα το τουπίλακ και τ0 ’κανε καραμέλα, ναι!

(Ανάβει πάλι το πούρο)

...και καλά είναι οι ψυχές των νεκρών που δεν πέθαναν κανονικά! Και θα ξανάρθει, για να πάρει το αίμα τους πίσω!

(Παύση)

Βλακείες τώρα, ναι! Κουραφέξαλα για ιθαγενείς!

(Παύση)

Ναι, τέτοια διαδίδει! Τι ηλίθιο πλάσμα! Δεν μας έφταναν τα εμβόλια του κορωνοϊού, έχουμε και τη Γκρέτα τώρα!

(Παύση)

Την έχουν μαζέψει, νομίζω. Μα σου λέω: δεν είναι καλά το παιδί! Υπάρχουν πολλοί ανώμαλοι. Όπως κι αυτοί από τα προγράμματα πολυπολιτισμικότητας, που τους έδωσα άδεια επ’αόριστον! Ε, μα...

(Παύση)

Άκου πτώματα μικρών παιδιών! Σαχλαμάρες!

(Γελάει)

Ξέρουν αυτοί από μικρά παιδιά; Να ρωτήσουν εμάς, που ξέρουμε!

(Ο άνδρας πηγαίνει στην άλλη άκρη της αίθουσας, μισοκρύβεται στο σκοτάδι)

Αυτά, κορίτσι μου. Δεν θα σε ζαλίσω άλλο. Κοίτα...σ’ αγαπώ και σε σκέφτομαι. Κι ας μην είσαι δική μου.

(Ξεκουμπώνει πάλι το παντελόνι του)

Ε, σ’ αγαπώ με τον δικό μου τρόπο. Άσε να το ξέρω εγώ...

(Παύση)

Ναι, μωρό μου, μη φοβάσαι, δεν έχει στο νησί τερατάκια και φαντάσματα. Να ξέρεις ότι σε περιμένω πώς και πώς.

(Παύση)

Αν πίστευα στον Αη Βασίλη, θα του ζητούσα να μου το κάνει δώρο, κι ας είναι παγωμένο. Κι αν μου έκανε τον δύσκολο, θα του έστελνα ένα τσεκ με ό,τι ποσό μου ζητούσε.

(Κουμπώνεται πάλι)

Δεν εξαγοράζεται; Χα, χα, γελιέσαι! Όλοι έχουν μια τιμή στην οποία «σπάνε». Όλοι και όλα εξαγοράζονται. Και τα Όσκαρ, και τα Νόμπελ Ειρήνης, και όλα.

(Παύση)

Εμ, γι’ αυτό τα έχουμε τα λεφτά, αγάπη μου. Γι’ αυτό ταξιδεύουμε σ’ ένα επιχρυσωμένο αεροπλάνο!

(Παύση)

Μα στο είπα, είστε προσκεκλημένοι μου!

(Παύση)

Εσύ και ο άντρας σου. Ποιος άλλος;

(Παύση)

Δεν μας ενοχλεί ο άντρας σου. Τι να μας ενοχλήσει;

(Παύση)

Τα παιδιά...τα παιδιά μπορείτε να τα αφήσετε στα κολλέγιά τους -γι’αυτό πληρώνετε, για να μπορείτε να τα αφήσετε και να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο. Τα παιδιά θα είναι μια χαρά και οι γονείς τους θα κάνουν διακοπές. Γι’αυτό τα κάνουμε τα παιδιά: για να μας σέβονται. Όχι σαν αυτές τις ξετσίπωτες που πάνε και ρίχνουν τα παιδιά τους!

(Ο άνδρας πάει προς το μπαρ και βάζει ένα ουίσκι σε ποτήρι)

Α, γεια σου. Στα λόγια μου έρχεσαι!

(Πίνει λίγο ουίσκι)

Όμως μην έρθετε μόνοι σας: να φέρετε και τις μικρές.

(Πιάνει τα γεννητικά του όργανα)

Ξέρεις ποιες μικρές! Δεν λέγονται αυτά από το τηλέφωνο.

(Χαμηλόφωνα)

Για στάσου: δεν είμαι βέβαιος ότι όλοι θέλουν αποκλειστικά τις μικρές. Μήπως να τηλεφωνήσεω στον Τζος στη Μανίλα, μήπως και σας διαθέσει και κάποιους μικρούς;

(Πίνει το υπόλοιπο ουίσκι μονορούφι)

Όχι, αδερφές και νον μπάιναρι δεν θέλουμε!

(Παύση)

Ωραία. Είναι ενδιαφέρον μέρος. Θα δεις. Μέρος για ανθρώπους που ξέρουν να ζουν! Bon viveurs!

(Μεγάλη παύση. Ο άνδρας σοβαρεύει απότομα)

Τι πολιτισμό;

(Παύση)

Αν έχει πολιτισμό αυτό εδώ το νησί;

(Παύση)

Σιγά μην έχει πολιτισμό!

(Παύση)

Ε, ναι, με την ευρεία έννοια, ναι. Πολιτισμό-πολιτισμό όμως όχι!

(Παύση)

Τώρα τι θέμα ανοίγεις; Δεν σε καταλαβαίνω.

(Ο τόνος της φωνής του αρχίζει να γίνεται θυμωμένος)

Αυτά είναι οικολογικές μαλακίες. Φώκιες και θαλάσσιοι λέοντες! Eγώ κορίτσι μου έχω πουλήσει από ποτά μέχρι γραβάτες για να φτάσω εδώ που έφτασα! Τι να λέμε τώρα!

(Παύση)

Άκου: αυτό που είναι να το κάνω θα το κάνω, κι ας λέει ο άντρας σου μαλακίες για παλαιοαρκτικούς πολιτισμούς και κουραφέξαλα!

(Παύση)

Έτσι!

(Παύση)

Ε, άρα...τι πολιτισμoύς λες τώρα;

(Ο άνδρας σηκώνεται)

Εγώ τον σέβομαι τον πολιτισμό. Εκτός...

(Παύση)

...εκτός αν μιλάμε για Μοντερνισμούς και τέτοια!

(Παύση)

Ε, μα...τι σου λέω τόσην ώρα;

(Παύση)

Λοιπόν. Εσύ λες «πολιτισμός». Ξέρεις τι λέω εγώ;

(Παύση)

Εγώ λέω το εξής: τέρμα ο πολιτισμός! Το λέω και το κάνω!

(Παύση, ο άνδρας ξανακάθεται)

Ακριβώς! Τώρα είσαι στο πνεύμα μου! Ο λαός είμαστε εμείς. Ο πολιτισμός είμαστε εμείς: εμείς έχουμε καζίνο, διαμερίσματα, γήπεδα γκολφ και ξενοδοχεία, εμείς ανοίγουμε και κλείνουμε τα πανεπιστήμια. Κατάλαβες;

(παύση)

Δεν θα μας πουν αυτοί οι αγράμματοι τι είναι πολιτισμός!

(Παύση)

Ε, αυτό σου λέω! Για πότε στους καταργώ εγώ τους πολιτισμούς...είναι θέμα χρόνου!

(Παύση)

Μα δεν με ξέρεις τώρα; Δεν με έμαθες ακόμα;

(Γελάει)

Εδώ είναι το τέρμα της θάλασσας. Το τέρμα των πολιτισμών.

(Παύση)

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ. Γιατί με καταλαβαίνεις!

(Παύση)

Κορίτσι μου, ο Θεός βοηθά τους ανθρώπους να καταλάβουν ποιο είναι το θέλημά Του γι’ αυτούς!

(Αργά-αργά, ξεκουμπώνει πάλι το παντελόνι του)

Ναι, ναι, χαχα! Είσαι μια γλύκα! Από τότε που ήσουν δέκα χρονών σε είχα ξεχωρίσει.

(Βάζει το χέρι μέσα στο παντελόνι του)

Είχα ξεχωρίσει πόσο διαφορετική ήσουν, όταν όλοι οι άλλοι ασχολούνταν με τα υπόλοιπα παιδάκια. Σε ποθώ όσο καμιάν άλλη.

(Αρχίζει να χαϊδεύεται)

Έκλεισε λοιπόν! Τέλεια!

(Παύση)

Ναι ναι!

(Κατεβάζει το παντελόνι του)

Θα σου δείξω

(Παύση)

Θα σου δείξω τι θα πει απόλαυση.

(Παύση)

Τι εννοείς «τι εννοώ»;

(Βγάζει το εσώρουχό του και αρχίζει να αυνανίζεται)

Εννοώ πως...

(Παύση)

Εννοώ πως όλα είναι γλυκά ολόγυρα...

(Παύση)

Βλέπω κάτι λάμψεις

(Σταματά να χαϊδεύεται, μένει έτσι με κατεβασμένο το παντελόνι)

Θες να σου πω τι βλέπω;

(Μεγάλη παύση. Είναι αποσβολωμένος)

Βλέπω τώρα μια λαμπρή πύρινη φλόγα...

(Απότομα σωπαίνει. Η αίθουσα σκοτεινιάζει τελείως και ακούγεται ο ψίθυρος από ένα ξόρκι. Από πίσω εμφανίζεται το βόρειο σέλας. Αμέσως μετά, ένα φωτεινό τεράστιο άγαλμα του μυθικού τέρατος Τουπίλακ, αγριεμένο και ανατριχιασμένο υψώνεται στο βάθος σε μέγεθος τοτέμ και σταδιακά κυριαρχεί μέσα στη σκοτεινή αίθουσα).