Τι νέα μου ‘φερες κοκκινολαίμη από τις ξένες χώρες;
Γελάνε κι εκεί οι άνθρωποι με την καρδιά σφιγμένη;
Όταν αποχωρίζονται τ’ αγαπημένο χάδι
μένουν τα χέρια τους να χάσκουν σαν αδειανά κλουβιά με ανοιχτό πορτάκι;
Όταν στερεύουνε τα δάκρυα
γεμίζουν τα μάτια τους λασπόνερα για να τσαλαβουτάν οι αναμνήσεις;
Κι όταν αναστενάζουν σηκώνεται κυκλώνας κάτω από τα φτερά σου;

Ξέρεις, λένε πως τα πλάσματα
έχουν τη γεύση του τόπου που τους θρέφει
Πες μου, κοκκινολαίμη,
όταν τρως το σκουλήκι που τους τρώει,
η γεύση μες στο ράμφος σου διαφέρει απ’ τη δική μας;