Κινώ για τον καθημερνό
περίπατό μου
Μπαίνω στη Φύση
Απαριθμώ, νοερά, βαδίζοντας:

Τα εύρωστα λιόδεντρα
Οι ευλογημένοι καρποί τους
Η ξεφυλλισμένη συκιά
Τ’ αυστηρά κυπαρίσσια
Ξερακιανές αμυγδαλιές
αδημονώντας να μπουμπουκιάσουν

Του χορταριού πράσινο κιλίμι
με κίτρινα του τριφυλλιού,
αγριολούλουδα κεντημένο
Των δροσοσταλίδων τα διαμαντάκια
στα πλατύφυλλα χόρτα
Του αγέρα τ’ αρώματα
Τα πουλιά τιτιβίζοντας
Ο σπίνος στο βραχάκι βουβός
Τα σκαθάρια στην καθημερνή τους
διαδρομή, πέρα-δώθε
Τα σκουλήκια σε τεθλασμένη πορεία,
ασθμαίνουσα
Τα μυρμηγκάκια μπαινοβγαίνοντας
στις κατακόμβες τους
Οι σαύρες, σαΐτες αστραπής
Οι πεταλούδες, νότες στου αέρα
τις παρτιτούρες – άηχες
Των μελισσών ο βόμβος κρατά το ρυθμό
της ημέρας
Του φιδιού το πουκάμισο
στην όχθη του χωραφιού αφημένο
Η άγρια μέντα, στις λόχμες της πέτρας
Η τρυφερή ρίγανη
Τα βράχια, συσσωρευτές αγάπης
της αγκαλιάς του ήλιου
Οι κροκάλες στη στεγνή κοίτη
του πανάρχαιου ρέματος
Το καφετί πουλόβερ του χώματος
Οι λόγχες των ασφοδέλων
σε στοιχισμένη παράταξη

Του τοπίου το άφατο κάλλος
Η παναρμόνια τάξη!

Περπατώ στον δικό μου Παράδεισο
σπουδάζοντας ταπεινοφροσύνη,
ευσέβεια και σύνεση κι εγκράτεια