Η με ευλαβική ακρίβεια, αγαπημένη ώρα που οι ουρανοί και το υποσυνείδητο την καλούσαν κάθε νύχτα να ανοίξει τα βλέφαρα σήμαινε και τώρα.
Τρεις ακριβώς. Όπως πάντα. Δεν κοίταζε καν ρολόι πια, έτσι από περιέργεια. Πίσω από τις κουρτίνες του υπνοδωματίου και το κλειστό παντζούρι άλλες κουρτίνες, βρόχινες, καταρρακτώδεις έπεφταν κι ο ήχος τους γέμιζε το δωμάτιο, τη γειτονιά, την πόλη, τον κόσμο ολόκληρο.
Της φάνηκε παράξενο, κι όμως άφησε το κρεβάτι και τη ζεστασιά των σκεπασμάτων για κάτι τόσο αυτονόητο στην καρδιά του φθινοπώρου. Τράβηξε την κουρτίνα, άνοιξε τη μπαλκονόπορτα, μέριασε το παντζούρι. Ο ήχος πολλαπλασιάστηκε, σαν καταρράκτης. Κι όχι μόνο σαν ήχος. Αλλά και σαν εικόνα. Οι κατακρημνίσεις του νερού της βροχής δεν την άφηναν να δει ούτε το απέναντι κτίριο. Μόνο λαμπύριζαν οι ολόπυκνες ριπές από τις σταγόνες σε κάποιο φως.
Δε λαμπύριζαν μόνο εκείνες όμως... Δίπλα της, στα δυο μέτρα, στο μπαλκόνι, γυάλιζαν σαν από σαράντα πυρετό δυο μάτια. Δεν τρόμαξε. Δε φοβήθηκε. Σαν να ήξερε. Σαν να περίμενε. Μόνο την ίδια στιγμή απόλυτη σιγή απλώθηκε παντού. Κι ας μην είχε κοπάσει ούτε στο ελάχιστο η καταιγίδα.
Στράφηκε προς το μέρος του. Στεκόταν εκεί, με την πλάτη στηριγμένη στον τοίχο και τους ώμους γερμένους, σαν να κουβαλούσε όλο το βάρος της αιωνιότητας, όλο το φταίξιμο των δικών του λαθών και των λαθών των άλλων, αυτών που ανέχτηκε.

«Γιατί;», τον ρώτησε μόνο.

Ρίγησαν κι οι δυο από την τρυφερότητα που στάλαζε ο ήχος της φωνής της.
Δεν μπόρεσε να σηκώσει το βλέμμα.

«Γιατί πρέπει να πληρώνονται. Τα λάθη, τα ναι που λέει ο άνθρωπος και τα όχι που δε λέει».

Τότε μόνο τα μάτια του επέστρεψαν εκεί που πάντα κατοικούν. Βαθιά μέσα της. Σήκωσε το χέρι που σιγότρεμε από συγκίνηση που δε θα χωρούσε ποτέ σε λόγια. Κρατούσε ένα τριαντάφυλλο. Όχι όπως όλα τα άλλα. Ήταν καμωμένο από... δεν ήξερε πώς να το περιγράψει... σαν αιθέριο αλάβαστρο... σαν από αλλού φερμένο... σαν όχι του κόσμου τούτου. Όπως κι εκείνος. Τον ρώτησε με τα μάτια.

«Για να μη μπορεί τίποτα ποτέ ξανά να το κάνει να μαραθεί», είπε.

Το αγκάλιασε μέσα στη ζεστασιά από τις παλάμες της. Όχι μόνο το τριαντάφυλλο, μα και το χέρι του.