_{^{Τ Α   Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Α Κ Α Ι   Η   Α Π Ω Λ Ε Ι Α    Τ Ο Υ Σ}}

Παίρνουμε λοιπόν τον ηλεκτρικό απ’ την Ομόνοια και καθόμαστε. Απέναντί μας ένας γίγαντας. Ένας άντρας ψηλός, σωματώδης, με μούσια και μαλλιά όχι ακριβώς μακριά αλλά ούτε και κοντά, με τραγιάσκα και ρούχα σε τόνους λαδί παστέλ. Μου έκανε αμέσως εντύπωση. Έτσι σκεφτόμουν ότι είναι οι γίγαντες των παραμυθιών όταν ήμουν μικρή. Το ξανασκέφτηκα. Θα μπορούσε να είναι ο καλόκαρδος γίγαντας, η μεταστροφή του Εγωιστή (Βλ. και Ο σκληρόκαρδος γίγαντας, τα παραμύθια της Δευτέρας και ο Πάτρικ Λι Φέρμορ).

Με τον Γ. συζητούσαμε για τις παρουσιάσεις που είχαμε δει στην ημερίδα. Με την άκρη του ματιού μου, κοιτούσα τον γίγαντα απέναντι. Κρατούσε μια σακούλα από βιβλιοπωλείο. Μέσα είχε δύο βιβλία και ένα περιοδικό. Έβγαλε το περιοδικό απ’ τη σακούλα και το ξεφύλλισε. Γύρισα να δω καλύτερα τι περιοδικό ήταν. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να δω παρά το οπισθόφυλλο όπου είχε καμιά 16ριά πορτρέτα διάσημων ξένων λογοτεχνών με τα ονόματά τους από κάτω ― όλοι άνδρες. Κάπου σαν να πήρε το μάτι μου και κάτι αγγλικά, αλλά δεν είμαι σίγουρη. Έμοιαζε πάντως με ξένο λογοτεχνικό περιοδικό. Εκεί κατέληξα.

Στη συνέχεια έβγαλε το ένα βιβλίο. Άφησα για λίγο την κουβέντα με τον Γ. και γύρισα για να δω καλύτερα. Ο γίγαντας διάβαζε τώρα λίγο από την Κρίση της αφήγησης του Μπιουνγκ Τσουλ Χαν. Βέβαια, ενώ το βιβλίο φαινόταν μόλις αγορασμένο, αυτός ξεκίνησε να διαβάζει απ’ τη μέση. Θυμήθηκα ότι κάποιος μου είχε πει ότι αυτό είναι το γνώρισμα του καλού και συχνού αναγνώστη. Δε μένει στο τι γράφει το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Ανοίγει μια τυχαία σελίδα και διαβάζει. Ναι, αλλά αυτό πριν το πάρει το βιβλίο. Τώρα τι περίμενε, το είχε ήδη πάρει. Εκτός αν είχε κάποια μεταμοντέρνα, μετααναγνωστική σκέψη: θα ξεκινήσω την Κρίση της αφήγησης, κάνοντας πράξη αυτήν την κρίση. Καθόλου διακριτική εγώ σε τέτοιες περιπτώσεις, προσπάθησα με κινήσεις του ματιού και νοήματα να πω στον Γ. «δες τι διαβάζει». Αυτό το ξεκίνησα λίγο καιρό πριν όταν μια κοπέλα, πάλι στον ΗΣΑΠ, με φόρμες και νύχια τεράστια  ―τόσο που με έκαναν να τη θαυμάζω για το πώς αλλάζει τις σελίδες!― κρατούσε τους Φρουρούς της Αχαΐας του Τάσου Αθανασιάδη. Τίποτα άλλο, ούτε τσάντα, μόνο αυτό το βιβλίο. Κόντεψαν να μου βγουν τα μάτια έξω για να το δείξω στον Γ. Αδίκως.

Στο μεταξύ κάτι που είπε ο Γ. με έκανε να ξαναγυρίσω σ’ αυτόν και αρχίσαμε τώρα να συζητάμε πιο έντονα από πριν. Του έλεγα θυμάμαι γι’ αυτήν την ιδέα που με τριγυρνά τους τελευταίους μήνες ότι όλοι χτίζουν ένα παραμύθι για τον εαυτό τους και κρατιούνται απ’ αυτό και πρέπει να βρούμε κι εμείς ένα, γιατί η καθημερινότητα είναι συνεχώς πιο δύσκολη και σκληρή και δε θα τη βγάλουμε καθαρή χωρίς παραμύθι. Κάτι τέτοια έλεγα όταν, θέλοντας να δω αν φτάναμε στα Πετράλωνα (ναι, σε τρεις στάσεις μόνο διαδραματίστηκαν όλα τα παραπάνω) πρόσεξα ότι ο γίγαντας είχε κλείσει το βιβλίο και μας άκουγε με μεγάλη προσοχή.

Με το που βγήκαμε απ’ τον ηλεκτρικό, με ρώτησε ο Γ. αν πρόσεξα πώς μας κοιτούσε ο γίγαντας. «Σταμάτησε να διαβάζει και μας κοιτούσε σαν να έβλεπε μπροστά του ένα ζωντανό μυθιστόρημα». Έτσι ήταν. Εγώ στο μυαλό μου έγραφα μια φανταστική ιστορία γι’ αυτόν και αυτός μάλλον έκανε το ίδιο για εμάς. Είμαστε όλοι ήρωες στην ιστορία κάποιου άλλου. Ακόμη κι εν αγνοία μας.

Παρόλα αυτά, ποιο ήταν το δεύτερο βιβλίο μες στη σακούλα, δεν κατάφερα να δω.

____________
*Το όνομα της στήλης είναι εμπνευσμένο από τη φράση του David Grossman «τα βιβλία είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου μπορούν να συνυπάρχουν τα πράγματα και η απώλειά τους».