Είναι κουραστικό να πρέπει να γράψω και δεύτερο κομμάτι για το ίδιο θέμα, αλλά αφού δεν το καταλαβαίνετε με την πρώτη θα σας το ξαναπώ, μεγαλόψυχη ού(ρ)σα.
Γιατί, ρε παιδιά, πρέπει να τα ξεπατώνετε τόσο πολύ τα βιβλία στις κινηματογραφικές/ τηλεοπτικές μεταφορές; Θα μου πείτε, εδώ πλέον δεν σέβονται τους ίδιους τους συγγραφείς ― κάθε δέκα χρόνια που βγαίνει ταινία με εξωφρενικές θεωρίες για τον Σαίξπηρ, τα αγαλματάκια των Όσκαρ αποκτούν ελαστικότητα και προσκυνάνε. Και καλά, πες στο (Α)χάμνετ τουλάχιστον πήραμε μάτι την όμορφη αγγλική εξοχή του Stratford Upon Avon, κομμάτια να γίνει ο τραβηγμένος από τα μαλλιά χαμός του εντεκάχρονου γιου του Σαίξπηρ που έπρεπε σώνει και καλά να γίνει η έμπνευση για να γράψει τον Άμλετ. Εκτοπισμένος ο Βάρδος σε ρόλο κομπάρσου και με πρωταγωνίστρια την γυναίκα του, Αν Χάθαγουει (Άγκνες στο βιβλίο της Μάγκι ο Φάρελ και την ταινία της Κλόε Ζάο). Την πιο συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή αυτή τον κατηγορεί «Πως δεν ήσουν εδώ». Ήσουν στο Λονδίνο παλιομπίπ, όταν ο γιος μας ξεψυχούσε. Σύμφωνα με τις περισσότερες θεωρίες, η Αννούλα δεν ήταν μια πανέμορφη γιατρέσσα, τέλεια σε όλα, χίπισσα, μάγισσα, ένα με το δάσος του Άρντεν, αλλά μια μέγαιρα και πιθανότερο ήταν ο Ουίλιαμ να κρυβόταν από τη μάνητα της στο Λονδίνο και έγραφε τα έργα για να δικαιολογήσει την απουσία του. Σπόιλερ: στο τέλος τον συγχωράει επειδή βλέπει την παράσταση στο Globe. Ντόινγκ και ξαναντόινγκ. Εγώ δεν μπορώ να συγχωρέσω τον άνδρα μου που δεν πήρε λαγάνα και έπρεπε να ζυμώσω και θα του κάνω μούτρα τουλάχιστον μέχρι του Θωμά. Αλλά δεν θέλω να σας πω για αυτό το βιβλίο, επειδή η ταινία, παράθεμά της, της ήταν πιστή-το βιβλίο ήταν εξαρχής μπαρούφα.

Θέλω να σας πω, ναι, το βρήκατε για τα Ανεμοδαρμένα ύψη. Η νέα διασκευή του σε σκηνοθεσία της Emerald Fennell, το έστειλε για … σιάτσου. Πού να το αφήσεις και πού να το πιάσεις; Από το casting ξεκίνησε το κακό: ο Χίθκλιφ στο βιβλίο είναι κακότροπος και μαυριδερός, σαν αθίγγανος ή σαν Έλληνας στις 31 Αυγούστου που του τελειώνει η άδεια και ο μισθός και έχει κολλήσει σε ουρά 4 χιλιομέτρων στα διόδια της Ελευσίνας, ενώ ήδη ξέρει πως θα έχουν γυρίσει όλοι και δεν θα βρει να παρκάρει για να ξεφορτώσει τα μάρτζαλα που φόρτωσε η γυναίκα του στο αμάξι ― δέκα κιλά μέλι Δράγανου ποιος θα τα φάει; Ο ηθοποιός που τον ενσαρκώνει, ο Jacob Elordi είναι κούκλος και φαίνεται από τη φάτσα του πως ποτέ δεν έχει οδηγήσει στην εθνική οδό Αθηνών - Κορίνθου. Θα μου πείτε είσαι ρατσίστρια και με τους όμορφους; Ναι, όταν πρόκειται για ιστορίες αγάπης: η Κάθριν Ερνσόοου τον ερωτεύτηκε παρά την ασχήμια του, αυτό δεν είναι πραγματική αγάπη; Όχι ότι η Μαργκό Ρόμπι είναι καλύτερη επιλογή για Κάθριν. Άσε που είναι πολύ μεγάλη ή ίσως πολύ στυλιζαρισμένη για τον ρόλο. Απλά φοράει ωραία φουστάνια και τρέχει γύρω γύρω ― σαν σουρεαλιστική διαφήμιση σινιέ κολόνιας (extra ειρωνεία, αυτοί οι δύο έχουν γυρίσει και μια βλακώδη διαφήμιση Chanel την οποία βλέπεις σε 2 λεπτά και είναι ακριβώς σα να έχεις δει τα Ανεμορδαμένα Ύψη: αυτός πάει αλλού, αυτή αλλού, δεν συναντιούνται μέχρι όταν είναι πολύ αργά. Ναι τους ψεκάζουν, αλλά τουλάχιστον τους ψεκάζουν Chanel Νούμερο 5).

Το βιβλίο ξεκινάει με τον καινούργιο νοικάρη του Χίθκλιφ, τον κύριο Λοκγουντ, που αφηγείται την ιστορία και έχει τη δομή αστυνομικού, ένα πανέξυπνο εύρημα της Έμιλι Μπροντέ: ο Λόκγουντ, γνωρίζει τον μισάνθρωπο Χίθκλιφ και σιγά σιγά, με τις ιστορίες της οικονόμου που τον ξέρει και αυτόν και την μακαρίτισσα την Κάθριν από παιδιά, ξεσκεπάζει το τι έγινε και πώς κατάντησε έτσι. Είναι δηλαδή κατά κάποιο ένας Σέρλοκ Χολμς αν όχι του έρωτα, σίγουρα του κουτσομπολιού ― οι αναγνώστες καιγόμαστε να καταλάβουμε το γιατί. Στην ταινία, χαλόου; Η δομή αυτή έχει πάει περίπατο σε ανεμοδαρμένα ύψη, και όχι μόνο δεν υπάρχει το εύρημα αλλά ούτε ο ίδιος ο Λόκγουντ που αγνοείται μαζί με πολλούς άλλους βασικούς χαρακτήρες που ίσως να ήταν πιο τυχεροί απ’ όσους διατηρήθηκαν με ρεκτιφιέ (Νέλι, Ζίλα, Τζέικομπ).
Το μόνο που με νοιάζει είναι πως οι καταπληκτικοί χαρακτήρες που η Έμιλι Μπροντέ είχε την έμπνευση να επινοήσει 200 χρόνια πριν, το πείσμα της Κάθριν που μέχρι και ως φάντασμα σπάει ούμπαλα, η μουρτζούφλα του Χίθκλιφ, η μεταξύ τους χημεία, ακόμη και η άγρια ομορφιά αυτού του κομματιού της Αγγλίας έχουν παραμορφωθεί σε ένα εύπεπτο ιλουστρέ χάμπουργκερ που τουλάχιστον γεμίζει τα σινεμά.
Γιατί τα γεμίζει; Γιατί η ταινία είναι για άνω των 15 λόγω του «δυνατού σεξ». Εν τω μεταξύ, έχω δει ταινίες στο Σταρ τσάνελ Κυριακή μεσημέρι με δυνατότερο. Ή ίσως να είναι κάποιο είδους συμβολισμού: η Κάθριν και ο Χίθκλιφ να κάνουν παντρεμένο σεξ που συμβολίζει την εγγύτητα των ψυχών τους.
Θα μου πείτε, έχει λήξει το copyright, κοπελιά. Το copyright αφορά την αναδημοσίευση ― ή άντε, να μην αντισταθώ στο λογοπαίγνιο, την αναπαραγωγή. Τώρα να σου βγαίνει η άλλη και να σου λέει «θέλω να αναμετρηθώ με την Μπροντέ ή με τον Αισχύλο» γιατί; Δηλαδή και του Παρθενώνα έληξε το copyright, θα πάω εγώ να πάρω τις κολόνες να φτιάξω ξυλόφουρνο στην αυλή μου επειδή θέλω να αναμετρηθώ με τον Φειδία;
Δεν με είχα για τόσο συντηρητικιά ― δεν με πειράζει να βγαίνει ο Απόλλωνας ντυμένος ντισκομπάλα στην Επίδαυρο. Με πειράζει να καπηλευόμαστε την φήμη ενός έργου ασκόπως ― θα έπρεπε να υπάρχει ένα καπηλευόμετρο που αν έκοβε τιλτ να μην επιτρεπόταν να χρησιμοποιηθεί το πρωτότυπο έργο. Θες να κάνεις σοφτ πορνό (ξενέρωτο, ούτε καν) με βικτωριανούς Άγγλους; Στάσου στα πόδια σου, και γράψε ένα σενάριο από την αρχή.
Αντιπροτείνω η Εταρεία Συγγραφέων, αν ενδιαφέρεται πραγματικά για τα μέλη της, να δημοσιεύσει ένα μανιφέστο-συμβόλαιο, στο οποίο ο καθένας να αναφέρει μέχρι ποιο ποσοστό του καπηλευόμετρου επιτρέπει να χρησιμοποιούνται στοιχεία του έργου του. Και αν αυτό καταπατηθεί, να μπορεί ο μακαρίτης δημιουργός να στοιχειώνει τον εργοκάπηλο, ακριβώς όπως η Κάθριν στο βιβλίο και ουχί στην ταινία, έγινε φάντασμα και ο Χίθκλιφ την ικέτευε να τον στοιχειώσει: οι συγγραφείς είναι πάντα Κάθριν: αλαζόνες έστω και χαριτωμένα, προνομιούχοι και χειριστικοί απέναντι στο έργο τους (Χίθκλιφ) που τους βγάζει την ψυχή αλλά δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό.
Προσωπικά παραχωρώ 5% του καπηλευόμετρου σε οποίον κακόγουστο θα ήθελε να διασκευάσει κάτι δικό του. Από 6% και πάνω… μπου!