Κάθε φορά που εγκλωβίζομαι στην κίνηση της Αθήνας και η ζωή κολλάει σαν τρίχα στην άκρη της γλώσσας μου, μ’ αρέσει να ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τα πουλιά πως πετούν σε σμήνη πάνω από τη λεωφόρο. Ειδικά τους μήνες από Νοέμβρη ως Μάρτη όταν η ανατολή του ήλιου με βρίσκει στο δρόμο. Την ώρα αυτή τα πουλιά ξεχύνονται αναζητώντας τροφή, σφυροκοπώντας χαρούμενα τα φτερά τους πάνω από τα θολά παρμπρίζ των αυτοκινήτων και κάνουν την ημέρα μου λίγο πιο όμορφη.
Τη συνήθεια αυτή την απέκτησα στο στρατό, τον δεύτερο εγκλεισμό της ζωής μου. Τον λέω δεύτερο γιατί πρώτο λογαριάζω το σχολείο και τρίτο ―τώρα― τη δουλειά μου. Ο στρατός όμως ήταν ο πιο σκληρός από τους τρεις γιατί εκεί, κατά τη λεγόμενη βασική εκπαίδευση, με έκλεισαν σε ένα στρατόπεδο για τέσσερεις ολόκληρες εβδομάδες.
Η ανία κυριαρχούσε. Ο λόχος μου στεγαζόταν σε ένα παλιό κτίριο χτισμένο μπροστά από έναν πευκώνα. Η παρουσία των πουλιών ήταν συχνή και έντονη και άρχισα έτσι ασυναίσθητα να τα παρατηρώ. Γρήγορα έβγαλα το συμπέρασμα πως τα πουλιά αδιαφορούν για ό,τι ζω εγώ είτε είμαι εντός είτε εκτός στρατοπέδου και η σκέψη αυτή με παρηγόρησε. «Τα πουλιά συνεχίζουν τη ζωή τους», σκέφτηκα, «όπου κι αν βρίσκομαι όταν τα κοιτάζω».
Και είναι το ίδιο ακριβώς συναίσθημα που ένιωσα χθες βλέποντας την πεθερά μου να αποχαιρετά μία παιδική της φίλη. Είχα πάει με τη γυναίκα μου να την φέρουμε πίσω στην Αθήνα από το χωριό της όπου παραθέριζε όλο το καλοκαίρι. Καθόμουν στη βεράντα όταν με πλησίασε και μου ζήτησε να τη συνοδέψω σε ένα γειτονικό σπίτι. «Φοβάμαι μην πέσω από τον ίλιγγο», μου ψιθύρισε. Δέχτηκα. Βρήκαμε την φίλη της καθισμένη σε ένα τραπεζάκι στην αυλή, να πίνει τον καφέ της. Σηκώθηκε αμέσως. Αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν ζεστά. Στο τέλος ευχήθηκαν υγεία η μία στην άλλη όπως κάνουν τόσα χρόνια, από όταν η πεθερά μου έφυγε στα δεκαοκτώ της για σπουδές στην Αθήνα. Φεύγοντας κοντοστάθηκε στην πόρτα της αυλής. Γύρισε, την κοίταξε και είπε με παράπονο παιδιού: «Άντε τον Ιούνη πάλι και να σε βρω εδώ, τ’ ακούς;» και εγώ δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα τότε τα πουλιά πως τα κοιτάζω κολλημένος στην κίνηση ενώ εκείνα πετούν αδιάφορα πάνω από την ζωή μου.