I

Είμαι η Ελλαδίη από την Πόλη. Εδώ με ζωγραφίσαν,

όπου την άνοιξη ο λαός χορεύει και γιορτάζει,

όπου πορθμός τη γη στα δυο χωρίζει. Δίκαιη πράξη:

οι ακτές κι οι δυο με δόξασαν για τον κομψό χορό μου.

                II

Καμάρι θηλυκό ο χορός· αγόρια, κάντε πέρα!

Τον νόμο τον επέβαλαν η Μούσα κι η Ελλαδίη.

Η πρώτη εφηύρε τους ρυθμούς που το κορμί δονούνε,

η δεύτερη κατέκτησε τις κορυφές της Τέχνης.

                III

Κάποιος τον Έκτορα εξυμνεί σε μελωδία νέα

κι η Ελλαδίη φόρεσε χιτώνιο και χορεύει.

Και στον χορό της Ενυούς πόθο και φόβο βλέπεις·

τη ρώμη σμίγει των αντρών με χάρη γυναικεία.

_{ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ}

1. Χρησιμοποιήθηκε η έκδοση: H. Beckby (έκδ.), Anthologia Graeca, Μόναχο 1965, σ. 456. Και τα τρία επιγράμματα προέρχονται από την Πλανούδεια Ανθολογία (βιβλίο 16 στην έκδοση). Ο Λεόντιος Σχολαστικός υπήρξε μέλος της λογοτεχνικής ομάδας του Αγαθία του Σχολαστικού, γνωστής ως «Κύκλος», η οποία δρατηριοποιήθηκε στα χρόνια του Ιουστινιανού και λίγο αργότερα (μέσα-τέλη 6ου αι.).
2. Στο επίγραμμα ΙΙ: Η Μούσα είναι η Πολύμνια, προστάτιδα του εκφραστικού χορού με την ονομασία παντόμιμος, που άκμασε κατά την ύστερη αρχαιότητα, έως τα τέλη του 7ου αι.
3. Στο επίγραμμα ΙΙΙ: Η Ενυώ είναι η θεά του πολέμου στην Ιλιάδα, όπου αναφέρεται και ως σύντροφος του Άρη (Ε 529).

_{Τ Α    Π Ρ Ω Τ Ο Τ Υ Π Α}

                        Ι

Εἰμὶ μὲν Ἑλλαδίη Βυζαντιάς· ἐνθάδε δ’ ἕστην,
ἧχι χοροστασίην εἴαρι δῆμος ἄγει,
ὁππόθι πορθμῷ γαῖα μερίζεται· ἀμφότεραι γὰρ
ἄντυγες ὀρχηθμοὺς ᾔνεσαν ἡμετέρους.

                ΙΙ

Θῆλυς ἐν ὀρχηθμοῖς κρατέει φύσις· εἴξατε, κοῦροι.
Μοῦσα καὶ Ἑλλαδίη τοῦτον ἔθεντο νόμον,
ἡ μέν, ὅτι πρώτη κινήσιος εὕρετο ῥυθμούς,
ἡ δ’, ὅτι τῆς τέχνης ἦλθεν ἐς ἀκρότατον.

                ΙΙΙ

Ἕκτορα μέν τις ἄεισε, νέον μέλος· Ἑλλαδίη δὲ
ἑσσαμένη χλαῖναν πρὸς μέλος ἠντίασεν.
Ἦν δὲ πόθος καὶ δεῖμα παρ’ ὀρχηθμοῖσιν Ἐνυοῦς,
ἄρσενι γὰρ ῥώμῃ θῆλυν ἔμιξε χάριν.