Αναζήτηση

Σε ψάχνω στα πρόσωπα των ανθρώπων.
Μέσα στα λακκάκια των ματιών τους
και πίσω από τα δόντια τους
όταν χαμογελάνε.

Μέσα στις αγκαλιές τους, σε ψάχνω.
Ψηλαφώ τα μαλλιά στο σβέρκο τους
και ψαχουλεύω τις τσέπες τους
όταν σταυρώνουν γύρω μου τα χέρια.

Σε ψάχνω και στα λόγια τους.
Στα «Μου έλειψες!» και στα «Θα δούμε…».
Κουβέντα δεν αφήνω, χωρίς να την σηκώσω.
Κοιτάω κυρίως και μέσα στις παύσεις τους.
Σε ψάχνω ακόμα και στα γράμματα.
Γυρνάω κάθε σελίδα
και κοιτάω παντού:
                    στους αστερίσκους,
                        μέσα στις παρενθέσεις,
                        στους νέους τόνους και στους παλιούς.

Κάποιος μου λέει:
«Είσαι απελπισμένος!»
και:
«Οι απελπισμένοι δεν βρίσκουν ποτέ τίποτα.»
Μα αυτό τώρα, σκέφτομαι, τι σχέση έχει;

Κλυδωνισμοί

Φυσάει κόντρα.
Μέρες τώρα, μήνες χωρίς διακοπή.

Τεντώνουν τα φύλλα μου, μα δεν κόβονται.
Λυγίζει ο κορμός μου, μα δεν σπάει.

Ποιο είναι το πείσμα μου;
Γιατί δεν γίνομαι χίλια κομμάτια;

Να σκορπιστούν στο χώμα.
Να τα βρίσκουν οι άνθρωποι εδώ κι εκεί.
Να τα μαζεύουν και να τα φορούν.

Θα γίνουν μπαλώματα, θα κλείσουν τις δικές τους τρύπες.
Θ’ ανθίσουν από μέσα τους γαρίφαλα.

Θα ξεγελαστούν· έστω για λίγο θα νομίσουν ότι ο αέρας θα κοπάσει.
Μέχρι να σπάσουν και αυτοί.

Σημεία στίξης

Τα σημεία στίξης
πάντα με προβλημάτιζαν˙
πότε να βάλω κόμμα
και πότε άνω τελεία;

Το μόνο που έμαθα,
είναι στα ποιήματα
να προτιμώ τα ερωτηματικά

Αυτό και το να περιμένω,
πώς και πώς,
εκείνη την τελεία
μόνη της να ρθει·
μιας και το χέρι μου τρέμει
κι αδυνατεί
να την πατήσει στο χαρτί