Ο Τζένγκις Χαν, ο πολέμαρχος που έφτιαξε την μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης, μόνο μια φορά στη ζωή του, σύμφωνα με την μυστική ιστορία των Μογγόλων, έκανε πίσω, ίσως και να φοβήθηκε.

Ο Τζένγκις Χαν, είχε πολλές κόρες, αλλά στην Τουμελούν είχε μεγάλη αδυναμία, ήταν το παιδί του μεγάλου έρωτα με την πρώτη γυναίκα του, την Μπόρτε, ποτέ δεν την ξέχασε παρόλες τις ερωτικές περιπέτειες και γάμους που έκανε. Σε μια επιδρομή του ο Τζένγκις Χαν στα βορειοανατολικά της Κίνας πήρε μαζί του και την κόρη του τη Τουμελούν και στρατοπέδευαν κοντά στα παράλια του λιμανιού της Νταλιάν. Αργά την νύχτα άκουσαν μαγικό ήχο τυμπάνου, την μια έμοιαζε με κύμα της θάλασσας καθώς στη στεριά ξεσπά και την άλλη σαν βοή του ανοιχτού ωκεανού, ήχος συναρπαστικός, μοναδικός. Ο Τζένγκις Χαν ανήσυχος πετάχτηκε από τη σκηνή του και έκπληκτος είδε στο φως του φεγγαριού, την κόρη του την Τουμελούν να χορεύει με έναν νέο παράξενο άντρα, έμοιαζε σαν να πρόβαλε από τα σπλάχνα του ωκεανού, φορούσε δέρματα ψαριών σε όλο του σώμα, στο κεφάλι του ξεχώριζε σαν περικεφαλαία ένα πελώριο κεφάλι οξύρυγχου και από τα μακριά του μαλλιά κρεμόταν δεκάδες φανταχτερά κογχύλια, ενώ στα χέρια του κρατούσε ασυνήθιστα μεγάλο τύμπανο που κάθε τόσο κροτάλιζε αφήνοντας ήχο βαθύ, μαγικό και μυστήριο.

Ο άντρας της πριγκίπισσας Τουμελούν, ένας γκουρεγκέν, δηλαδή «σύζυγος της πριγκίπισσας» όρμησε προς τον άγνωστο με σκοπό να πάρει πίσω την γυναίκα του, καθώς αυτή παραβίαζε κατάφορα τους αυστηρούς νόμους της γιάσα που είχε θεσπίσει ο ίδιος ο Τζένγκις Χαν και κινδύνευε να τιμωρηθεί με θάνατο. Τότε ο άνθρωπος ψάρι, στροβιλίστηκε στον αέρα, όπως κάνουν τα ψάρια όταν κινδυνεύουν, παρασύροντας τον γκουρεγκέν και όλους όσους τον συνόδευαν, στα κύματα. Τότε ο Τζένγκις Χαν, ενώ ο ήχος του τυμπάνου συνέχιζε να ακούγεται, διέταξε την φρουρά του, πενήντα έμπειρους, άφοβους πολεμιστές, να συλλάβουν τον τυμπανιστή και να φέρουν μπροστά του την κόρη του Τουμελούν, αλλά κι αυτοί είχαν την ίδια τύχη, στα κύματα βρέθηκαν και η κίτρινη θάλασσα τους πηρέ μαζί της στα βαθιά. Αιφνιδιασμένος ο Τζένγκις Χαν κοιτούσε τρομαγμένος τον άνθρωπο ψάρι που φαινόταν σαν να πετούσε και να στροβιλίζεται πάνω από τα κύματα αγκαλιά με την κόρη του Τουμελούν. Κάποια στιγμή η θάλασσα ησύχασε, ο άγνωστος άφησε την Τουμελούν στην άμμο της ακρογιαλιάς, την σκέπασε με τα δέρματα των ψαριών που φορούσε και βούτηξε γυμνός στο νερό, ενώ μια πελώρια φάλαινα αναδύθηκε λες και τον περίμενε να τον συνοδεύσει στο ταξίδι της επιστροφής. Ο Τζένγκις Χαν εντυπωσιάσθηκε από όλα όσα είδε και παρέμεινε για δέκα μέρες σε σιωπή και σε νηστεία, προσπαθώντας να ερμηνεύσει όλα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια του. Μετά το τέλος αυτής της δοκιμασίας, ματαίωσε την επιδρομή στα βορειανατολικά της Κίνας, άλλαξε τον άτεγκτο νόμο της γιάσα και έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο που αρχίζει ως εξής: «Πάντα υπάρχει κάτι ισχυρότερο κι αυτό μόνο οι γυναίκες το ξέρουν….»

Η κόρη του η Τουμελούν δεν τιμωρήθηκε αλλά δεν έφυγε ποτέ από το Νταλιάν περιμένοντας τον άνθρωπο ψάρι να φανεί ξανά. Πέθανε περιμένοντας, μεταξύ των άλλων, έγραψε και τους παρακάτω στίχους:

Μια θάλασσα είμαι
Ένα ψάρι είσαι
Η δική σου θάλασσα η αθόλωτη είμαι εγώ.

Τους στίχους αυτούς συμπεριέλαβε ο ποιητής Ρουμί στο ποίημά του «Δεν σου είπα;», η δε ιστορία της Τουμελούν επηρέασε την ποίησή του όπως εξομολογήθηκε ο φίλος του Σαμσουντίν στο γιο του Ρουμί, Σουλτάν Ουαλάντ.