Πάλι καλά που είναι ο κούνελος μαζί μου,
που όμως δεν μ' αφήνει σε ησυχία
και κάθε λίγο έρχεται μ' ορμή,
έτοιμος ν' ανεβεί στον καναπέ.
Πολλές φορές έρχεται τόσο ξαφνικά,
που προλαβαίνει πάνω μου να σκαρφαλώσει,
καθώς εγώ διαβάζω ξαπλωτός.
Όμως δεν τον αφήνω για πολύ τον αταχτούλη,
γιατί φοβάμαι μήπως κατουρήσει.

Τηλέφωνο, ανησυχώ,είναι μία κυρία απ' τη ΝΟΒΑ.
Της λέω ότι δεν θέλω, «τα ' χω ξηλώσει όλα».
Είχα καθυστερήσει μια φορά την πληρωμή τρεις μέρες μόνο,
αλλά κι αυτό οφείλονταν στο ότι άργησε να έρθει ο λογαριασμός.
Κι αυτό συνέβη ύστερα από δεκαπέντε χρόνια.
Κι όμως μου 'κόψαν την εικόνα!
Έτσι κι εγώ αφού δεν ήθελα να έχω καλώδια σε μπαλκόνι ξένο,
ούτε κεραίες ξεχωριστές (ΝΟΒΑ και τουρκικά κανάλια),
όλα τα ξήλωσα και από τότε,όσο και αν περνούν τα χρόνια,
η ΝΟΒΑ επιμένει , πελάτη να με κάνει, αλλά ματαίως.