Υπάρχει ένα δωμάτιο
που δεν θυμάσαι να άνοιξες.
Κι όμως, μπαίνεις σε αυτό κάθε φορά που λες ότι συνεχίζεις.
Δεν είναι παιδικό.
Δεν είναι ενήλικο.
Είναι μεταβατικό ― σαν διάδρομος αεροδρομίου όπου δεν απογειωθηκες ποτέ.
Μέσα υπάρχουν πράγματα που δεν πέταξες επειδή δεν ήξερες πώς να τα ονομάσεις: ένα σημειωματάριο με αρχή αλλά χωρίς δεύτερη σελίδα,
μια φωτογραφία που δεν τράβηξες εσύ αλλά σε δείχνει,
μια φράση που σταμάτησε στο ρήμα.
Στον τοίχο, ένα ρολόι.
Δεν έχει δείκτες.
Μόνο χαρακιές.
Κάθε χαρακιά είναι μια στιγμή που κατάλαβες―
και δεν έκανες τίποτα.
Όχι από φόβο.
Από ακρίβεια.
Ήξερες τι θα κόστιζε αν προχωρούσες.
Κάποια στιγμή, κάθεται απέναντί σου ένας άνθρωπος.
Δεν μπαίνει.
Ήταν ήδη εκεί.
— Δεν ήρθα να σε κρίνω, λέει.
— Ήρθα να κρατήσω χρόνο.
Τον αναγνωρίζεις όχι από το πρόσωπο,
αλλά από τη στάση:
λίγο μπροστά, σαν να ετοιμάζεται να πει κάτι που εσύ δεν είπες.
— Αν τα έκανες αλλιώς, θα ήμουν εγώ; ρωτάς.
Χαμογελάει. — Όχι. Αν τα έκανες αλλιώς, δεν θα χρειαζόταν να υπάρχω.
Σηκώνεται.
Ανοίγει ένα συρτάρι που δεν είχες δει.
Μέσα: μικρές εκδοχές του εαυτού σου.
Όχι ηλικίες-επιλογές.
Αυτός που έμεινε.
Αυτός που μίλησε.
Αυτός που έφυγε χωρίς εξήγηση.
Αυτός που έμεινε πολύ.
— Δεν είναι φαντάσματα, λέει.
— Είναι εκκρεμότητες με σφυγμό.
Παίρνει μία.
Σου τη δίνει.
Δεν είναι η καλύτερη.
Είναι η πιο ανεκπλήρωτη.
— Αυτή σε αφορά άμεσα, λέει.
— Γιατί ακόμα ζει στο ίδιο λεπτό με εσένα.
Τότε το καταλαβαίνεις.
Η ρωγμή δεν είναι το παρελθόν.
Ούτε το μέλλον.
Είναι το γεγονός ότι δεν έφυγες ποτέ εντελώς από καμία εκδοχή σου.
Ο άνθρωπος κατευθύνεται προς την πόρτα.
— Αν κλείσω το δωμάτιο; ρωτάς.
Σταματά. — Τότε θα σταματήσεις να γράφεις έτσι.
— Και θα αρχίσεις να ζεις πιο ήσυχα.
— Αλλά πιο ρηχά.
Η πόρτα μένει μισάνοιχτη.
Όταν μένεις μόνος, κοιτάς το ρολόι.
Μια καινούργια χαρακιά έχει εμφανιστεί.
Δεν είναι παλιά.
Είναι τώρα.
Και για πρώτη φορά δεν αναρωτιέσαι τι θα γίνει αν τολμήσεις.
Αναρωτιέσαι
πόσο ακόμα θα αντέξει το δωμάτιο
να σε κρατά
χωρίς να απαιτεί
να γίνεις ένας.

^{(Από το υπό έκδοση βιβλίο Ρωγμές στον χρόνο)}