Είχε όλα τα φόντα να γίνει μεγάλος καλλιτέχνης από μικρός. Άριστη τεχνική στο παίξιμο του βιολιού. Μια αίσθηση της μουσικής που σπάνια την βλέπεις σε ομότεχνους του. Όταν έπαιζε το βιολί, κύματα συναισθημάτων τον κατέκλυζαν. Η μελωδίες του Μπαχ, του Βιβάλντι και του Σούμπερτ μεταδίδονταν στο χώρο και στον χρόνο αβίαστα και όποιος τον άκουγε είχε την αίσθηση ότι βρισκόταν σε άλλο κόσμο. Ήταν τόση η δεξιοτεχνία του, που τον παίνευαν μεγάλοι αρχιμουσικοί. Η φήμη του είχε ξεπεράσει τα όρια της πατρίδας του. Τον καιρό εκείνο προετοίμαζε τις φούγκες του Μπαχ. Θα έπαιρνε μέρος στο φεστιβάλ του Σάλτζμπουργκ. Τις τελευταίες μέρες πριν την συναυλία δούλευε πυρετωδώς. Για ώρες ολόκληρες κλεινόταν στο δωμάτιο του και εξασκούνταν. Ήθελε να είναι πανέτοιμος, κοίταζε την κάθε λεπτομέρεια των μουσικών έργων ενδελεχώς. Δεν ήθελε να του ξεφύγει τίποτα ως προς την τεχνική και την μουσική έκφραση. Ως που έφτασε η μέρα της εμφάνισής του στο συναυλιακό χώρο. Οι υπόλοιποι μουσικοί της ορχήστρας είχαν κάτσει στις θέσεις τους. Σε λίγο θα έβγαινε κι αυτός στη μουσική σκηνή. Το γνώριμο τρακ του είχε εμφανιστεί πάλι, όπως σε κάθε αρχή πριν το παίξιμο μπροστά σε κόσμο. Δεν είναι τίποτα, σκέφτηκε. Σίγουρα θα μου φύγει, δεν θα κρατήσει πολύ, το πολύ δύο τρία λεπτά και μετά όλα θα κυλήσουν ομαλά. Θα χαθώ μέσα στις αρμονίες της μουσικής. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, ξέχωρο από αυτό των θεατών. Έτσι πίστευε. Βγήκε έξω στην αυλαία και αμέσως το κοινό ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Κόμποι ιδρώτα κυλούσαν τώρα από το μέτωπό του. Ίσως αυτή τη φορά το άγχος του να ήταν λίγο πιο έντονο σε σχέση με άλλες φορές, ποιος ξέρει; Ο μαέστρος έκανε σινιάλο στους μουσικούς και τα πνευστά της ορχήστρας άρχισαν να παίζουν τις πρώτες νότες. Ύστερα, τα βιολοντσέλα ακολούθησαν μαζί με τα δεύτερα και τα τρίτα βιολιά. Πλησίαζε η στιγμή που θα άρχιζε και η σειρά του. Ως πρώτο βιολί της ορχήστρας θα έκανε το ντεμπούτο του με τη συνοδεία ενός πιάνου. Άρχισε αυτός να κοιτάει την παρτιτούρα του. Τα σύμβολα της μουσικής πάνω στο χαρτί του φαινόταν τώρα κάπως άγνωστα. Ίσως το άγχος του τον έκανε να μην τα αναγνωρίζει. Έριξε μια τελευταία ματιά προς το πλήθος πριν αρχίσει. Είχε την αίσθηση ότι όλοι τον κοίταζαν. Του φαινόταν παράξενο. Πήρε βαθιά ανάσα και άρχισε να παίζει. Ο ήχος από το βιολί ένιωθε πως έβγαινε θολός. Οι νότες βιαστικές, δεν ήταν καθαρές. Άρχισε να φαλτσάρει σαν αρχάριος. Τα διαστήματα ανάμεσα στις νότες ήταν λάθος παιγμένα. Η μελωδία έμοιαζε με καρικατούρα σπουδαίου πίνακα ζωγραφικής. Ένιωσε πως γελοιοποιούνταν μπροστά στον κόσμο. Ξαφνικά σταμάτησε το παίξιμο. Ένιωθε τα νεύρα του τεντωμένα από την ταραχή. Το βιολί του έπεσε κάτω. Σαν να είχαν μουδιάσει τα χέρια του. Δεν τα ένιωθε. Οι χορδές από τον χτύπο ξεχαρβαλώθηκαν και έβγαλαν έναν παράταιρο ήχο. Οι θεατές άρχισαν να τον γιουχαΐζουν. Κάποιοι, αφού σηκώθηκαν από τις θέσεις τους, φώναζαν εναντίον του. Ο μαέστρος γύρισε προς την πλευρά των θεατών και προσπαθούσε να τους καθησυχάσει. Η οχλαγωγία δεν έλεγε να σταματήσει. Σηκώθηκαν όλοι οι μουσικοί και βγήκαν από την αίθουσα άρον άρον. Ο βιολιστής είχε ήδη φύγει από το κτίριο. Ένα ασθενοφόρο ήρθε και τον πήρε για το νοσοκομείο. Το είχαν καλέσει οι συνάδελφοί του. Τον είχαν πιάσει κρίσεις πανικού. Η καριέρα του, ως μουσικός, είχε λήξει άδοξα. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην ύπαιθρο, μακριά από τον κόσμο και τις καλλιτεχνικές μαζώξεις. Είχε αποφασίσει πως δεν θα ξαναέπαιζε ποτέ. Ασχολούνταν με τη μελισσοκομία και άλλες αγροτικές εργασίες. Δεν το μετάνιωσε ποτέ που τα παράτησε όλα. Το σοκ εκείνης της εμφάνισής του δεν το ξεπέρασε ποτέ.