Ίσως να του διέφυγε, όπως συμβαίνει με πολλά μικρά της καθημερινής ρουτίνας, μα είχε την εντύπωση πως εκείνη την ημέρα δεν ακούστηκε το σάλπισμα του εγερτηρίου, που φτάνει στο σπίτι του από το κοντινό Στρατηγείο. Την επομένη έστησε αυτί. Όταν η ώρα πήγε έξι και δέκα ήταν σίγουρος ότι το σάλπισμα, που κανονικά ηχεί ανελλιπώς ακριβώς στις έξι η ώρα το πρωί, δεν ακούστηκε. Δεν ήχησε η σάλπιγγα ούτε στις εφτά, για την έπαρση της σημαίας και την συγκέντρωση των φαντάρων για την πρωινή αναφορά. Παράξενο, γιατί με το Βαρδάρη, όπως καληώρα, ακουγόταν ολοκάθαρα και αυτό, μ’ όλο που ο θόρυβος της κυκλοφορίας στη λεωφόρο άρχιζε να θεριεύει. Το βράδυ στις έντεκα δεν ακούστηκε ούτε το σιωπητήριο. Ένιωσε ένα κενό από τη διακοπή της ηχητικής ρουτίνας. Μπορεί για τους εντός του στρατοπέδου να σήμαινε υποχρεώσεις, αλλά για εκείνον, όπως ακριβώς η καμπάνα της εκκλησίας στο χωριό, ή τα ρολόγια στις πλατείες των πόλεων, ήταν μια οικεία μέτρηση του χρόνου, και μια ανάμνηση της στρατιωτικής του θητείας.
Η απορία του λύθηκε όταν συνάντησε τον γείτονά του που υπηρετούσε στο Στρατηγείο. Εκείνος του μετέφερε τα καθέκαστα όπως τουλάχιστον διαδίδονταν από στόμα σε στόμα. Παρά το γεγονός ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις προστίθενται δόσεις υπερβολής σε κάθε νέα εκδοχή, δεν πρέπει να απείχαν πολύ από την πραγματικότητα. Θρυλούνταν πως το ζοφερό εκείνο πρωινό ―που ας μην ξημέρωνε ο Θεός τη μέρα― χάλασε το CD που πάνω του είχε εγγραφεί το ηχητικό σάλπισμα. Γιατί είναι γνωστό σε όλους ότι το σάλπισμα μεταδίδεται πλέον από τα μεγάφωνα· έχει σβήσει από τη μνήμη μας αρχετυπική εκείνη εικόνα του σαλπιστή Nelly’s, που στην πραγματικότητα ο θαλαμοφύλακας τον ξυπνούσε νωρίτερα απ’ όλους τους άλλους κι εκείνος βλαστημούσε την ώρα και τη στιγμή που του έλαχε αυτή η ειδικότητα, κι ας γλίτωνε βέβαια τις αγγαρείες πληρώνοντας όμως με το μαρτύριο του ψαλιδισμένου ύπνου. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν αποτυπωνόταν στην απαλά χρωματισμένη αφίσα με την εικόνα του στιβαρού νέου με τα ροδοκόκκινα όλο υγεία μάγουλα, με την σάλπιγγα στα χείλη και το κεφάλι στραμμένο προς τον ουρανό, να αδειάζει τα πνευμόνια του με δύναμη στο σάλπισμα «εμπρός», ανάθεμα τον ηρωισμό και το κακό μας χάλι.
Ο λοχίας ΕΠΟΠ ―χαρακτηρισμός που εισήχθη με σκοπό να αντικαταστήσει το βάρβαρο επίθετο «καραβανάς» και το λιγότερο σκληρό πλην εξίσου υποτιμητικό «μονιμάς», που ελαφρώς ξεθωριασμένα ωστόσο επιβιώνουν― ο ΕΠΟΠ λοιπόν του 4ου Γραφείου, που ήταν επιφορτισμένος με την αναπαραγωγή των σαλπισμάτων δια της μηχανικής μεθόδου, έπαθε κρίση πανικού όταν στην εισαγωγή του CD που περιείχε το «Salpisma.mp3» ο υπολογιστής εμφάνισε το μήνυμα «unable to read» που κόντεψε να εξελιχθεί σε αποπληξία όταν απέβη άκαρπη η αναζήτηση εφεδρικού δίσκου στη δισκοθήκη. Μ’ ένα «γαμώ τα ξύλα του» ανάμεσα απ’ τα δόντια, καθώς δε βρήκε ούτε στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή κάποιο αρχείο «Salpisma.mp3» ή παρόμοιο, τηλεφώνησε στον αξιωματικό υπηρεσίας:

―ΕΠΟΠ λοχίας Καραβασίλης Βασίλειος, κύριε Στρατοπεδάρχα ευπειθώς αναφέρω, έχουμε πρόβλημα: το CD με το σάλπισμα δεν παίζει…
―Τι θα πει δεν παίζει;
―Δεν το «διαβάζει» ο υπολογιστής, το δοκίμασα και σε άλλον υπολογιστή, κανένας δεν το «διαβάζει», άρα φταίει το CD…
―Έψαξες να βρεις εφεδρικό αντίγραφο;
―Έψαξα, κύριε Στρατοπεδάρχα, δεν υπάρχει! Δε βρήκα ούτε κάποιο αρχείο που να μας κάνει στον υπολογιστή…
―Συνέχισε να ψάχνεις! Είπε και βρόντηξε το ακουστικό στη συσκευή. Έφτυσε ένα «γαμώ το κέρατό μου», προσπάθησε να θέσει μυαλό και σώμα σε εγρήγορση και άρχισε να τηλεφωνεί μανιωδώς έναν προς έναν στους αξιωματικούς υπηρεσίας των μονάδων του στρατοπέδου, «να φροντίσουν, λόγω βλάβης, για το εγερτήριο των φαντάρων δια ζώσης», πράγμα που οι υπηρετήσαντες τη στρατιωτική τους θητεία γνωρίζουν τί σημαίνει: αγριοφωνάρες του επιλοχία στο διάδρομο και ξεσάλωμα των θαλαμοφυλάκων που συνήθως ήταν Ι4, «ντακότες» και με κάθε ευκαιρία, καληώρα, έβγαζαν το άχτι τους σέρνοντας ένα σιδερένιο κράνος στα μεταλλικά κρεβάτια και ουρλιάζοντας «ηγέρθητω, ρε», εισπράττοντας τα «άντε γαμήσου» των βίαια αφυπνισμένων.

Αυτή ήταν η πιο εύκολη πτυχή του προβλήματος· έμενε η δυσκολότερη: η αποκατάσταση της βλάβης εντός της τρέχουσας ώρας προκειμένου να «παίξει» ο εθνικός ύμνος από τα μεγάφωνα για την έπαρση της σημαίας. Και αν μέσα σε μιάμιση ώρα το πολύ δεν είχε λυθεί το πρόβλημα, τότε «ποιος είδε αστέρια να βροντούν και ποιος το καριοφίλι» όταν θα έφτανε ο Στρατηγός.
Να ψάξω αν υπάρχει κάποιο αντίγραφο CD σε άλλο γραφείο ή μονάδα του στρατοπέδου… Αν βρεθεί λύθηκε το ζήτημα! Αν δεν υπάρχει πρέπει να γράψουμε καινούριο, οπότε γίνεται πιο σύνθετο… σκέφτηκε ο λοχαγός πυροβολικού που στο τέλος του εικοσιτετραώρου των καθηκόντων του ως αξιωματικός υπηρεσίας στρατοπέδου, βρέθηκε αγκαζέ μ’ ένα πρόβλημα που δεν είχε καμία σχέση με τροχιές, κλίσεις και γωνίες απ’ όσα δηλαδή έπαιζε στα δάχτυλα. Το ημίτονο της τριγωνομετρίας και το ημιτόνιο της μουσικής τα χωρίζει ένα γιώτα και ώ του θαύματος! Η συνείδηση που παιχνιδίζει αδιάκοπα με τους συνειρμούς τού έδωσε την ιδέα πού θα βρει τη λύση του: στη Στρατιωτική Μουσική του Σώματος φυσικά!
Η ώρα ήταν εφτά παρά είκοσι. Ξεκίνησε έναν τηλεφωνικό αγώνα δρόμου για να βρει τον λοχαγό-διοικητή της Μουσικής και να ζητήσει τη συνδρομή του, που έπρεπε να είναι καθοριστική, στη λύση του προβλήματος.

―Μα εμείς δεν κρατάμε μουσικό αρχείο. Η μουσική μας είναι ζωντανή, εφήμερη! Υπάρχει μόνο η μαγνητοφώνηση κάποιων παραστάσεων της μπάντας σε μπομπίνες που τις παίζουν στο μαγνητόφωνο της στρατιωτικής λέσχης τις μουσικές βραδιές.
―Ζωντανά, λοιπόν θα λύσουμε το πρόβλημα: στείλε μου έναν μουσικό με την τρομπέτα του να σαλπίσει την έπαρση της σημαίας και τον εθνικό ύμνο. Τώρα αμέσως! Η ώρα είναι εφτά παρά πέντε!

Η προσωρινή λύση κατεύνασε ως ένα βαθμό την οργή του στρατηγού που μοίρασε μερικές «δεκαήμερες» για να μην ξεσπάσει σε γαμωσταυρίδια, συμπεριφορά αδιαμφισβητήτως απρεπής για ένα στρατηγό. Η οριστική, όμως, διευθέτηση του ζητήματος έμενε ακόμα ανοιχτή. Δεν ήθελε να αναγκαστεί να εγκρίνει την ηχογράφηση του εγερτήριου με τρομπέτα, επειδή ο στριγκός ήχος της σάλπιγγας ταιριάζει απόλυτα με τον απέριττο παραδοσιακό σκοπό και πετυχαίνει ακριβώς το επιδιωκόμενο: να ξυπνήσει, να διεγείρει τους φαντάρους ώστε να είναι έτοιμοι για μια ακόμα ημέρα… προσφοράς στην πατρίδα. Αντιθέτως, θα μπορούσε να υιοθετήσει την ηχογράφηση της εκτέλεσης του σιωπητήριου με τρομπέτα καθόσον ο ηδύτερος, καίτοι οξύς ήχος της, εναρμονίζεται απόλυτα με την μελωδία του Μπάτερφιλντ.

―Να ηχογραφηθεί το εγερτήριο με τη σάλπιγγα, διέταξε αποφασιστικά ο στρατηγός.
―Το πρόβλημα, Στρατηγέ μου, είναι πως δεν έχουμε πλέον αυτό το όργανο στη συλλογή μας…, ψέλλισε μουδιασμένα ο λοχαγός της Στρατιωτικής Μουσικής.

Φούντωσε ο στρατηγός.

―Τι πάει να πει δεν έχουμε το όργανο! Ακόμα και αν μου φέρετε γνήσιο πρωτόκολλο καταστροφής, θα σας φιλοδωρήσω με μια γενναία ποινή φυλάκισης, κύριε Διοικητά!

Αυτό το «κύριε Διοικητά» το είπε σαν να έφτυνε κάποια φλούδα που είχε κολλήσει στα δόντια του.
Όσο ο διοικητής της Μουσικής έψαχνε απάντηση, η ορντινάντσα του στρατηγού, υπολοχαγός Φρονιμόπουλος, τον πλησίασε διστακτικά και σε άψογη στάση προσοχής είπε:

― Στρατηγέ μου, αν επιτρέπετε, μπορώ να προτείνω μία λύση; Θα ήταν ευκολότερο να ζητήσουμε από το άλλο Σώμα Στρατού ένα αντίγραφο του δικού τους δίσκου ή αρχείου από τον υπολογιστή τους…

Ο στρατηγός χαμογέλασε ειρωνικά.

―Γι’ αυτό, παιδί μου, δε θα γίνεις ποτέ Στρατηγός! Είναι δυνατόν να γελοιοποιηθεί το Σώμα και εγώ προσωπικώς; Με αυτό το πεπραγμένο στο ιστορικό μου δε θα έχω καμία ελπίδα για τη θέση του Αρχηγού ΓΕΣ, στις επόμενες κρίσεις.

Ο διοικητής της Μουσικής επανήλθε στο προσκήνιο:

―Αν μου επιτρέπετε, έχω λύση για την εκ νέου ηχογράφηση του σαλπίσματος. Θυμήθηκα έναν παλιό συνάδελφο―έχει καιρό που αποστρατεύτηκε―στη μπάντα, που είχε δική του σάλπιγγα, κειμήλιο από τον παππού του από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων. Αν ο χρόνος δεν έχει επηρεάσει τον τονισμό του οργάνου και την ποιότητα του ήχου, πιστεύω πως δε θα έχει αντίρρηση να εξυπηρετήσει την Υπηρεσία.

Ο γερο-Μάνθος στάθηκε όρθιος μέσα στο στούντιο του παρακείμενου τηλεοπτικού σταθμού που ευχαρίστως παραχωρήθηκε για την ανάγκη της νέας ηχογράφησης. Φούσκωσε τα γέρικα πνευμόνια του με όσο αέρα μπορούσαν να γεμίσουν και έπαιξε το πιο λαμπερό, το πιο ζωντανό εγερτήριο που ακούστηκε ποτέ. Όταν τελείωσε, τύλιξε ευλαβικά την σάλπιγγα με το τσόχινο ύφασμα και την τοποθέτησε συγκινημένος στη θήκη της.
Εκείνη την ημέρα, ο ταπεινός πρώην ανθυπασπιστής της στρατιωτικής μουσικής, αποστρατευθείς με το βαθμό του υπολοχαγού, ένιωσε σαν να είχε πάρει όλους τους βαθμούς κι όλα τα παράσημα μαζί, περήφανος που έσωσε το Σώμα από τη γελοιοποίηση, και τις φιλοδοξίες του Στρατηγού από τη συντριβή.