Ένα πρωινό γκρίζο και παγωμένο, λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1931. Τα δέντρα στο βάθος, η λίμνη, η βάρκα πίσω της, όλος ο τόπος χάνεται σε μια αχλή.
Τόση ομίχλη είχε στ’ αλήθεια, ή ο χρόνος άφησε ίχνη αμείλικτα στην ασπρόμαυρη φωτογραφία;
Σε πρώτο πλάνο η ίδια, παρέα με τ’ άλλα κορίτσια. Οι τρεις τους. Δεν θα ’ναι πάνω από δεκαπέντε - δεκάξι χρόνων. Στέκονται στην ξύλινη αποβάθρα της λίμνης κι είναι ντυμένες με παλιομοδίτικα μαγιό, στολές κανονικές, τα πόδια καλυμμένα μέχρι τους μηρούς. Μόνον αυτή είναι ξυπόλυτη. Κάποια φοράει κι ένα πλεκτό, ριγέ κασκόλ. Σώματα ισχνά, ευθυτενή, με κόκαλα να προεξέχουν στον θώρακα. Αλλά το δικό της κορμί είναι δυνατό, γεμάτο, πλαδαρό σχεδόν, με ευδιάκριτα τα σημάδια της κυτταρίτιδας γύρω από τους γοφούς και πάνω από τα γόνατα· σημάδια που, στο μέλλον, θα την κάνουν ν’ αποφεύγει τις πολύ κοντές φούστες και να διστάζει να αφήσει αναμμένα τα φώτα στις ιδιωτικές της στιγμές.
Τα μαλλιά τους είναι κομμένα κοντά, ala garçon, σύμφωνα με την μόδα της εποχής. Τ’ άλλα κορίτσια έχουν στραμμένο το στέρνο τους στη λίμνη. Εκείνη, όμως, έχει γυρισμένη την πλάτη στο νερό και μόνον το αριστερό της πέλμα παραδίδεται δειλά στην άκρη του. Ο κορμός της γέρνει μπροστά, προς την στεριά, ενώ τα δάχτυλά της έχουν αρπαχτεί από τα χέρια του κοριτσιού με το κασκόλ και δεν μπορείς να αποφασίσεις με σιγουριά, κοιτάζοντας την φωτογραφία, αν η φίλη της προσπαθεί, παίζοντας, να την σπρώξει κι αυτή αντιστέκεται, ή εάν, αντίθετα, την συγκρατεί μην τύχει και γλιστρήσει στη λίμνη. Πάντως το πρόσωπό της κοιτά τον φακό. Έκφραση χαρούμενη, βλέμμα αποφασιστικό και λίγο ματαιόδοξο.
Καμιά από τις τέσσερις δεν το ξέρει εκείνη την στιγμή, αλλά λίγα χρόνια αργότερα, το κορίτσι με το κασκόλ θα σκοτωθεί σ’ έναν από τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου. Στον ίδιο βομβαρδισμό, η δεύτερη θα χάσει τον άντρα και το μωρό της. Θα πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Καιρό μετά, η τρίτη της παρέας θα ερωτευτεί κεραυνοβόλα έναν Γάλλο ταξιδιώτη. Θα τον ακολουθήσει στη χώρα του και θα εγκατασταθούν μόνιμα στο Παρίσι. Η ίδια θα συνεχίσει να κολυμπά στη λίμνη μέχρι τα βαθιά της γεράματα. Μέσα απ’ το νερό θα βλέπει τις αλλαγές του καιρού, των εποχών και του χρόνου που κυλά. Θα δημιουργήσει δική της οικογένεια, θ’ αποκτήσει παιδιά και μια εγγονή, που με την σειρά της θα κολυμπά βρέξει-χιονίσει στην λίμνη των γυναικών, διασχίζοντας κάθε πρωί την πινακίδα που γράφει: «Μόνο για γυναίκες. Προσοχή! Τα νερά είναι βαθιά και παγωμένα! Μόνο για ικανές κολυμβήτριες». Ποτέ δεν θα μάθει πως απ’ τα χέρια που τη στεριώσανε ήταν και της γιαγιάς της.
Θα ‘ναι η ίδια εγγονή που, βοηθώντας στην οργάνωση του αρχείου της λέσχης για την λίμνη των γυναικών του Χάμστεντ Χιθ, πέφτει πάνω στην φωτογραφία. Στο πίσω μέρος διαβάζει: Χριστούγεννα 1931. Η γιαγιά της έχει φύγει εδώ και χρόνια. Δεν πρόλαβε ποτέ να πει τις ιστορίες της στην εγγονή της. Τώρα πια είναι μόνο ένα πρόσωπο σε μια φωτογραφία. Όμως, χάρη στη φωτογραφία, μια μικρή στιγμή έχει μείνει παγωμένη στον χρόνο. Το δευτερόλεπτο που το κλείστρο της μηχανής απαθανατίζει τη στιγμή εκείνη, τη δική τους στιγμή, εκείνη και οι φίλες της είναι νέες, χαρούμενες και δεν γνωρίζουν ούτε φαντάζονται τίποτα από αυτά που θα έρθει. Η λίμνη είναι το αγαπημένο τους μέρος συνάντησης, το δικό τους δωμάτιο, μιας και στα μικρά τους σπίτια, δεν υπάρχει χώρος για ιδιωτικότητα. Στη λίμνη κολυμπάνε, ονειρεύονται, κάνουν σχέδια, γελάνε, κλαίνε, προσμένουν. Είναι ακόμη όλα πιθανά.