Τα γράμματα

Είμαστε το οικοσύστημα
που τα τρέφει
σπόροι κάτω απ’ τη γλώσσα
αρκεί μια σκέψη για να τα θερμάνει.
Τα γράμματα αποδρούν
απ´ τον σκελετό τους
αναπνέουν όπως οι αρχαίοι οργανισμοί
αργά και επίμονα
όπως οι μύκητες στους αόρατους πόρους.
Σκαρφαλώνουν στον ώμο
και σου ψιθυρίζουν
οι ήχοι τους γίνονται υλικά
κρέμονται από τον ουρανίσκο
κυλούν στο πάτωμα
μικρές μικρές εκρήξεις.
Το ήτα ανοίγει φτερά
το ταυ τεντώνεται
ανάμεσα σε δυο αναπνοές
το λάμδα λυγίζει
κάνει υπόκλιση
και ύστερα εξαφανίζονται
αφήνοντας πίσω μια ηχώ.

Ατέρμονο εκκρεμές

Φωνή που ανυψώνεται στον ουρανό
διαστέλλοντας τα κυβικά
που χωράει το σώμα.
Οι λέξεις ολοκληρώνονται πάντοτε με μια σιωπή.
Λέξη. Σιωπή. Λέξη. Σιωπή.
Ατέρμονο εκκρεμές.

Κατοικείς σε μιαν άλλη σφαίρα συναισθημάτων,
εκεί που το νόημα γεννιέται στη σιωπή,
ανάμεσα στις λέξεις.

Θάλασσες της Θάσου

Θάλασσες της Θάσου
έγιναν μούσκεμα
μέσα στα μάτια σου.
Δύο υγρά παράθυρα
σκιές ψαριών.
Οι πέτρες ξερνάνε αλμύρα
να σχίζονται τα πέλματά μου
χωρίς να ματώνουν

Ρίο

Τι κι αν αλλάξω την αφήγηση
Τι κι αν πνιγώ στο γέλιο
στα μέρη που θρήνησα.

Τη νύχτα πάντα
η ξύλινη κορνίζα στο παράθυρο
θα ανοίγει τα χέρια της,
σχηματίζοντας σταυρό
Ιησούς του Ριο ντε Τζανέιρο
χιτώνας η λευκή κρετόν κουρτίνα
κυματίζει στο μισοσκόταδο.

Μια προσευχή.
Η μέρα σου είναι ολονών
μα η νύχτα σου μου ανήκει