Τι χρειάζονται οι κανόνες; Αν ένας άνθρωπος λαμβάνει και δίνει ευχαρίστηση, χαρά και απολαύσεις χωρίς να βλάπτει τον εαυτό του και χωρίς να κάνει κακό στους άλλους, τότε τι χρειάζονται οι ηθικοί κανόνες; Το ωραίο είναι ηθικό κι αυτός πρέπει να είναι ο μόνος κανόνας.
Το αριστούργημα του Ζαν Ρενουάρ «Ο κανόνας του παιχνιδιού», (La Règle du Jeu) του 1939, ξεκινά με μια δραματική σκηνή που δίνει τον τόνο για το περίπλοκο πλέγμα σχέσεων και κοινωνικού σχολιασμού που εκτυλίσσεται. Η ταινία παρουσιάζει τον Αντρέ Ζυριέ, έναν ατρόμητο αεροπόρο, να ολοκληρώνει μια υπερατλαντική πτήση που αποτελεί ρεκόρ. Καθώς προσγειώνεται σε ένα αεροδρόμιο κοντά στο Παρίσι, ένα πλήθος από δημοσιογράφους και θεατές περιμένουν με ανυπομονησία να γιορτάσουν το επίτευγμά του. Ωστόσο, μέσα στον πανηγυρισμό, ο Αντρέ βυθίζεται στην απογοήτευση, όταν διαπιστώνει πως η γυναίκα στην οποία αφιέρωσε την πτήση του, η Κριστίν, απουσιάζει από το πλήθος που τον υποδέχεται.

Η Κριστίν, μια όμορφη γυναίκα αυστριακής καταγωγής, ακούει την απογοητευμένη ραδιοφωνική συνέντευξη του Αντρέ από το πολυτελές διαμέρισμά της στο Παρίσι. Είναι παντρεμένη εδώ και τρία χρόνια με τον εύπορο μαρκήσιο Ρομπέρ ντε λα Σεϊνιέ. Η αφοσίωση του Αντρέ στην Κριστίν, ωστόσο, δεν βρίσκει ανταπόκριση με τον τρόπο που ήλπιζε. Η Κριστίν διαβεβαιώνει τον Ρομπέρ ότι η σχέση της με τον Αντρέ ήταν καθαρά πλατωνική. Ωστόσο, κάτω από αυτή την επίφαση συζυγικής ευτυχίας κρύβεται το μυστικό του Ρομπέρ: μια παρατεταμένη σχέση με την Ζενεβιέβ, μια εκλεπτυσμένη και γοητευτική γυναίκα.
Καταδιωκόμενος από ενοχές και φοβούμενος τις πιθανές επιπτώσεις των εξωσυζυγικών του δραστηριοτήτων, ο Ρομπέρ αποφασίζει να τερματίσει τη σχέση του με τη Ζενεβιέβ. Οργανώνει μια μεγάλη συγκέντρωση της γαλλικής υψηλής κοινωνίας στον πολυτελή πύργο του, δήθεν για ένα Σαββατοκύριακο κυνηγιού. Το γεγονός αυτό, με φόντο τη γαλλική ύπαιθρο, γίνεται το σκηνικό μιας πυκνής και στριφνής αλληλεπίδρασης αισθηματικών και άλλων εμπλοκών και κοινωνικών αποκαλύψεων.
Στη δίνη του ανεκπλήρωτου έρωτά του για την Κριστίν, ο Αντρέ παρηγορείται από τον στενό του φίλο Οκτάβ, έναν γοητευτικό και ευχάριστο τύπο ο οποίος έχει βαθύ φιλικό δεσμό με την Κριστίν. Σταθμίζοντας την απελπισία του Αντρέ, ο Οκτάβ παρεμβαίνει, πείθοντας τον Ρομπέρ να απευθύνει πρόσκληση στον αεροπόρο, εντάσσοντάς τον έτσι στις εορταστικές εκδηλώσεις του Σαββατοκύριακου.
Καθώς οι καλεσμένοι συγκεντρώνονται στον πύργο, η αφήγηση διεισδύει σε έναν λαβύρινθο διασταυρούμενων επιθυμιών και κρυφών κινήτρων. Η Κριστίν, παρά τη δηλωμένη αφοσίωσή της στον Ρομπέρ, νιώθει να έλκεται όλο και περισσότερο από τον Αντρέ. Ο Ρομπέρ, εν τω μεταξύ, παλεύει με τα αντικρουόμενα συναισθήματά του. Τα παρατεταμένα συναισθήματά του για τη Ζενεβιέβ και οι προσπάθειές του να διατηρήσει το γάμο του δημιουργούν μια ανυπέρβλητη και συνεχή ένταση.
Το κυνηγετικό Σαββατοκύριακο, σχεδιασμένο ως μια χαλαρή διασκέδαση, γρήγορα εξελίσσεται σε μια σειρά από αποκαλυπτικές συναντήσεις και μυστικές σχέσεις. Η εικόνα κάθε χαρακτήρα αρχίζει σιγά, σιγά να καταρρέει, αποκαλύπτοντας τα ποικίλα στρώματα εξαπάτησης που διέπουν τις σχέσεις τους. Οι υπηρέτες του πύργου, καθρεφτίζοντας τους κυρίους τους, εμπλέκονται κι αυτοί στις δικές τους αντιζηλίες και ατέρμονες αναζητήσεις, αναδεικνύοντας περαιτέρω τη διάχυτη φύση των κεντρικών θεμάτων της ταινίας.
Ο Αντρέ καταφέρνει τελικά να εκφράσει τον έρωτά του στην Κριστίν, η οποία, έχοντας αντιληφθεί εν τω μεταξύ τη σχέση του συζύγου της με τη Ζενεβιέβ, είναι απογοητευμένη και
θέλει να φύγει με τον Αντρέ. Ο Αντρέ διστάζει, ωστόσο, επειδή υπάρχουν κοινωνικοί κανόνες: με την ανασφαλή και επικίνδυνη δουλειά του πιλότου, μπορεί να προσφέρει στην Κριστίν το βιοτικό επίπεδο που έχει συνηθίσει;

Κεντρικό ρόλο στον «Κανόνα του παιχνιδιού» παίζει η διερεύνηση των κοινωνικών κανόνων και των ανθρώπινων αδυναμιών από τον Ρενουάρ. Οι χαρακτήρες, αν και δεσμεύονται από τις άκαμπτες προσδοκίες της κοινωνικής τους τάξης, παρουσιάζονται διάτρητοι χωρίς συνοχή που οδηγούν στην αφυδάτωση και την παράνοια. Το ιδεαλιστικό κυνήγι της αγάπης του Αντρέ, η αμφιταλαντευόμενη πίστη της Κριστίν και οι διπρόσωπες προσπάθειες του Ρομπέρ να διατηρήσει τον έλεγχο λειτουργούν ως αντανάκλαση της ευρύτερης ανθρώπινης κατάστασης.
Η κορύφωση της ταινίας συγκλίνει κατά τη διάρκεια ενός χορού μεταμφιέσεων, ενός συμβολικά φορτισμένου σκηνικού όπου τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και προσποίησης στην αρχή θολώνουν και στο τέλος καταστρέφονται. Μέσα στη χλιδή, την έξαψη και το γλέντι, αλήθειες αποκαλύπτονται ακούσια, οδηγώντας σε μια τραγική παρεξήγηση. Σε μια στιγμή χάους και σύγχυσης, ο Αντρέ πυροβολείται και σκοτώνεται κατά λάθος, θύμα των ίδιων των κανόνων και των συμβάσεων που διέπουν τις ζωές των γύρω του.
Μετά από αυτή την τραγωδία, οι επισκέπτες προσπαθούν να αποκαταστήσουν μια επίφαση κανονικότητας, παραμερίζοντας το περιστατικό ως ένα απλό ατύχημα. Αυτή η αντίδραση υπογραμμίζει τη ρηχότητα και την ηθική αδράνεια που ο Ζαν Ρενουάρ έχει στο στόχαστρό του σε όλη την ταινία. Οι χαρακτήρες, παρά τις προσωπικές τους αναταραχές και τα ηθικά τους σφάλματα, συνεχίζουν να τηρούν τους κοινωνικούς «κανόνες» που υπαγορεύουν τη συμπεριφορά τους. Ο Ρενουάρ με τον «Κανόνα του παιχνιδιού» επιτυγχάνει τη σατιρική καταγραφή μιας πλήρως αμοραλιστικής κοινωνίας. Χτίζει κομμάτι- κομμάτι την εικόνα μιας κοινωνίας εκτός ελέγχου, ενός τραγελαφικού θιάσου κοινωνικών μοντέλων σε ένα διαρκές θέατρο του παραλόγου. Το ξεπούλημα κάθε αξίας, το τέλος κάθε ανθρωπιάς, η σταδιακή επικράτηση του κακού και η σιωπηλή απελπισία ενός καλλιτέχνη στέκουν ως καθρέφτης και προειδοποίηση για μια χώρα έτοιμη να εγκληματήσει ηθικά και για έναν κόσμο στο χείλος της αβύσσου.

Δύο χρόνια πριν από τον «Πολίτη Κέιν» (1941) του Όρσον Γουέλς, ο Ρενουάρ τολμά αδιανόητες σκηνοθετικές καινοτομίες. Με κάμερα αεικίνητη η οποία χορεύει ανάμεσα σε πρόσωπα και καταστάσεις, φρενήρες μοντάζ που θα συναντήσουμε αρκετά χρόνια αργότερα σε μουσικές ταινίες, τεμαχίζει, ανατρέπει και ανασυνθέτει το κάδρο, διαστέλλει τον φιλμικό χρόνο και αναπλάθει τον χώρο που λαμβάνουν μέρος τα γεγονότα, πλάθει ένα δαιδαλώδες ψηφιδωτό από χαρακτήρες, κατορθώνοντας να τοποθετήσει εντός του κάθε καρυδιάς καρύδι, δημιουργώντας καταστάσεις και συγκυρίες οι οποίες ισορροπούν ανάμεσα στο ιλαρό και στο τραγικό, ανάμεσα στο ανήθικο και το αναγκαίο και όλα αυτά τα επιτυγχάνει ο σπουδαίος δημιουργός ανοίγοντας νέους φιλμικούς δρόμους, αιφνιδιάζοντας κοινό, κριτικούς και κινηματογραφιστές.
Ο κινηματογράφος μετά τις ταινίες του Ρενουάρ έδειξε πως σε κάποιο βαθμό όλα είναι ρεαλιστικά. Δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα στη φαντασία και στο πραγματικό, ανάμεσα στην ποίηση και την περιγραφή, ανάμεσα στην κοινωνική κριτική και τους εξημερωμένους μας εφιάλτες.