Εάν υπάρχει ακόμη η παραμικρή αμφιβολία για την κατάργηση του κάθε συμβατικού ορισμού της έννοιας του «μυθιστορήματος», η Myriam Gurba φροντίζει να μας την διαλύσει. Με το βιβλίο της, Κακιά ―το πρώτο έργο των εκδόσεων yusra―, καταργεί τα όρια μεταξύ αυτοβιογραφίας, μυθιστορήματος, μεταφυσικής κατάφασης και ειδησεογραφικού τεκμήριου, προσφέροντας μάς ένα υβριδικό κείμενο γεμάτο ερωτήματα. Μεταξύ άλλων, τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, τι σημαίνει να είσαι θύμα βιασμού, τι σημαίνει να υφίστασαι ρατσισμό ― ερωτήματα ανοικτά, χωρίς δεσμεύσεις, που ενίοτε τολμηρά αυτο-υπονομεύονται, δημιουργώντας, παρ’όλα αυτά, με ένα σχεδόν μαγικό τρόπο, μια υπαρξιακή σταθερότητα εντός της αφηγηματικής ρευστότητας.
Εκτός από την αποδόμηση της έννοιας του μυθιστορήματος, η Κακιά, καθιστά, πια, παρωχημένη και την (ας το παραδεχτούμε, χριστιανική) έννοια της ηθικής, και της συνακόλουθης διάκρισης μεταξύ του σωστού και του λάθους. Λειτουργώντας απελευθερωτικά, η συγγραφέας-πρωταγωνίστρια διεκδικεί το δικαίωμα της να είναι κακιά, όχι μόνο ως ταπεινόφρον μέσο αντίστασης, αλλά και ως ειλικρινή παραδοχή της γοητείας που το Κακό της ασκεί· μας ασκεί.
Γεγονός που μας οδηγεί στην παρακάτω διαπίστωση: είναι ακριβώς με αυτή την διεκδίκηση της μερίδας της στην αναίτια (; ) κακία του κόσμου, που η Μεξικανοπολωνή λεσβία, θύμα βιασμού, συγγραφέας, αρνείται την οικειοποίηση της οποιαδήποτε ταυτότητας, και προσπαθεί απλά να υπάρξει ως εαυτή.
Κάνει τέχνη, γιατί «η τέχνη είναι ένας τρόπος να ξορκίσεις το άγγιγμα που πήγε λάθος», αλλά δεν αυτοπροσδιορίζεται ως καλλιτέχνιδα· για τη συμπεριφορά της νιώθει ενοχές, αλλά «η αδρεναλίνη και άλλες χημικές ουσίες υπερίσχυσαν της ενόχής μου. Η αδρεναλίνη και η σύνδεση με άλλες γυναίκες μπορούν να υπερισχύσουν σχεδόν των πάντων». Δεν διστάζει, τελικά, να ακολουθήσει τον πιο δύσκολο δρόμο· της μη ενσωμάτωσης, της μη αφομοίωσης, αλλά της πάλης για την πιο δύσκολη και την πιο ειλικρινή συμφιλίωση ―  την συμφιλίωση με την αέναα ρευστή εαυτή της.
Σε έναν αποτρόπαιο κόσμο, όπου όλοι πασχίζουν να γίνουν κάτι και να ανήκουν κάπου, σε έναν κόσμο όπου ο βιασμός είναι μια λέξη καθημερινή, η Gurba αντιστέκεται σθεναρά, υπακούοντας, μονάχα, σε ένα επιτακτικό κάλεσμα: στο ότι «πρέπει να καταγράψει την εαυτή της, γιατί τούτη δω είναι η εφεύρεση μιας νέας, αντάρτικης γραφής η οποία θα της επιτρέψει να φέρει εις πέρας τις απαραίτητες ρήξεις και μεταμορφώσεις στην ιστορία της [...] : καταγράφοντας την εαυτή της, η γυναίκα θα επιστρέψει σ’ αυτό το σώμα, το οποίο της έχει κατασχεθεί ― κι αυτό είναι μια μετριασμένη διατύπωση» (Cixous, H. Το γέλιο της Μέδουσας, Τοποβόρος, 2021).