Έχουμε ένα μικρό δάσος από μπαμπού στον κήπο. Την πρώτη ρίζα την έβαλε ο κυρ Βασίλης είκοσι χρόνια πίσω. Ο κυρ Βασίλης ήταν υπάλληλος του ΟΤΕ καλός άνθρωπος και ευγενικός, μια μέρα άθελα του άκουσε μια κουβέντα από κάποιους που περίμεναν στη σειρά να πληρώσουν τον λογαριασμό του τηλεφώνου, ότι στην Ιαπωνία που εργαζόταν, τα δάση από μπαμπού είναι τόσο όμορφα που αν τα περπατήσεις ποτέ δεν τα ξεχνάς, ο δε ήχος του ανέμου μέσα από τις φυλλωσιές, σου αγγίζει την καρδιά και την ψυχή σου συνεπαίρνει. Μια μικρή δόση μαγείας ήθελε ο κυρ Βασίλης και φύτεψε μια ρίζα μπαμπού στον κήπο μας, ελπίζοντας ότι ίσως, κάποια στιγμή, θα γίνει ένα μικρό εξωτικό δάσος, σαν αυτά του Κιότο.
Όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο απλωνόταν το μπαμπού, τόσο ψήλωνε, μερικά μάλιστα ψήλωσαν τόσο πολύ που έμοιαζαν με κατάρτια και, καθώς ο αγέρας τα φυσούσε, λύγιζαν όλα μαζί χορευτικά ακολουθώντας τα κύματα μιας αόρατης θάλασσας. Ανάμεσά τους ζούσε η φυλή των σπουργιτιών, το έθνος των κοτσυφιών, η πολιτεία των μαυροσκούφηδων και περιστασιακά, ξεκουράζονταν τα σμήνη από μεταναστευτικά ψαρόνια. Ο Μάρτιος ήταν ο μήνας του πανηγυριού, αξημέρωτα ξυπνούσαμε για να ακούσουμε τα κελαηδήματα, ανοίγαμε το παράθυρο και ξαπλώναμε πάλι με τα πουλιά για συντροφιά να ανταγωνίζονται το ένα το άλλο, καθώς το φως της μέρας περίμεναν.
Τον φετινό Απρίλη το μπαμπού άρχισε να χάνει σωρηδόν τα φύλλα του, ενώ στα κλαδιά του εμφανίστηκαν λεπτεπίλεπτα, δυσδιάκριτα άνθη που πολλαπλασιάζονταν με εντυπωσιακή ταχύτητα. Πρώτη φορά τα βλέπαμε στα είκοσι χρόνια. Όλοι πιστέψαμε ότι αυτή η εκρηκτική ανθοφορία του θα είναι και η νέα μεγάλη του νίκη, η μεγάλη επίθεσή του για επικράτηση, οι σπόροι του θα σκορπούσαν στη γη και το δάσος που ονειρευόταν ο κυρ Βασίλης, που είχε στο μεταξύ φύγει από τη ζωή, θα γινόταν ακόμη μεγαλύτερο. Περνούσαν, όμως, οι μέρες και το μπαμπού έχανε τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια του, ενώ οι κορμοί του, οι πιο λεπτοί από αυτούς, άρχισαν να λυγίζουν από τους βαριούς καφεκίτρινους θυσάνους των ανθών του. Η εικόνα του ήταν τουλάχιστον περίεργη, καθώς έδειχνε να χάνει την ρώμη και την ομορφιά του, παρόλη την ανθοφορία του.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, ανακαλύψαμε πως η άνθιση του φυτού ήταν εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο και ―τι κρίμα― θα το οδηγούσε στο θάνατο! Όπως, μάλιστα, και όλα τα μπαμπού στον κόσμο που προέρχονταν από τον ίδιο κλώνο, ανεξάρτητα της ηλικίας τους! Θα ανθοφορούσαν και αυτά ταυτόχρονα με το δικό μας μπαμπού και θα χάνονταν μετά, όλα μαζί, σε έναν ασύλληπτο θανατηφόρο συγχρονισμό! Το εξωτικό μικρό δάσος που ονειρεύτηκε ο κυρ Βασίλης σε λίγους μήνες δεν θα υπάρχει, «μια εκατοντάδα κορυφές/μα κανένα πουλί»,* όλα θα μεταναστεύσουν σε άλλα δέντρα και μαζί τους θα πάρουν τα αξημέρωτα πρωινά κελαηδήματα, γυμνοί κορμοί θα υψώνονται σαν κατάρτια πλοίων αγκυροβολημένα εσαεί στη στεριά, «τι σκάγια στο λαιμό μια τέτοια ανθοφορία»!**

* Liu Tsung-Yüan: Σύντομη κινεζική ανθολογία ποίησης (452 - 1206), μτφρ. Στάθης Ιντζές, περ. Βακχικόν, τχ. 22
** Κωνσταντίνα Σιαχάμη, «Ανθοφορία», Φρέαρ 9/4/25