Πλένουμε πάντα χέρια πριν το φαγητό.
Δεν κουνάμε πόδια στο τραπέζι.
Προπάντων δεν μιλάμε
ειδικά όταν τρώμε.

Eίπαμε, με το χέρι,
μόνο το ψωμί και το σπαράγγι.
Το μαχαίρι στο δεξί.

Τρώμε αργά
κι αφήνουμε πάντα μια μπουκιά στο πιάτο.
Σ' αυτό το σπίτι δεν πεινάμε ποτέ.

Αφέψημα πικροδάφνης.
Το τσαγιερό Bone China*
με μπλε τριαντάφυλλα
σε τόνους κυανίου.

Μάθημα πιάνου στις πέντε.
Κατά το μάλλον ή ήττον, Τσέρνι**
με τον κύριο Ότο.

Ίσια την πλάτη.
Βαριά τα δάχτυλα στα πλήκτρα.
Το Ρε ακούγεται δειλό, διόλου αρσενικό
κι ένα Φα, φάλτσο, ραγίζει το κρύσταλλο.
Βοημίας!

Η τσίχλα κολλημένη στο λουστρίνι.
Ευτυχώς δεν το πήρε πρέφα κανείς.
Όσο για το χαλί; Μπουχάρα!

Ησυχία.
Όλοι κοιμούνται.
Στην αυλή έχει σκοτάδι.
Μια κούνια γυαλίζει
και τα ασημικά στο σαλόνι.

Είπαμε ησυχία!
Εδώ ένα παιδί ποτέ δεν κοιμάται
κι είναι πάντα χειμώνας στην Τιφλίδα.

Έλα Γιώργο σήκω
βγες απ' το λαγούμι.
Την αλυσίδα πρόσεχε
μην την παρατεντώσεις.

Το νου σου Γιώργο
το ισχνό το πόδι μην πληγώσεις.

Πάμε Γιώργο, δείξε μας
εκείνη η θεία σου πως βάφεται
η μαύρη αρκούδα πως χορεύει
ο γύφτος το ντέφι του πως παίζει;

Έλα φέρε τις γυροβολιές σου
πρόσεχε όμως μην προδοθείς.
Στην οικογένεια, το ξέρεις
πως δεν αρέσουν οι ερωτήσεις
μόνο τσάι από πικρά μαντζούνια
και οι έξοχες μιμήσεις.

Το νου σου στην αλυσίδα Γιώργο
μην την παρατεντώσεις
το μυστικό μας μην προδώσεις
μην και πάρουνε χαμπάρι
αυτό το σκοτεινό μας τσίρκο
που 'χουμε κρυμμένο εκεί βαθιά
μέσα στον φωτεινό μας πύργο.