Μουσικούλα. Πήρα το πρώτο 45άρι που βρήκα μπροστά μου και το έβαλα στο Dual: Surfin USA. Επιμελήθηκα σχολαστικά την εμφάνισή μου. Το ατίθασο τσουλούφι το κόντυνα τελικά με το ψαλίδι. Το λευκό πουκάμισο έκανε μια τσαλάκα στο πλάι –σήμερα ήτανε;. Το μπλουτζίν, stone washed my ass, παραλίγο. «Μάναα, έχω άσπρες κάλτσες;» φωνάζω χωρίς να πάρω απάντηση. Ποιο παπούτσι γλιστράει καλύτερα; Αυτό, αλλά πάλι… μπλουτζίν με σκαρπίνι; «Μια χαρά πάει», γνωματεύει η μάνα μου από την πόρτα. «Άντε τελείωνε, άργησες». Ένα μπλε σκούρο πουλόβερ ολοκληρώνει την εμφάνιση. Μια ματιά ακόμα στον καθρέφτη: Καλούλης είμαι.
Η εξώπορτα διάπλατα ανοιχτή. «Στο τέλος του διαδρόμου αριστερά», μου φωνάζει η κυρία Στέλλα από την κουζίνα. Δεν χρειαζόταν, έφτανε η φασαρία να με οδηγήσει. Κρατάω ένα single τυλιγμένο σε δώρο και μια σακούλα με δισκάκια για τον DJ. Με υποδέχεται ο Νίκος, συμμαθητής μου στη Γ΄ Γυμνασίου. Tο πάρτι το κάνει η αδελφή του η Κική της Γ΄ Λυκείου. «Έλα ρε, άργησες». «Ορίστε το εισιτήριο» του λέω γελώντας «Satisfaction, Stones». «Ωραία, δεν το 'χω, thanks a lot».
Ο ήχος των Andrews Sisters ― Rum and Coca Cola γεμίζει το χώρο ως background music.
Μία σάλα, μισοάδεια από έπιπλα και μισογεμάτη από ορθίους, ενώνεται με συρόμενη πόρτα με μια δεύτερη, με παραμερισμένα έπιπλα και ορθίους, και ο κύκλος κλείνει με τον διάδρομο που τις συνδέει. Ένα πορτατίφ δαπέδου με αδιαφανές αμπαζούρ σε κάθε σάλα φωτίζουν το λευκό ταβάνι και δημιουργούν το απαιτούμενο ημίφως για πάρτι. Μοιράζω καλησπέρες δεξιά κι αριστερά.
Το γωνιακό τραπέζι με τα δύο Τεπάζ και πλήθος 45άρια είναι ρεζερβέ για τον DJ-Sakis: Β΄ Λυκείου, ιδιοκτήτης των Τεπάζ, σηκωμένοι γιακάδες, μπλουτζίν… καμπάνα! Ήρθε από νωρίς όπως μαρτυράνε δύο άδεια γυάλινα μπουκάλια Coca-Cola και ένα σταχτοδοχείο γεμάτο αποτσίγαρα Άσσος φίλτρο.
Ένα μεγαλούτσικο τραπέζι σε άλλη γωνία βολεύει κανάτες με λεμονάδα και μπουκάλια με βερμούτ Συνεταιρισμού. Δεκάδες κοντά ποτήρια από χοντρό γυαλί σχηματίζουν πυραμίδα. Το πορτατίφ πίσω από τα μπουκάλια του βερμούτ στέλνει κόκκινες ανταύγειες στο χώρο. Ξύλινοι πάγκοι με πλάτη τοίχο για όσους κουραστούν.
Ο Marvin Gaye τραγουδάει το εξαίσιο Sunny.
Η προσέλευση συνεχίζεται, υπάρχουν και κάποιοι εξωσχολικοί: όλοι οι καλοί χωράνε. «Θα γεμίσουμε και το διάδρομο» λέει ο Νίκος «πράγμα που σημαίνει…» κόβει και με κοιτάζει «το σωστό στριμωξίδι για πάρτι» λέμε ντουέτο γελώντας. «Ωχ, να δώσω τα δισκάκια στο Σάκη, ρε». Τρώω σνομπ ύφος στη μούρη και την ερώτηση «τί έφερες». «Kinks, όπως είπαμε». «That’s very kinky» λέει εις επήκοον πάντων και μου γυρνάει την πλάτη. Το very kinky πάντως είναι καλό, θα το υιοθετήσω.
Ο Σάκης βάζει στο πλατό τη Benny Goodmann Band να παίζει το τρελό τσάρλεστον Sing sing sing… ακριβώς τη στιγμή που η ξανθιά ντίβα του Λυκείου Κική, εμφανίζεται στην πόρτα της πρώτης σάλας χορεύοντας: Αγέρωχο ύφος, ατίθασο στήθος, κορμάρα μοναδική, κίτρινη κολλητή φούστα, άσπρο τσιτωτό πουκάμισο με το απαραίτητο ξεκούμπωτο κουμπί, άσπρες γόβες πάνω στις οποίες στέκεται και κινείται με απόλυτη σιγουριά. Ένα σμάρι θαυμαστές την ακολουθεί σε κάθε της βήμα – έτσι θα πάει όλο το βράδυ. Φτάνει στον Σάκη, βάζει το χέρι της στον ώμο του και χορεύουνε μαζί 1-2 λεπτά, αμοιβαίο αβαντάρισμα; Χειροκροτήματα. Το πάρτι αρχίζει να ζεσταίνεται.
Ο Σάκης επιλέγει την Peggy Lee να τραγουδήσει το Fever.
Η κυρία Στέλλα και δυο φίλες της φέρνουν τρία ταψιά και τα ακουμπούν δίπλα στα ποτά κάτω από επευφημίες και σφυρίγματα. Ένα βουνό κεφτεδάκια, ένα βουνό τυροπιτάκια κι ένα βουνό σπανακοπιτάκια, όλα hand made. Η Κική κάνει μια ξινή γκριμάτσα. «Καλά, παιδί μου, φεύγουμε. Είπαμε μήπως πεινάσει κανείς. Μπα σε καλό σου» δικαιολογείται η κυρία Στέλλα και αναχωρεί για την κουζίνα. Πολύ προχωρημένη η κυρία Στέλλα, μακάρι να ήσαν έτσι και οι δικές μας.
Ο Donovan τραγουδάει Mellow Yellow.
Παρακολουθούμε με το Νίκο τις κοπέλες. Έχουν βάλει τα καλά τους. Οι φούστες είναι γυρισμένες δύο και τρεις φορές στη ζώνη ώστε να γίνονται σούπερ μίνι. Τα μοχέρ πουλόβερ τις κάνουν χνουδωτές σαν κουνελάκια. Τις αγγίζουμε, για να χαϊδέψουμε το απαλό χνούδι ― ενδόμυχα ενδιαφερόμαστε για το περιεχόμενο. Για μαλλί που δεν ξεχτενίζεται φροντίζει η λακ που όμως υποχρεώνει σε ίδιο άρωμα με της διπλανής. Για γατίσιο βλέμμα μεριμνά το eye-liner. Κάποιες έχουν δοκιμάσει και χαμηλά τακούνια, καλή προσπάθεια!
Οι Rolling Stones μπλουζάρουνε με το Angie.
Εμείς ― άχρωμοι, άοσμοι και άγευστοι. Μας λείπει το κάτι, αυτό που τραβάει, που γυρίζει γυναικεία κεφάλια, ίσως το knack. Στους αθηναϊκούς κινηματογράφους παίζεται «το knack και πώς να το αποκτήσετε», δεν το έχω δει, πού να το δω εδώ; Από τις εφημερίδες μαθαίνουμε τα καλλιτεχνικά. Παρόλα αυτά τα κορίτσια μας κοιτάζουν.
«Κοιτάνε», λέω στο Νίκο δείχνοντάς του με τα μάτια. «Τι θα κάνουνε όλες αυτές, στο τέλος από μας θα διαλέξουνε» μου απαντάει με σιγουριά. Σωστός ο Νίκος. Όλοι οι διάλογοι στο αυτί. Αδύνατον να ακούσεις με τόση φασαρία.
Οι Zombies μας λένε το υπέροχο She’s Not There.
Η ατμόσφαιρα έχει ζεστάνει για τα καλά με τα background του Σάκη. Το σκηνικό είναι έτοιμο για το κυρίως μενού. Ξέρουμε, θα αρχίσει με Ventures, σήμα κατατεθέν του. Το πάρτι προβλέπεται ξέφρενο! Αλληλοκοιταζόμαστε με τα κορίτσια με πολλά χαμόγελα. Ο Νίκος, που συνεχίζει να υποδέχεται καλεσμένους, έρχεται πάλι δίπλα μου με ένα τσιγάρο στα χείλια, κατεβάζει το αριστερό μανίκι του T-shirt του που το έχει γυρισμένο 2 φορές και αποκαλύπτει ένα πακέτο Pall Mall. Μου δίνει τσιγάρο και φωτιά. «Πού τα βρήκες αυτά, ρε Νίκε»; «Ο θείος ο Στάθης, από Αθήνα», μου λέει χαμογελώντας. Όλα τα αγόρια και κάποια τολμηρά από τα κορίτσια, με ένα τσιγάρο αναμμένο στο δεξί και ένα ποτήρι βερμούτ στο αριστερό, ύφος Έλβις, Μάρλον, Κούρκουλου, Αλίκης, Λάσκαρη...
Ξανάβουμε. Καπνός, γέλια, βερμούτ και Young Girl των Gary Puckett & The Union Gap.
Κόβω κίνηση. Ο Μάκης κοιτάζει τη Σούλα, ο Σάκης την Κούλα, ο Λάκης την Τούλα. Καλά, γνωστά αυτά. Η Λούλα κοιτάζει το Γάκη, ο Γάκης τη Βούλα, η Βούλα τη… Γιούλα! Bingo! «Τι γίνεται εδώ ρε Νίκε; Εδώ γίνονται σημεία και τέρατα, για να μην πω και… κέρατα». «Ο κόσμος αλλάζει, φίλε, δε μένει στατικός» μου απαντάει. «Τη Γιούλα», του επαναλαμβάνω. «Αυτό ακριβώς εννοώ» μου λέει.
Unchain my heart παρακαλεί ο Trini Lopez.
«Ώπα, κοίτα αυτή την όμορφη με το άσπρο κολλητό πουλοβεράκι. Νομίζω πως την ξέρω. Όχι νομίζω, την ξέρω σίγουρα». «Κλαίρη την λένε, ξαδέλφη του Καραμάνου, Αθηναία» μου λέει ο Νίκος ξεμπουκώνοντας καπνό «Καλό κορίτσι και… πολύ καλός χαρακτήρας», μου τονίζει στ’ αυτί. «Το βλέπω, μπράβο»!
Αχά, Ventures: Walk, don’t run. Σήμα πως αρχίζει το κυρίως πρόγραμμα του super- DJ. Ο καθένας χορεύει μόνος στη θέση που στέκεται λόγω του αδιαχώρητου. Venus ― Shocking Blue. Σχηματίζονται μερικά ζευγάρια σε μόλις μισό μέτρο χώρο το καθένα. Στο κέντρο δημιουργείται κάτι σαν πίστα. Είναι θαύμα πόσοι χωράνε.
FBI ― Shadows, Reach out ― Four Tops, Κορίτσι του Μάη - Olympians, Gimme some lovin ― Spencer Davis Group. Τα κομμάτια πέφτουν καρφωτά. Σκοπός είναι το ξάναμμα. Ο Σάκης βλέπει ζυγίζει αποφασίζει. Όσοι ξέρουν στίχους τραγουδάνε επιδεικτικά. Οι άλλοι απλώς στριγγλίζουν τα ρεφρέν.
Αν σας πω ότι πάνω στο αδιαχώρητο μας ήρθε άλλη μια παρέα θα το πιστέψετε; Λοιπόν ήρθε άλλη μια παρέα που επειδή είχε γεμίσει και ο διάδρομος, ο Νίκος αναγκάστηκε να ανοίξει το δωμάτιό του για να ξανασάνουμε.
Κοιτώντας από εκεί, εντόπισα την Κλαίρη στην άκρη της νοητής πίστας στην πρώτη σάλα. Έκοψα δρόμο ανάμεσα στα ξαναμμένα πνεύματα και σώματα και της έπιασα το χέρι. Χωρίς να ξαφνιαστεί με κοίταξε κατάματα. «Σε ξέρω» της λέω στο αυτί «Φροντιστήρια Παπαγεωργίου, Ζωοδόχου Πηγής, πέρσυ το καλοκαίρι, ίδια τάξη διαφορετικά τμήματα». «Ναι» μου λέει «κι εγώ σε θυμήθηκα». Μια σπρωξιά πίσω μας μας κάνει να κολλήσουμε τα κορμιά μας. Η Κλαίρη καίει. «Ωωω, είσαι καυτή»! «Ναι, έχω πυρετό», μου λέει με ενδιαφέρον βλέμμα». Κολλήσαμε αυθόρμητα τα χείλια μας σε ένα απολαυστικό νομίζω φιλί ― δεν έχω φιλήσει και πολλές. Το φιλί τελειώνει αλλά εμείς παραμένουμε κολλημένοι.
«Θα έλθεις πάλι Αθήνα»;
«Ναι, το καλοκαίρι για φροντιστήριο».
Μου ψιθυρίζει έναν αριθμό: 94 κάτι.
Πάνω εκεί ένα χέρι την αρπάζει άγαρμπα ιδιοκτησιακά και ξεκολλάμε. Ο Ηλίας της Γ΄ Λυκείου, κοινώς: Βλαχουριάς, κολλητός του Καραμάνου. «Έλα ρε, σε ψάχνω τόση ώρα, πού είσαι» της λέει. «Συγνώμη αλλά το κορίτσι συνοδεύεται από εμένα», μου εξηγεί και την παίρνει μαζί του τραβώντας την από το χέρι.
Το καλοκαίρι δεν πήγα φροντιστήριο στην Αθήνα και γενικά δεν ξαναπήγα φροντιστήριο γιατί αποφάσισα να φύγω για Γερμανία. Δεν είδα ποτέ ξανά την Κλαίρη.
Με μάτι αετού ο Σάκης, κόβει ξαφνικά το γιάνκα και σχεδόν χωρίς χρονικό κενό ρίχνει στη διαπασών το απόλυτο hit You really got me now των Kinks, καθώς στην πόρτα εμφανίζεται ο Τάσος της Γ΄ Λυκείου με τον ατσούμπαλο ακόλουθό του, τον Τάκη. Ακριβό σακάκι από φίνο ύφασμα, ράψιμο που τονίζει πλάτες, ελαφρώς κολλητό μαλακό μπλουτζίν, ριχτό άνετο πουκάμισο, μαύρο μαλακό παντοφλέ παπούτσι. Αθλητικός, κοντοκουρεμένος, με την γοητευτική ουλή στο δεξί του μάγουλο.

you really got me going… I don’t know what I’m doing …

Μπαίνει με απόλυτη αυτοπεποίθηση. Τα πλήθη κάνουν τόπο να περάσει. Με πολλά χαμόγελα δεξιά κι αριστερά προς άπαντες αφήνει την Κική τελευταία και εύχεται «Χρόνια μας πολλά, γλυκιά μου» με ένα φιλί διαρκείας περνώντας το χέρι του στην πλάτη της. Χειροκροτήματα. Όλα τα μάτια πάνω τους. Οι τέλειοι stars. Κική και Τάσος. Πανέμορφοι και πανευτυχείς μέχρι ασέβειας. Θαυμάζουμε την τελειότητα και ζηλεύουμε.
«Je-ro-ni-moοοοοο» ακούγεται σπαρακτικά από το Τεπάζ. Το γιάνκα των Forminx. Μπαίνουμε στη γραμμή και φτιάχνουμε μια τεράστια ουρά. Μπαίνω πίσω από τη Λίτσα της Α΄ Λυκείου, όπως το έχω σχεδιάσει από ώρα, και την αρπάζω από τη μέση, μάλλον άγαρμπα. «Πιο μαλακά, καλέ» μου λέει χαμογελαστά. Ακολουθεί το Babies yanka των Juniors και μετά «Ροκ» φωνάζει ο Σάκης «Ροκ εν ρολ».
Elvis is the king και πρίγκιπας ο Chuck Berry. My blue suede shoes και Johnny B. Goode. Ο ήχος στη διαπασών, μαζική έκρηξη τεστοστερόνης. 18 λευκά και μαύρα ροκ στη σειρά και κολλητά 10 τουίστ με πρώτο το Slow twistin του Chubby Checker. Ξεθέωμα, ιδρώτας, έξαψη και καυτά αγγίγματα. Όλοι αναψοκοκκινισμένοι, ξεφωνίζουν ασυναρτησίες και τις επεξηγούν με τα χέρια σε παντομίμα για να ακουστούν. Στο κέντρο, όσα ζευγάρια μπορούν να χωρέσουν κάθε φορά, και τριγύρω άπειροι άλλοι που χορεύουν μόνοι τους ή κρατούν ρυθμό με παλαμάκια. Ο αέρας ντουμάνι από καπνό, άρωμα και ιδρώτα. Τα αποτσίγαρα στο πάτωμα ― ευτυχώς είναι μωσαϊκό. Ανοίγουν δύο αντικριστά παράθυρα.
Ο Νίκος έρχεται με την Agfa του οπλισμένη και με κουμπωμένο φλας πανέτοιμος για action. «Αυτό το υπέροχο πάρτι πρέπει να ντοκουμενταριστεί» μου λέει σοβαρός «στο μέλλον θα αποτελέσει πολιτισμικό στοιχείο». «Ουδεμία αμφιβολία περί τούτου» τον βοηθάω «απόψε γράφουμε ιστορία: πολιτιστική». «Δύο 36αρια Kodak ασπρόμαυρα, 72 πόζες» μου βεβαιώνει. Προσωρινά θα κοσμήσουν τα λευκώματα των κοριτσιών που από μεθαύριο θα κυκλοφορούν κάτω από τα θρανία στις σχολικές αίθουσες.
Ο Τάσος χορεύει μόνο δύο ροκ, ένα με την Κική και ένα με την Ιουλία. Ή ροκ τελειότητα! Ύστερα παίρνει την Κική στην άκρη. Ενώνουν τρυφερά τα χέρια τους και μιλάνε face to face. Κάνει νόημα στον Τάκη κι αυτός βγάζει από τη τσέπη του τεράστιου παντελονιού του ένα μικρό πλακέ μπουκάλι ουίσκι Johnny Walker, ρίχνει σε ένα ποτηράκι και τους το δίνει, ενώ βάζει και στον εαυτό του ένα ουισκάκι και παίρνει το μερίδιό του σε λάμψη ετεροφωτισμένος. Ο Τάσος βγάζει ένα Pall Mall άφιλτρο από το μαλακό κόκκινο κουτί στο τσεπάκι του πουκαμίσου του, το ανάβει και το μοιράζεται με την Κική. Πίνουν από το ίδιο ποτήρι και καπνίζουν το ίδιο τσιγάρο, ενώ όλη την ώρα κοιτάζονται στα μάτια. Είναι απολύτως στον κόσμο τους.
Καθώς ο ιδρώτας στάζει και τα πόδια μας τρέμουν, ο Σάκης κόβει ξαφνικά το ροκ και βάζει Το καλοκαίρι με τον Tony Pinelli. «Ξεκούραση» διατάζει. Αρπάζουμε όποια ντάμα βρούμε μπροστά μας, έχουμε πιεί κιόλας αρκετά και αισθανόμαστε όπως ποτέ άλλοτε. Εγώ σταθερός με τη Λίτσα. Δεν λέει όχι, με πάει. Στα σκοτεινά καταφέρνω να της κλέψω ένα φιλί στο στόμα ― το περίμενε.
Ο Τάσος επανέρχεται στην πίστα κρατώντας την Κική με άπειρη τρυφερότητα.

            Σαν μια βροχή ― Κλειώ Δενάρδου.

Στις 11:00 ο Σάκης αποφασίζει να γυρίσει το ρεπερτόριο σε λαϊκά. Μια χαρά μας πάνε κι αυτά. Κάνει νόημα στον Τάσο και βάζει στο πικάπ το Απόψε κάνεις μπαμ του Τσιτσάνη με τη Μαρίκα Νίνου. «Άκρη παιδιά» φωνάζει «σόλο Τάσος».

…σε βλέπουν και φρενάρουνε και σταματούν τα τραμ…!

Τέλειος ο Τάσος και σούπερ κλου είναι ότι σε κάθε «μπαμ» γονατίζει στο ένα πόδι και βροντάει την παλάμη του στο πάτωμα. Η Κική τον παρακολουθεί με μάτια που λάμπουν και του κρατάει ρυθμό με παλαμάκια. Όλο το πάρτι κρατάει ρυθμό. Όταν τελειώνει το τραγούδι αγκαλιάζονται και φιλιόνται αλλά ο Σάκης τους διακόπτει με το Έλα όπως είσαι. «Σόλο Κική» φωνάζει.

…έλα μάνα μου όπως είσαι, έλα όπως είσαι…

Υπέροχη η Κική. Ηγεμονική και κυρίαρχη. Σχεδόν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από τον Τάσο. Ο Τάσος, δούλος της, γονατίζει κάποια στιγμή και της σκουπίζει το πάτωμα με το χέρι για να μην σκοντάψει… στ' αποτσίγαρα. Χειροκροτήματα. Σε ένα «Έλα μάνα μου» φωνάζει δυνατά «μάνα μού». Και να κοιτάζει την Κική συνέχεια στα μάτια. Μόνο τα μάτια της υπήρχαν.
Φύγαμε ξημερώματα ενώ στο Τεπάζ τραγούδαγε η Βίκυ Γιώργο Ζαμπέτα-Δημήτρη Χριστοδούλου.

…την πόρτα μου εχτύπησε ένας χαμένος φίλος…

Ο φίλος μου ο Χρήστος με κάλεσε ένα από τα βράδια στο σπίτι του, που είχε κανονίσει ένα καρεδάκι. Είχα έρθει από το Άαχεν να κάνω Χριστούγεννα με τους δικούς μου στη Νεμέα. «Να τα πούμε, ρε συ, μετά από τόσο καιρό. Χαλαρά ξέρεις, φιλικό χαρτάκι όσο θέλουμε και γλυκά της μαμάς με ουισκάκι. Καλή παρέα, θα σ’ αρέσει», μου είπε.
Μου άνοιξε ο ίδιος την πόρτα και με υποδέχτηκε με Call me the breeze στο πικάπ. Είχε πάντα μια αξιοπρόσεχτη ποιότητα ο Χρήστος χωρίς να την προβάλλει. Χαιρετιόμαστε δια χειραψίας. «Ναι, J.J. Cale, the best» του λέω. «Superb» συμφώνησε.
Η παρέα ήτανε πράγματι καλή. Καμιά εικοσαριά καλοντυμένα άτομα. Τα περισσότερα ζευγάρια, όπως διαπίστωσα στη συνέχεια. Όταν μπήκα, το τζάκι τριζοβολούσε με ζωηρές κόκκινες φλόγες. Οι περισσότερες κοπέλες φλυαρούσανε καθισμένες στους δύο μεγάλους καναπέδες αντικριστά στο τζάκι. Κάποιοι περιφέρονταν όρθιοι με το ποτό τους στο χέρι. Στο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι είχε στρωθεί ποκίτσα. Χαρτί μοίραζε εκείνη τη στιγμή… ο Τάσος. «Καλησπέρα σε όλους» χαιρέτησα φωναχτά. Άκουσα πολλές ασυντόνιστες αλλά επίσης δυνατές Καλησπέρες από όλους.
Ο Χρήστος με σύστησε σε όσους δεν γνωριζόμασταν, αλλά τελικά, καθώς είχα έρθει ύστερα από χρόνια, με χαιρέτισαν όλοι δια χειραψίας τόσο θερμά που αισθάνθηκα λίγο σαν σταρ. Κάποια στιγμή στη ζωή όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε σταρ έστω για μερικά λεπτά.
«Έλα Σπύρο, πάρε καρέκλα να πέσει συνάλλαγμα στο τραπέζι» με κάλεσε ο Τάσος να κάτσω σε μια καρέκλα δίπλα του που μόλις είχε αδειάσει. «Θα παίξω εις δραχμάς» πέταξα την ατάκα από την ελληνική ταινία «τα Μάρκα τα έχω ακόμα στη βαλίτσα». Άρεσε. Ο Χρήστος μου έφερε μελομακάρονα και ένα ουισκάκι. Ξανακοίταξα τις κοπέλες μία-μία. Η Κική πουθενά.
Ανάμεσα σε δικαίωμα, πάσο και ρέστα αλλάξαμε μερικές κουβέντες με τον Τάσο. Είχε τελειώσει Ανωτάτη Εμπορική, είχε ένα λογιστικό γραφείο και συμμετείχε σε μια εταιρία οικοδομικών υλικών που, όπως είπε, πήγαινε καλά. Σε μια στιγμή μου έδειξε μια συμπαθητική καστανή κοπέλα στον καναπέ που συζητούσε με τις άλλες. «Η γυναίκα μου, η Καίτη» μου είπε. «Ω!…, ωραία κοπέλα» παρατήρησα επιδοκιμαστικά αλλά με προφανή αμηχανία έτσι που ο Τάσος γύρισε και έκανε πως μελέταγε τα ανοιχτά χαρτιά στο τραπέζι. Συνεχίσαμε το παιχνίδι. Το σκέφτηκα πολύ αλλά τελικά τον ρώτησα: «Η Κική»; Ζύγισε την απάντησή του κάποια ατέλειωτα δευτερόλεπτα. «Η Αθήνα ξεμυαλίζει… τελείωνα την Εμπορική… που… προσπάθησε για ηθοποιός… θα είχα να υπομείνω… διαστήματα… μηνών…μόνος… το τράβηξε στα άκρα… δεν είμασταν η Κική και ο Τάσος… το θέμα παιδί έπαιρνε αναβολή… το τράβηξα κι εγώ… στα άκρα». Περίμενα ότι θα δώσει συνέχεια αλλά σώπασε. Δεν επέμεινα και γυρίσαμε ξανά στα χαρτιά. Μετά από ώρα, μιλώντας μάλλον στον εαυτό του, είπε μόνο «…το τράβηξα κι εγώ… υπέρ το δέον… δεν έπαιζαν τότε τέτοια… δεν μπορώ να δεχτώ ότι την έδιωξα... δεν δέχομαι ότι την έδιωξα… αυτή με εγκατάλειψε.. ναι, με εγκατάλειψε».
Ένοιωσα ένα κενό, μια στενοχώρια, κάτι σαν δύσπνοια. Ματαιότης. Τίποτα δεν μένει στ’ αλήθεια. Μόνη αλήθεια: η αέναη μεταβολή των πραγμάτων. Η τόση ομορφιά και ευτυχία ήταν τελικά ύβρις. Εικόνες από εκείνο το μαθητικό πάρτι άρχισαν να περνάνε από μπροστά μου, ζωντανές, σαν να τις ξαναζούσα.
Πόσο στατικός μας φαινόταν ο κόσμος τότε: τακτοποιημένος, δεδομένος, ελέγξιμος ― ο κόσμος μας τελείωνε στα όρια της πόλης.
Μόνη υπεροχή του τότε από το τώρα: οι καλλιτεχνικές φωτογραφίες του Νίκου που βεβαίωναν, πόσο όμορφα παιδιά ήμασταν μέσα στην άχαρη εφηβεία μας, και μας κρατούσαν εσαεί έφηβους. Στο πίσω μέρος τους έγραφαν: «Μαθητικό πάρτι, πασχαλινές διακοπές '65 ― Νεμέα».
Όταν το διαλύσαμε τις πρωινές ώρες πρόσεξα ότι η γνωστή γοητευτική ουλή στο δεξί μάγουλο του Τάσου είχε εξελιχθεί σε μια επίμονη ρυτίδα.
«Σωστά. Μια ουλή είναι… μια ουλή. Δεν μπορεί να είναι τίποτα καλύτερο».

ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Διεθνές Ρεπερτόριο

Beach Boys: Surfin' USA
The Andrews Sisters: Rum and Coca Cola
Benny Goodman Band: Sing, Sing, Sing
Marvin Gaye: Sunny
Peggy Lee: Fever
Donovan: Mellow Yellow
Rolling Stones: Angie, Satisfaction
The Zombies: She’s Not There
Gary Puckett & The Union Gap: Young Girl
The Ventures: Walk, Don’t Run
Shocking Blue: Venus
The Shadows: FBI, Apache
Four Tops: Reach Out I’ll Be There
Spencer Davis Group: Gimme Some Lovin', I’m a Man
The Beatles: Twist and Shout
The Kinks: Sunny Afternoon, Lola, You Really Got Me
The Animals: House of the Rising Sun
The Yardbirds: For Your Love
Roberto Carlos: L’innamorata de un amico mio
Peppino di Capri: Melancolie
The Troggs: I Want You
Adriano Celentano: Non mi dir, Susanna
Them: Gloria
Brian Hyland: Sealed with a Kiss
Neil Sedaka: Oh! Carol
The Monkees: I’m A Believer
Billy Idol: Mony Mony
The Equals: Baby Come Back
The Lovin’ Spoonful: Summer in the City
Elvis Presley: Blue Suede Shoes
Chuck Berry: Johnny B. Goode
Chubby Checker: Slow Twistin'
Sergio Endrigo: Io che amo solo te
Edoardo Vianello: O mio signore
Christophe: Aline
J.J. Cale: Call Me the Breeze

Ελληνικό Ρεπερτόριο

The Olympians: Κορίτσι του Μάη, Αλέξης, Ο τρόπος
The Blue Birds: Sweet Polly, Julie, Way to Heaven
The Vikings: Francoise
The Charms: Έξω απ’ τον κόσμο, Τρελοκόριτσο
Λάκης Τζορντανέλλι: Το κορίτσι του φίλου μου
The Idols: Τρικυμία στην καρδιά μου
Aris, Alba & The Olympics: Στη μαμά μου θα το πω
The Forminx: Jeronimo Yanka
The Juniors: Special Yanka, Babies Yanka
Tony Pinelli: Το καλοκαίρι, Ανάμνηση
Σταύρος Ζώρας: Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο
Κλειώ Δενάρδου: Σαν μια βροχή
Βασίλης Τσιτσάνης & Μαρίκα Νίνου: Απόψε κάνεις μπαμ , Έλα όπως είσαι
Γιώργος Ζαμπέτας: Κοντά στα ξημερώματα (Βίκυ Μοσχολιού)