Ο έρωτας στο παρόν τρυπώνει από φεγγίτες.
Τη μέρα ζει σε στοίβες πόθων
και σε μουτζούρες αμήχανων στιγμών.
Τις νύχτες κρύβεται σε εσοχές
και αποκοιμιέται σε νωπά σεντόνια εραστών,
που δέθηκαν με αιώνιους όρκους.
Έπειτα δραπετεύει στο πρώτο φως
μαζί με τα απορριμματοφόρα.

Ο έρωτας στο παρόν θυμίζει καλοκαίρια
που υφαίνουν απ΄την αρχή μια ιστορία αγάπης.
Μια ατελεύτητη γραμμή μεταξύ πέντε και επτά
εκείνα τα χωρίς σχήμα απογεύματα.
Πόσο πονούν τα ασχημάτιστα απογεύματα!
Σαν τους λυγμούς των ηττημένων
που άδειασαν τα κύματα
μια θερινή παλίρροια στο Κράμοντ.

Ακολουθείς τα χνάρια στις αμμοβολημένες διαδρομές.
Κλωθογυρίζεις στα γρανάζια του μυαλού και της απελπισίας.
Ξαναγεννιέσαι σε χρόνο ενεστώτα.

Ο έρωτας σε χρόνο ενεστώτα ξαναγεννιέται
σαν κοντραμπάσο σε τζαζ ξυπνήματα,
Στα μυστικά που μοιράστηκες·
Στα διλήμματα·
Φεβρουάριο σε εξωτικά μπαλκόνια.