Ιούδας

Δυσβάσταχτη η ζωή,
σα ζώνη ασφαλείας
σε σφίγγει.
Όνειρό φυγής μού εμπιστεύθηκες
τον κόσμο πίστευες
σαν ποιητής θ ’αλλάξεις.
Μα ο ποιητής τη μοίρα του
είχε αποδεχθεί
κι εσύ στίχος ατυχής παρέμεινες.
Ιούδα γλυκέ,
το σημάδι γύρω από το λαιμό σου
τρυφερά ασπάζομαι,
μπορεί η ψυχή να σε πρόδωσε
μα δεν σε πρόδωσαν ποτέ
οι φίλοι.

Το φίλεμα

Προσμονή φορούσε
στο βλέμμα το παιδί―
τρυφερά σαν έσκυψε,
μια χούφτα σπόρους να κρύψει.
Σιγανά κάλεσε τη βροχή―
νέα ζωή, στη γη ν’ ανθίσει.
Διαβήκαν οι εποχές,
ωρίμασαν τα στάχια,
ωρίμασε μέσα του και η συγκομιδή.
Θυμήθηκε,
της μαγιάς τη ευωδιά
στην αγκαλιά της μάνας―
τα νήματα από αλεύρι
που ύφαιναν μέσα του τη στοργή.
Κι όσο το ζυμάρι αφηνόταν,
ζεστή αυγή το σπιτικό λουζόταν.
Έκαναν τάχα, πως δεν είδαν το παιδί―
δίπλα στου φούρνου τα συντρίμμια,
σπόρους θαμμένους γύρευε να βρει.
Χούφτα σκόνη έφερε στο στόμα
ζύμωνε η φαντασία καρβελάκι.
Ψωμί όφειλαν να το φιλέψουν,
όχι θάνατο.