Κάθε Απρίλη οι ψαράδες του Σαρωνικού έστηναν μεγάλες παγίδες στα ρηχά για να αιχμαλωτίσουν τους τόνους που μετανάστευαν κι έφταναν, κοπάδια ολόκληρα, μέχρι την ακτή. Πριν όμως αρχίσουν τις προετοιμασίες για το ψάρεμα του τόνου γιόρταζαν το Θυνναίον, που ήταν γιορτή αφιερωμένη στον Ποσειδώνα, αυτόν που όριζε της θάλασσας τα ζωντανά και τ΄ άψυχα.
Την τελευταία μέρα της γιορτής, που ήταν συντονισμένη στο χάσιμο του φεγγαριού, λάμβανε χώρα ο «Ιερός γάμος». Ο αρχαιότερος και σεβασμιότερος των ψαράδων διάλεγε μια από τις γυναίκες και της ανέθετε τη μεγάλη τιμή να συναντήσει τον ίδιο τον θεό. Η τυχερή έφτανε στην ακτή λίγο πριν το δειλινό συνοδεία φίλων και αφού έπιναν και τραγουδούσαν όλοι μαζί, την άφηναν μόνη. Μόλις το σκότος έπεφτε βαθύ, εκείνη έβγαζε τα ρούχα της και ξάπλωνε στην ακρογιαλιά περιμένοντας τα σημάδια της παρουσίας του θεού. Άλλες έλεγαν ότι ένιωσαν ένα αόρατο χάδι να τους διαπερνά το κορμί, άλλες μια ανατριχίλα που όμοια της δεν είχαν αισθανθεί ξανά και άλλες ότι στα καλά καθούμενα γύριζε το κορμί τους παίρνοντας διάφορες στάσεις, χωρίς να αισθάνονται ότι κάποιος τις αγγίζει. Όσο πιο έντονα ήταν τα σημάδια του θεού, τόσο μεγαλύτερη θεωρούνταν η συνεισφορά του στην προσπάθεια των ψαράδων να πιάσουν τα κοπάδια των τόνων.

Έναν τέτοιο Απρίλη ο Περιγένης, ο γιος του ψαρά που θα έκανε την επιλογή της γυναίκας για τον «Ιερό γάμο», ζήτησε επιτακτικά από τον πατέρα του να διαλέξει την Ευνίκη, που ήταν σύζυγος ενός από τους πιο δυνατούς και μεγαλόσωμους ψαράδες. Πολλά ψιθυρίζονταν στη μικρή κώμη για τους δυο τους, πως εκείνος ήταν ερωτευμένος με τη Ευνίκη κι αυτή στον έρωτά του δεν αντιστεκόταν, αλλά ο φόβος μην και τους ανακαλύψουν τους τυραννούσε για χρόνια και την αβάσταχτη ντροπή, αν μαθαίνονταν τα πάρε δώσε, δεν θα άντεχαν να τη σηκώσουν.
Ο πατέρας του δυσκολεύτηκε, είναι αλήθεια, μα του έκανε το χατίρι και η Ευνίκη έγινε η ευνοούμενη. Μόλις έπεσε το σκοτάδι κι αφού όλοι είχαν ξεμακρύνει, ο Περιγένης πήγε στην ακρογιαλιά, την πήρε στην αγκαλιά του και την έκρυψε σε ένα κοίλωμα ενός βράχου στην Πεντέλη, κοντά στο σπήλαιο του Απόλλωνα.
Σαν δεν γύρισε η Ευνίκη την άλλη μέρα, οι ψαράδες ερμήνευσαν την απουσία της για θεού θέλημα και μεγάλο δώρο περίμεναν να τους ανταποδώσει ο Ποσειδώνας, ανάλογο με τη δική τους προσφορά και, πράγματι, πέτυχαν την καλύτερη ψαριά. Εκατοντάδες τόνοι πιάστηκαν στις παγίδες, τόσοι πολλοί που δεν είχαν τι να τους κάνουν, άλλους πούλησαν φρέσκους κι άλλους τους πάστωσαν.

Ο Περιγένης έμεινε για πολύ λίγο ακόμη μαζί τους και μια μέρα κίνησε και πήρε την αγαπημένη του, διέσχισαν τον Σαρωνικό, έμειναν για λίγο κρυμμένοι κοντά στην Επίδαυρο κι έπειτα τράβηξαν για τον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας.

Ο Οππιανός, πολύ αργότερα, στο ποίημά του «Αλιευτικά» του 2ου αιώνα μ.Χ. αναφέρθηκε στο γεγονός αυτό με τους εξής στίχους:

Τόνους έφερε ο πελάγιος θεός
στην ακτή του Σαρωνικού
Γέμισαν οι παγίδες ψάρια ζηλευτά
Η Ευνίκη όμως δεν φάνηκε ξανά
Ή στα βάθη της θάλασσας ζει
Ή σε κάποια απόμερη γωνιά έζησε
με τον αγαπημένο της αγκαλιά.