της Ε.Β.

Presque plus rien^*

Στο στρατόπεδο κρατουμένων του Ράβενσμπρουκ
βογκάει το παλιό πιάνο
πεθαμένο μαύρο
Μέσα του φώλιασε ένα μαυροπούλι
στις σκουριασμένες του χορδές
κρεμάει τα ρούχα και τα παραμύθια των παιδιών του
με τον αέρα σαν ξέφτια μουσικής δονούνται
το σκοτάδι του χειροπιαστό μαύρο
Το πουλί δεν χρειάζεται το φως.
Δεν βλέπει.
Κι αυτή η μουσική
είναι όλη η μουσική.
Σήμερα θα μπορούσε να πεθάνει
και θα είχε ακούσει
όλη τη μουσική που χρειάζεται
ν’ ακουστεί.

                                    ( …Aha-Erlebnis¹ )²

________________

* Μουσικός χρωματισμός στο φινάλε του πρώτου πρελούντιου από το 2ο Βιβλίο (…Ομίχλες) του Κλοντ Ντεμπισί.

1. «Ξαφνική αντίληψη της συνάρτησης δυο καταστάσεων» (Διαδικτυακό Γερμανοελληνιό Λεξικό).
       ^{Nota bene: Η ποιητική αφορμή έπεται του ποιήματος. Το ποίημα δεν μπορεί παρά να είναι άτιτλο. Όπως και στα Πρελούντια του Ντεμπισί, αυτό εισάγει την         αφορμή του.}
2. «Κάποια Κυριακή, ο ΕΣ ΕΣ στο φυλάκιο ήταν στις καλές του και μας εξέπληξε ευχάριστα με μουσική. Κατηύθυνε τους ήχους του ραδιοφώνου προς το στρατόπεδο. Από τα μεγάφωνα αντηχούσε το «Κουιντέτο της πέστροφας» του Σούμπερτ. Εντελώς μαγεμένες, περπατούσαμε στον κεντρικό δρόμο του στρατοπέδου στον ρυθμό της μουσικής, καταμεσής στις χιλιάδες ριγέ γυναίκες, σαν σε μακρύ εφιαλτικό κόρσο […] Αίφνης, μια επόπτρια μπήκε σπρώχνοντας στο πλήθος των κρατουμένων κι άρχισε να χτυπά ανελέητα μια γυναίκα. Τι είχε συμβεί; Δύο γυναίκες περπατούσαν αγκαζέ, πράγμα που απαγορευόταν.» Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόιμαν, Μιλένα από την Πράγα, μτφρ Τούλα Σιετή, επιμέλεια-επίμετρο Αδριανή Δημακοπούλου, θεώρηση κειμένων Μίνα Πατεράκη-Γαρέφη.

Παράλληλη αναζήτηση: «Τρεις μέρες στο Τόμπλαχ»  – Ο ήχος του Σούμπερτ