William Carlos Williams: Οι τελευταίες λέξεις της Αγγλίδας γιαγιάς μου

Κάτι βρόμικα πιάτα
κι ένα ποτήρι γάλα
ήταν σ’ ένα τραπεζάκι πλάι της
κοντά στο κρεβάτι που έζεχνε ξέστρωτο ―

Ρυτιδιασμένη και μισότυφλη
ρόγχαζε κατάκοιτη
ενώ που και που πεταγόταν οργισμένη
ξεφωνίζοντας για φαΐ.

Δώκε μου τίποτα να φάω ―
Μ’ έχουνε πεθάνει στην πείνα ―
Καλά είμαι όχι δεν πάω
στο νοσοκομείο. Όχι, όχι, όχι

Δώσε μου τίποτα να φάω
Άσε με να σε πάω
στο νοσοκομείο, είπα
κι αφού γίνεις καλά

Μπορείς να κάνεις το κέφι σου.
Χαμογέλασε, Εντάξει
κάνεις εσύ πρώτος το κέφι σου
και μετά κι εγώ το δικό μου ―

Ωχ, ωχ, ωχ! κλαψούρισε
καθώς οι άνθρωποι από το ασθενοφόρο τη σήκωσαν
για να τη βάλουν στο φορείο ―
Αυτό εννοούσες

όταν έλεγες ότι θα ’χω τη βολή μου;
Μέχρι εδώ, το μυαλό της ήταν καθαρό ―
Νομίζετε πως είστε πολύ ξύπνιοι
εσείς οι νέοι,

είπε, αλλά εγώ σου λέω
ότι δεν σκαμπάζετε τίποτα.
Τότε ξεκινήσαμε.
Πηγαίνοντας

διασχίσαμε μια μακριά σειρά
από φτελιές. Τις κοίταξε
για λίγο μέσα από
το παραθυράκι του ασθενοφόρου και είπε,

Τι είναι όλα τούτα
τα φουντωτά πράματα εκεί έξω;
Δέντρα; Ώχου πια, τα ’χω μπουχτίσει
κι αυτά ― και γύρισε το κεφάλι της γι’ αλλού.

_______________________

William Carlos Williams ( Ράδερφορντ, Νιου Τζέρσι, ΗΠΑ, 1883-1963). Αμερικανός ποιητής. Έγραψε επίσης μυθιστορήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα. Τιμήθηκε μεταθανάτια (1963) με το βραβείο Πούλιτζερ.
Βλ. και «Έξι ποιήματα», (μτφρ. Γιάννης Ζέρβας)· «Άσκηση βίας», (μτφρ. Ειρήνη Παπαθανασίου)· «Το κίτρινο λουλούδι», (μτφρ. Γιάννης Δούκας)· «Al Que Quiere!», Πέντε ποιήματα, (μτφρ. Ευγενία Βάγια)