Κάθε απόγευμα η πολυκατοικία τρίζει
οι απορροφητήρες
περιμένουν υπομονετικά μέχρι την ώρα του κουτσομπολιού
δίπλα στο παράθυρο του φωταγωγού
που αν το ανοίξεις
χάνεις τα λογικά σου απ' τις φωνές και τα γέλια τους

κλέβουν απ' τα σπίτια τα αρώματα
λιωμένοι άνθρωποι κοιμούνται δίπλα
κι αν η κουζίνα πάρει φωτιά
ο απορροφητήρας γελά
γιατί με τους καπνούς έχει κάνει συμφωνία
να πνίξουν το σπίτι ελεύθερα

στο δικό μου διαμέρισμα δεν πατάω το κουμπί
ας ιδρώσει ο ξεφτισμένος τοίχος
ας ματώσουν τα μάτια μου ξανά

μισώ τον απορροφητήρα
ανηλεής και κτητικός
τράβηξε μες στη δίνη του 
τη μυρωδιά σου.