Χαμένος έρωτας

Σ’ αγγίζω, κι οι ρώγες των δαχτύλων μου πονούν
πετρωμένη αγάπη
Σ’ οσφραίνομαι, το άρωμά σου δίχτυ που απλώνεται
στων πνευμόνων το ριγωτό βυθό
Ακούω τη φωνή σου, πάγος που θρυμματίζεται
παγωμένη αγάπη
Αναζητώντας το κορμί σου να ζεστάνω και να ζεσταθώ
ξεβράστηκα σε ιδρωμένο ακρογιάλι ασθμαίνοντας
αγάπη θολή
Κι αναρωτήθηκα ξανά και ξανά τι μ’ οδήγησε
στην ερημιά ετούτη
Θα’ ναι η περιδίνηση σε συνουσίες άσκοπες
αιματηρές συγκρούσεις
στον πυθμένα ενός χαμένου έρωτα που απέμεινε
βρέφος ακόμα δίχως φτερά

Τα κόκκινα παπούτσια

(Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους – Κλ. Π. Εστές)

Δυστυχώς,
ήδη τα κόκκινα παπούτσια φορώ
του ψεύδους παπούτσια
και παρασύρομαι σιγά-σιγά θαρρώ
σ’ ενός βαλτώδους ποταμού τον πάτο
Εξαντλημένη απ’ τον τρελό χορό
σε έναν κύκλο αίματος
που δεν είναι δικό μου
και μυρίζει σκουριά
σαν της δόξας τη φθαρμένη εξουσία
που στέκει εδώ και αιώνες φυτεμένη ρηχά
σε μιας όχθης σαθρής την κινούμενη άμμο.