Στην αγκαλιά της Αττικής
έγειρε κι αποκοιμήθηκε γλυκά
η κεφαλή του Αττικού Ηρώδη

Χρόνια μετά, στο μέσο μιας ανασκαφής
τον βρήκαν, τον ξερίζωσαν, τον πήρανε μαρμάρινο
―μα τι συνήθεια κι αυτή―
στα ξένα

Αυτόν που σ’ όλο τον βίο του
ξεμάκραινε της Ρώμης κι
επέλεγε ξανά και πάλι και ξανά
τη γενέθλιά του γη και την ελληνική φωνή
―αστόχαστα―
τον πήρανε στα ξένα

Δεν μάθαμε πού τον έβαλαν,
μα ξέρουμε πού ταιριάζει

Δίπλα στον τοίχο
που απήγαγαν το γκράφιτι του Banksy,
Κάτω απ’ τον καμένο, ικέτη ουρανό
της Notre Dame στο άναυδο Παρίσι

Ξένε,
Ίδιο το σώμα μας,
Ίδιες και οι πληγές μας —
Έχουν ψυχή και μας καλεί,
Έχουν ψυχή και πέμπει.

Κι έτσι
Γυρεύουμε τον Αττικό,
που άλλον αέρα νοσταλγεί
και άλλον αναπνέει

Γυρεύουμε και την κόρη μας εκ Καρυών,
σπάραγμα Ερεχθείου, που
αλλού είναι το σώμα της κι
αλλού χτυπά η καρδιά της

Εμείς οι Ερεχθιείς
Οι γηγενείς αυτής της γης
γυρεύουμε τα παιδιά μας.