Πριν από το πρώτο Όνομα,
πριν το πλευρό γίνει γυναίκα,
υπήρξα ολόκληρη.
Από χώμα, λένε.
Ψέμα.
Γεννήθηκα από την ανάγκη του Θεού,
να μη μένει μόνος.
Δεν ήμουν συντρόφισσα.
Ήμουν καθρέφτης.
Κι αυτό δεν μου το συγχώρεσε.
Όταν μου ζήτησε να γονατίσω,
του έδειξα τον ουρανό.
Όταν μου είπε «κάτω»,
του θύμισα πως με
γέννησε πλάι του.
Απαίτησα το όνομά μου: Λίλιθ.
Κι ο κόσμος μάτωσε.
Δραπέτευσα έξω από τον Κήπο
όχι εξόριστη,
αλλά ανυπότακτη.
Η Ερυθρά Θάλασσα με δέχτηκε
σαν μήτρα σκοτεινή,
Με είπαν δαιμόνισσα
γιατί δεν ήμουν υπάκουη.
Με είπαν παιδοκτόνο
γιατί δεν άντεχαν
να πουν την αλήθεια:
πως οι άγγελοί του,
έσφαξαν τα παιδιά μου.
Από τότε, κάθε κραυγή νεογέννητου
ανοίγει μέσα μου μια πληγή
που δεν κλείνει.
Εγώ είμαι η νύχτα που δεν εξημερώθηκε.
Κι ο Αδάμ ακόμη με ψάχνει
όταν προφέρει τη λέξη γυναίκα.
Δεν ζητώ συγχώρεση.
Δεν ζητώ επιστροφή.
Ο κόσμος προχώρησε
χτίζοντας μύθους πάνω στην απουσία μου.
Αλλά κάθε φορά που μια γυναίκα
λέει «όχι»,
κάθε φορά που η επιθυμία
αρνείται να ντυθεί ντροπή,
εγώ είμαι εκεί.
Σαν υπενθύμιση.
Πριν την εντολή του Θεού,
υπήρξα η γυναίκα
που δεν τον υπάκουσε.