Η μαγειρική των ονείρων έχει μακρά παράδοση. Οι πρώτοι που ανακάλυψαν την καταπληκτική γεύση των ονείρων ήταν οι Μεξικανοί και, λίγο αργότερα, οι κάτοικοι στις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο. Αυτοί χρησιμοποιούσαν, χωρίς να έχουν ανταλλάξει ποτέ μια λέξη, τα ίδια υλικά: απόδραση, διασκορπισμένες μουσικές νότες, ίχνη νύχτας που φεύγει, αποτυπώματα από γυμνές πατούσες μετά από δυνατή βροχή και αιωρήσεις που κάνει η ψυχή όταν αιφνίδια αναστατώνεται από κάποια απειλή.
Από τότε μέχρι σήμερα η συνταγή έχει διατηρηθεί απαράλλαχτη. Το βασικό συστατικό που επηρεάζει βαθιά τη νοστιμιά της μαγειρικής των ονείρων είναι η απόδραση, μια και χρησιμοποιείται ως βάση για να τοποθετηθούν πάνω της όλα τα άλλα υλικά σε αλλεπάλληλες στρώσεις. Ο μέγας μάγειρας των ονείρων Chen Kai στις οδηγίες που άφησε στους απογόνους του γράφει: η απόδραση για να δώσει την γεύση και την νοστιμιά που επιθυμείτε είναι απαραίτητο να είναι ανέφικτη, η περίπτωση, δε, διαφυγής από την καθημερινότητα να είναι απολύτως αδύνατη, με άλλα λόγια να είναι όλο το σχέδιο που σκαρώνει η επιθυμία που ποτέ, μα ποτέ, δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα, να είναι το υπέρτατο διάγγελμα της φαντασίας σε χώρο κενό, έρημο, χωρίς την παρουσία σκιών, χωρίς φως, μέσα σε άπλετο βαθύ σκοτάδι, να είναι η πλήρης αντίληψη της αδυναμίας του πρόσκαιρου της ζωής, ως φυσικό φαινόμενο. Αυτή η απόδραση που δεν περιέχει καμιά ελπίδα, καμιά διαφυγή, καμιά λογική, καμία αρχή, μέση και κανένα αναμενόμενο τέλος, προσφέρεται για τη βάση της μαγειρική των ονείρων.

Η διαδικασία, λοιπόν, γίνεται πάντα ημέρα, με φως φυσικό, ανοιχτά παράθυρα, πάνω σε τραπέζι χρώματος πορτοκαλί. Στις φαβέλες του Ρίο πάνω από το τραπέζι, σε ύψος περίπου δύο μέτρων, απλώνουν δίχτυα ψαράδων όπου ανάμεσα στις οπές τους ξεχωρίζουν ολόκληροι οι σκελετοί των ψαριών που απόμειναν, οι Μεξικανοί απλώνουν μια βαριά χρωματιστή κουρτίνα που αντί για κρόσσια έχει μαλλιά που αποκόβουν από νεκρικά κρανία ή ουρές γέρικων αλόγων. Κανένα από τα υλικά που χρησιμοποιούν για την μαγειρική των ονείρων δεν βράζεται, ψήνεται ή καβουρντίζεται, όλα παραμένουν στην αρχική τους μορφή μέσα στη μαρινάδα του χρόνου και έτσι ωμά όπως είναι, σαν ένα τέλειο σεβίτσε, προσφέρονται για ένα υπέροχο, μοναδικό γεύμα ή δείπνο ανάλογα με πόσο ανέφικτη είναι απόδραση.
Όταν όλα είναι έτοιμα ο καθένας μπορεί να πάρει ένα κομμάτι. Ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν κάθονται παρέα όλοι μαζί οι συνδαιτημόνες, ο καθένας παίρνει το κομμάτι του, όσο μεγάλο θέλει, και απομακρύνεται σε μια γωνιά, μακριά ο ένας από το άλλον, για να το απολαύσει κάτω από μια σκιά. Η σκιά καθορίζει και το εύρος της έκρηξης της γεύσης. Όσο πιο βαριά είναι η σκιά τόσο εκρηκτικότερη και αιφνιδιαστικά ευχάριστη είναι η γεύση και η νοστιμιά. Οι Μεξικανοί, τρώγοντας το κομμάτι ονείρου που επέλεξαν, συνηθίζουν να εξομολογούνται ψιθυριστά στον φανταστικό εαυτό τους ό,τι τους βαρύνει. Αν αυτές οι εξομολογήσεις είναι ειλικρινείς μια μικρή αχτίδα φωτός, αόρατη από όλους τους άλλους, ξεπηδά από τον καθένα και, καθώς ανυψώνεται, σκάει, ανοίγοντας στον αιθέρα μια διαδρομή που μοιάζει με κούφιο καλάμι στην άκρη του οποίου διακρίνεται ένα φωτεινό μάτι, δείγμα αποδοχής και ευαρέσκειας από το υπέρτατο του σύμπαντος.

Η όλη διαδικασία για ένα μεγάλο διάστημα φάνηκε να περνά μεγάλη κρίση και αμφισβήτηση. Πέρα από την δεδομένη αμφισβήτηση των ευρωπαίων, ήρθαν και οι αναλύσεις των Φρόιντ και Γιούνγκ, που, κατά κάποιο τρόπο, απαξίωσαν τη δυνατότητα της μαγειρικής των ονείρων, αλλά αυτό για λίγο, γιατί οι άνθρωποι πάντα επιθυμούν να μαγειρεύουν το ανέφικτο ως δομικό στοιχείο του ανήλιου εφικτού.