Στη Μαρία Ψάχου

Ένα τοπίο μπορεί να γίνει την πεπρωμένη στιγμή το καθόλα αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας.

Η σκέψη του ταξιδιού είναι κορμί. Τόσο ακέραιη η ενσυναίσθηση.

H επιφάνεια της πραγματικότητας είναι κατά κανόνα ο πρόλογος του λανθάνοντος, του συχνά απεριόριστου βάθους της.

Δεν υπάρχει άγνωστη γη για τους ταξιδιώτες που ονειρεύονται. Ή μάλλον που ξέρουν να ονειρεύονται.

Ό,τι φαίνεται, ό,τι δείχνει με την πρώτη ματιά προσιτό, μας καλεί συνήθως να δοκιμάσουμε τα όρια της αυτογνωσίας.

Η γεωγραφία επιμένει ως σήμερα να διδάσκει κρίσιμα κεφάλαια ζωής.

Το παρελθόν των ταξιδιών συνιστά λεξικό βίου.

Ούτε μυθοπλασία, ούτε προσπάθειες επινόησης: ο χάρτης του ταξιδιού είναι η επαλήθευση της επιθυμίας.

To ανοίκειο, το κατά τα φαινόμενα διαφορετικό ή ακόμη και το λεγόμενο εξωτικό στοιχείο, ενδέχεται να αποτελεί απλώς ένα διακριτό τμήμα του οικείου.

Η αναχώρηση, ένα είδος εισπνοής.

Η επιστροφή, ένα είδος αρρυθμίας.

Ο αναπόφευκτος διάλογος με την ετερότητα, κατά τη διάρκεια των περιηγήσεων, συνιστά κατά βάθος έναν ιδιαίτερο, έναν αναγκαίο αυτοσκοπό, παρά μιαν απλή, μιαν ακόμη ευκαιριακή εμπειρία ανάμεσα σ’ όλες τις άλλες.