Ξεκίνησα να τρέχω
για να θυμηθώ το βάρος των πελμάτων μου.

Οι δρόμοι δεν με είδαν,
οι τοίχοι δεν με κράτησαν,
πέρασα από δωμάτια ανοίγοντας
ντουλάπες, μπαλκονόπορτες,
σαν να ανακάτευα τον χρόνο που είχε καθίσει.

Κάπου άφησα πίσω μου

μια πόρτα κήπου μισάνοιχτη
να μπαίνει το σκοτάδι
να ποτίζει τα πλακάκια.

Και τότε κύλησα.
Μίκρυνα.
Έγινα κάτι που χωρά
ανάμεσα σε ρίζες και βολβούς,
ένα σώμα που θυμάται το χώμα
πριν θυμηθεί το όνομά του.

Γεύση γης στα χείλη
σκληρή, ζωντανή
κι εγώ, γυναίκα ακόμη,
με τα γόνατα λασπωμένα
και την καρδιά φυτεμένη βαθιά,
ψιθύρισα:
            είμαι εδώ.
Δεν με κατέχει κανείς.
Μεγαλώνω προς όλες τις κατευθύνσεις
σαν χλόη μετά τη βροχή.

Ελεύθερη.