( Το Συντριβάνι της Ανησυχίας )

Με ιδρωμένο μυαλό ν’ απωθεί

έντομα σκέψεις

με τη ματιά δεν ξέρω ποιανής

μπορεί να ήταν κι η δική σου

να σκίζει το σκοτάδι

σαν πνιγμένη κραυγή

που δεν άκουσε κανείς

την αφουγκράστηκαν όμως όλοι

γιατί όλοι υπήρξαν μωρά

που ένιωσαν τον σφυγμό της γέννησης

σε δυστοπικές ακτές

στις εκβολές των σκοτεινών κοιλάδων

ανάμεσα σ’ απάτητα ακρωτήρια

μιας γέρικης πλην ζωντανής ακόμα

ελπίδας

που εκπορεύεται

εκπορνεύεται θα πουν άλλοι

από το στόμα της πληγής

Σουδανού ορνιθολόγου

με κεφαλή μοσχαριού

και μήλα συναγρίδας

γιατί η αλήθεια Ευανθία

Ουρανία Ευλαμπία

Ισμήνη Κατερίνα Ελένη Αντιγόνη

είναι ότι η αλήθεια δεν λέγεται

όπως είναι επίσης αλήθεια

ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ

να συγκεντρωθώ

να συμμαζέψω τα κομμάτια

να πάρουν αναγνωρίσιμη μορφή

αφού δεν έχει εμφανιστεί ακόμα

κι ούτε θα εμφανιστεί ποτέ

η γραία που θα διαβάσει

το πεπρωμένο των Ουπανισάδων

να πέσουν οι ασβοί γονατιστοί

να εξαρθρωθούν τα θεμέλια

κι ας το σκυλομετανιώσουν τα αυγά

κι ας ποτιστούν τα κάγκελα με αίμα

να βγουν από τα ψυγεία τα όνειρα

να εκαπαραθυρωθούμε από τα γέλια

να δραπετεύσουν οι αιρέτες

από των ξεχασμένων βιβλίων τις γαλέρες

πάνω στις αιχμές βράχων απόκρημνων

στα τρίσβαθα απόκοσμων σπηλαίων

να στηριχτούν τα κεφάλια αβίαστα

στα στοχαστικά τα χέρια

όπως στους πίνακες του μεγάλου ποιητή

Νίκου Εγγονόπουλου

που έβγαζε το ψωμί του ως ζωγράφος

κάτω από τσαλακωμένες ομπρέλες

ενώ ο αγέρας σκόρπαγε

άδειες χαρτοσακούλες

κάτω από τους πάγκους λαϊκών αγορών

στις παρυφές αμφίβολων διασταυρώσεων

διστακτικών συναπαντημάτων

ώσπου να συντονιστούν οι στριγκλιές

των σηματοδοτών

με τις οιμωγές των εκκεντροφόρων

ν’ αποδημήσουν οι μπετονιέρες

να κλάψουν τα καμπαναριά

με τις λευκές κορδέλες

να λυθούν τα μάγια

να ξεσαλώσουν οι μπιέλες

να αποκρυσταλλωθούν τα ψάρια

να ανασυνταχθούν

τα ερωτικά μεσημέρια

να αποκαθηλωθούν οι ξινές περιστέρες

να πάψει να βασανίζει

η ευλογιά του νιπτήρα

την κατάρα της ευλογίας.