Ο Γιώργος είχε μάθει να μετρά τη ζωή με αντανακλάσεις.
Στα μάτια των άλλων. Στα φλας. Στα βλέμματα που καθυστερούσαν πάνω του παραπάνω από το κανονικό, αρκετό για να το ονομάσει επιτυχία. Είχε χτίσει μια ευπρέπεια κόσμου γύρω του. Όχι για να κατοικεί μέσα του, αλλά για να τον επιβεβαιώνει.
Όταν έμενε μόνος, χωρίς φώτα πάνω του, η σιωπή δεν ήταν απουσία, ήταν ρωγμή.
Η Δάφνη δεν προσπαθούσε να τον γεμίσει. Τον κοιτούσε σαν να έψαχνε όχι ποιος ήταν, αλλά τι προσπερνούσε για να είναι αυτό που ήταν.
Στο πλοίο προς Κυκλάδες, εκείνος φωτογράφιζε τον εαυτό του με φόντο το πέλαγος. «Κράτα το κάδρο λίγο πιο χαμηλά. Να φαίνεται και η θάλασσα», είπε. «Η θάλασσα φαίνεται έτσι κι αλλιώς», απάντησε εκείνη.
Εκείνος δεν την άκουσε πραγματικά.

Το νησί τους υποδέχτηκε με απόλυτο φως και άνεμο που δεν ζητούσε άδεια. Το ξενοδοχείο ήταν λευκό, τέλειο, σχεδόν αφοπλιστικά τακτοποιημένο πάνω στον βράχο. Στο κέντρο του, μια πισίνα τεράστια, ακίνητη, σαν σκηνοθετημένο κομμάτι ουρανού.
Ο Γιώργος χαμογέλασε με εκείνη τη σιγουριά ανθρώπου που αναγνωρίζει τα επιτεύγματα του ανθρώπου, τις συνεχείς παρεμβάσεις του. «Αυτό είναι το δυνατό τους σημείο», είπε. «Όλοι έρχονται γι’ αυτό.» Η Δάφνη κοίταξε πέρα από την άκρη της πισίνας. Εκεί όπου η θάλασσα δεν τελείωνε σε πλακάκι. «Παράξενο», είπε σχεδόν ψιθυριστά. «Τι;» «Να ταξιδεύεις μέχρι το Αιγαίο για να μην το αγγίξεις.» Ο Γιώργος γέλασε. Σαν να ήταν αστείο, κάτι που δεν είχε χρόνο να καταλάβει.
Τις επόμενες μέρες εκείνος ζούσε γύρω από την πισίνα σαν να ήταν σκηνή. Έμπαινε, έβγαινε, φωτογραφιζόταν, απαντούσε σε μηνύματα που τον επιβεβαίωναν ότι βρίσκεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται ένας άνθρωπος σαν αυτόν. Κάθε του κίνηση είχε θεατή.
Η Δάφνη εξαφανιζόταν. Περπατούσε στα μονοπάτια του νησιού, άγγιζε τις πέτρες σαν να θυμόταν κάτι παλιό, καθόταν σε σημεία όπου ο άνεμος δεν είχε ακόμη εξηγηθεί από ανθρώπινες κατασκευές.
Δεν είχε ανάγκη να φαίνεται πουθενά.

Ένα βράδυ, στο μπαλκόνι, η πισίνα από κάτω έλαμπε με τεχνητό φως, σαν τεράστιο παγόνι που αποζητά θαυμασμό.
«Ξέρεις τι δεν αντέχω;» είπε η Δάφνη. «Τι;» «Το πόσο εύκολα βαφτίζουμε Φύση κάτι που το έχουμε αδειάσει πρώτα από αυτήν.» Ο Άρης σήκωσε τους ώμους. «Δεν είναι τόσο βαθύ.» «Αυτό ακριβώς λέω.»
Έμεινε σιωπηλός. Για μια στιγμή, το πρόσωπό του έδειξε κάτι σχεδόν ανεπαίσθητο. ‘Όχι σκέψη, αλλά την πιθανότητα της. Κι έπειτα πέρασε. Γιατί η σκέψη δεν είχε κοινό. Κι εκείνος είχε μάθει να υπάρχει μόνο όταν υπήρχε κοινό.
Η Δάφνη τον κοίταξε τότε, όπως κοιτάς κάτι που αγαπήθηκε αρκετά ώστε να γίνει ξένο. Κατάλαβε πως ο Γιώργος δεν ζούσε μέσα στον κόσμο. Ζούσε μέσα στην απόδειξη ότι ο κόσμος τον είχε δεχτεί.

Την αυγή κατέβηκε μόνη της. Η πισίνα ήταν ακόμη ακίνητη. Πέρα από τον βράχο, το Αιγαίο ανέπνεε σκοτεινό και αρχαίο, αδιάφορο για την ανθρώπινη ανάγκη να το μετατρέψει σε σκηνικό. Μπήκε στο νερό χωρίς να το σκεφτεί. Και για πρώτη φορά δεν ένιωσε ότι κολυμπά. Ένιωσε ότι μικραίνει μέσα σε κάτι που δεν τη χρειαζόταν για να υπάρχει.
Όταν γύρισε, μάζεψε τα πράγματά της.
Ο Γιώργος την κοίταξε σαν να είχε συμβεί κάτι παράλογο, σχεδόν προσωπική προσβολή. «Για μια πισίνα θα φύγεις;» Η Δάφνη χαμογέλασε λυπημένα. «Όχι. Γιατί εσύ βλέπεις μια πισίνα εκεί όπου εγώ βλέπω το Αιγαίο.»