1.

Η απόσταση δένει
γερά τους ανθρώπους
Όταν μαλώνουν οι διπλανοί
περνάει αρνί από το σπίτι μας
Με τη γυναίκα μου το πλένουμε
στα νάματα του χωρισμού
μέχρι να γίνει μαύρο
να φύγει από πάνω του το ψέμα
Κατόπιν το επιστρέφουμε
στο διπλανό διαμέρισμα
μες από τον καθρέφτη
Και τότε πέφτει μια σιωπή
ανάμεσα στους δυο μας
σ’ εκείνη την απόσταση
που δένει τους ανθρώπους
να μην πειράξουν το αρνί
στη διπλανή τους πείνα
Χήνα αμέριμνη η ακοή στη χλόη
μοκέτας παίρνει βήματα
να τρώει την απόσταση
άρνησης μέχρι το αρνί
― τη συστολή στη λέξη
Έλξη των πάντα διπλανών
σε τοίχους που διπλώνουν
στην τσάκιση του χωρισμού
πριν κλείσει η βαλίτσα
στην κιβωτό του Νώε
μόνο τη χήνα και τ’ αρνί
Εμείς στους δίπλα, διαρροή
μες από τον καθρέφτη
Πήρε τ’ αυτί μας μια τροπή
βημάτων στην απόσταση
στης ακοής τη χλόη
για να την πάει στη διπλανή
ζωή που μας ανήκε
― μέχρι από ντρίπλα προσοχής
σε διάβασμα κοινοχρήστων
προέκυψε πως στο δίπλα
δεν έμενε ποτέ κανείς

                2.

Στα μέσα-έξω των σπιτιών
βεράντες πτυσσόμενες
κήποι κι αυλές
γίνονται κάμαρες
σαλόνια κουζίνες
αναρρόφησης χώρου
που τυλίγεται μέσα
στα κρυφά σε ερμάρια
συρτάρια αναδίπλωσης
των οικοπέδων
σε δαπέδων τροπή
με επίπλωσης πέπλο
τη σύγκλαδη όσο
και την κορμόρριζη
χλόη στις πλάτες
και στα καθίσματα
με αχνά επιχρίσματα
ανθρώπων που έφυγαν
μια δρόσο αφήνοντας
αποτυπώματος
πάνω στα πράγματα
που εναποτίθεται
στις επιφάνειες
προτού περάσει
στη χάση της ταύτισης
με κάποια μνήμη
ραφή στο πράγμα
τραύμα κλειστό
Στα πάνω-κάτω των σπιτιών
ύψος πτυσσόμενο
ταρατσών σε υπόγεια
και τούμπαλιν πάρκινγκ
σε σοφίτες και χώρους
λιακωτών και αιθρίων
που των βρύων το πράσινο
σ’ ένα χάσιμο σώματος
αμέσως φυτρώνει
να υγραίνει τα λόγια
αργά να κυλάνε
στις επιφάνειες
πραγμάτων που ορφάνεψαν
πριν πέσουν μέσα
σε φόδρας πτυχές
παλίμψηστα ίχνη
από αγγίγματα
ανοίγματα ύλης
σε υλακές
έγκλειστων ζώων
σε δάση επίπλων
Έτσι τα σπίτια
σουγιάδες πτυσσόμενοι
ελβετικοί
στα μέσα και έξω τους
να στρίβουν βαθιά
στα πάνω και κάτω τους
να ξεκολλάνε
ιστορίες ανθρώπων
από τις λέξεις
με έλξεις τραυμάτων
σε πραγμάτων μορφές
πότε παλίμψηστες
συρταρωτές
πότε στριφτές
να μπαίνοντας βγαίνουν
όσοι πεθαίνουν έξω απ’ το θάνατο
τον δικό τους σαν πράγμα
ξεχασμένο για πάντα
μπροστά στα σπίτια
δέμα ανεπίδοτο
στην ακοή
στη χλόη

                3.

Το σπίτι δε με θέλει πια
Κανείς δε με περιμένει
στη σκάλα κομμένη
από τον όροφο
με σκαλιά ορφανά
την ουρά να γαβγίζουν
που αναδεύει τη χλόη
δρόσου πάνω σ’ αλόη
στις λεπίδες των φύλλων της
απ’ τις θήκες τους άβγαλτη
ακατάληπτη λέξη ν’ ακούγεται
των σκαλιών που γαβγίζουν
με νομίζουν για ξένο
καθώς τείνω τ’ αυτί
σε αγγέλων το θρόισμα
πριν της σκάλας το άθροισμα
από γρυλλίσματα εκμισθωτών
και κραυγών των ενοίκων
που μέριασαν
για να περάσουν οι προσφορές
εποίκων μοντέρνων υψηλού ενοικίου
στου οικείου το γάβγισμα
ορόφου αδέσποτου χωρίς το σπίτι
με κομμένο τη σκάλα σκοινί
αχθοφόρων να κρέμεται μεταφοράς
ενός βάρους συρτού και ασήκωτου
εντοσθίων σπιτιού
του αδρού πριν το άδειο
στο απάγκιο κρύας
ευθανασίας πραγμάτων
με βρισιές και σπρωξίματα
και μουγκρίσματα άναρθρα
καυγάδων που πέρασαν
στη μετακόμιση
μια λέξη σπασμένη
απ’ τα σκαλιά
τη μισή στην αλόη
και την άλλη ολόκληρη
να ακουμπά
στην ακοή στη χλόη