Στην άκρη ενός διαμελισμένου πλανήτη
στεκόταν ένας μαέστρος χωρίς πρόσωπο,
κρατώντας μπαγκέτα από κάρβουνο.
Μπροστά του βοσκούσαν
οι Δώδεκα Ιερές Αγελάδες.
Η πρώτη έτρωγε τα παιδικά μας όνειρα
και άφηνε στάχτη στις παλάμες του ύπνου.
Η δεύτερη μηρυκάζει
τους φόβους των προγόνων.
Η τρίτη ήταν μαύρη σαν νύχτα και αιμορραγούσε όταν έβγαινε το φεγγάρι.
Η τέταρτη κουβαλούσε στις οπλές της λησμονημένες πόλεις και ονόματα.
Η πέμπτη έσταζε μαύρο γάλα νοθευμένο με αίμα.
Η έκτη ήταν τυφλή
και έβλεπε όλα όσα δεν επιτρέπεται.
Η έβδομη έκρυβε στην κοιλιά της
τους δώδεκα μήνες,
πριν ο χρόνος αποκτήσει σάρκα.
Η όγδοη μιλούσε μόνο με τη φωτιά,
κι όταν εκείνη έσβηνε, έλιωνε ο κόσμος της.
Η ένατη κατοικούσε στα έγκατα της γης.
Η δέκατη είχε μάτια-καθρέφτες.
Όποιος μέσα κοίταζε
έβλεπε το πλάσμα που είχε
πάψει να είναι άνθρωπος.
Η ενδέκατη κοιμόταν
στην κούνια του σακατεμένου σύμπαντος
και ανέπνεε παλιούς θανάτους.
            Και η δωδέκατη;
Κανείς δεν την είδε.
Κρυμμένη στην γλώσσα της πένας,
ήταν το ιερό χέρι που έγραφε

τις άλλες έντεκα.