Στο βαγόνι

Στη μία άκρη του βαγονιού ένας δεκαπεντάχρονος ξεπατικώνει την αγένεια και την αθυροστομία ― την καφρίλα της εποχής του.
Βωμολοχώντας ασύστολα και μάλιστα σε υψηλά ντεσιμπέλ.
Απ’ την άλλη άκρη ακούγεται ο ψίθυρος:
«Τι κρετίνος!»
Είναι ο εβδομηντάρης εαυτός του.

Το μήνυμα

Η Δανάη άρχισε να κρυώνει και μ’ ένα σάλτο βγήκε έξω απ’ τον βιεννέζο της πίνακα. Στο δωμάτιο αντίκρισε για πρώτη φορά ένα ανοιχτό λάπτοπ.
«Με αυτό μπορείς να στείλεις μήνυμα στον Δία», της ψιθύρισε κάποιος. Ο διάβολος; Ίσως…
Άρχισε να γράφει σαν να έγραφε χρόνια.
«Δεν πρόκειται να κάνω παιδί μαζί σου».
Πάτησε αποστολή.

Ο από μηχανής λόγος

Η συγγραφή ημερολογίου πλέον την κουράζει.
Άλλοτε την εξίταρε το ότι θα στάλαζε σε τρεις-τέσσερις φράσεις τον αγρό μιας ολόκληρης μέρας.
Ή ότι, σε μακροχρόνια κλίμακα, θα έβαζε κάτω τις καταγραφές της και θα συνέθετε το πάζλ του ποια ήταν – έγινε – και πλέον είναι.
Την κούρασαν όλα αυτά.
Ανακάλυψε την μιαν ορισμένη δόση ματαιότητας στις επιδιώξεις της;
Διαπίστωσε πως το χαρτί και το μολύβι τής φαίνονται πλέον εκπρόθεσμα εργαλεία αυτοφροντίδας;
Ένιωσε η ίδια ανεπαρκής για τόσο απαιτητικούς στόχους;
Ή μήπως εξοικειώθηκε σιωπηρά με την αυταπάτη ως αναπόφευκτη συνθήκη στην αφήγηση του βίου της;
Ποιος ξέρει…
Αποφάσισε ν’ αναθέσει τις επόμενες σελίδες του ημερολογίου της σ’ έναν καινούριο καπάτσο αλγόριθμο.

Η πόλις

Ο πιλότος λίγο μετά την προσγείωση αποφάσισε ν’ αφήσει στην άκρη το προμαγειρεμένο κείμενο υποδοχής στο νέο τόπο.
Αποφάσισε ν’ αυτοσχεδιάσει ή περίπου ν’ αυτοσχεδιάσει καθώς πήρε στα χέρια του τα Άπαντα του K.Π. Καβάφη: «…Η πόλις θα σε ακολουθεί.», κατέληξε.
Στο βάθος του αεροπλάνου:

«Τ' άκουσες! Στο βλέμμα του χάλκινου αγάλματος του Αλεξανδρινού αυτό ακριβώς θέλω: Ο προορισμός και η αφετηρία να σμίξουν. Βλέφαρο ο προορισμός, κόρη η αφετηρία.»

Ξένια

Γυρίσαμε ένα σωρό χωριά, πόλεις και λιμάνια, με την Ξένια.
Κι όχι μόνον εδώ.
Κι έξω.
Το «Ξένια» — από κει βγήκε, εξάλλου.
Το παρατσούκλι της απ’ τα γύρω μας ταξίδια.

Γράφει αλλιώς ο ήλιος στον Βορρά απ’ ό,τι στον Νότο.
Κι όμως, παντού — το πρόσωπο της Ξένιας ήταν ένα αδιασάλευτο μεγαλείο.
Ένας καμβάς ορθάνοιχτος σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Και τα μάτια της — να βλέπατε τα μάτια της, όταν αντανακλούσαν τα φιόρδ της Σκανδιναβίας ή όταν δεχόντουσαν τους κυματισμούς, τις ανταύγειες του Σηκουάνα ή του Δούναβη.

Και τα μάτια της ήταν καθρέφτης ανελέητος: και στην έξαψη του σκοταδιού —ναι, του σκοταδιού!— και στη σιωπή που βγάζουν οι άνθρωποι όταν προτιμούν να ξαναγίνουν ξένοι.

Μας κάνει —κι αυτό είναι το πιο επώδυνο— το απόμακρο κι αδιάφορο βλέμμα όσων αγαπάμε.

Πώς να τον αντέξεις αυτό τον πάγο — που σε περικυκλώνει σαν μια πατρίδα που δεν είναι πια παρά μόνο Ανταρκτική.

Γυρίσαμε ένα σωρό χωριά, πόλεις και λιμάνια, με την Ξένια.
Γυρίσαμε όμως κι ο ένας τον άλλο.
Από την ανάποδη.

Για να παραμείνουμε, στο τέλος, ξένοι.

Βιογραφία

Ανέλαβε να γράψει τη βιογραφία του Αϊνστάιν.
Γεννήθηκε το 1879 - πέθανε το 1955.
Έπειτα του Ράσελ.
1872-1970.

Συνέχισε με τον Τζορντάνο Μπρούνο, τον Χιουμ, τον Κολόμβο.
Ύστερα τον Σωκράτη, τον Μπόρχες, τον Ελύτη, τον Κολοκοτρώνη.

Προς το τέλος της ζωής του αναρωτήθηκε:
τι ενώνει όλους αυτούς με τον δικό του βίο;

Έγραψε τις ημερομηνίες.
Ήταν φως φανάρι:

η παύλα.

Δακτύλιος

Ζήτησα απ’ τον πανάγιο στην επόμενη μου ζωή να γίνω τετράφυλλο τριφύλλι ή έστω δέντρο.
Μου απάντησε πως, αν με το καλό πορευθώ, θ’ αναβαθμιστώ σε δακτύλιο στον Κρόνο.