Έτσι είναι οι ζωντανοί. Έχουν το βάσανο της μνήμης.
                                 Μ. Καραγάτσης, Η μεγάλη χίμαιρα

Οι σκέψεις μου είναι μαχαιριές
τρέμω ν' αφεθώ στην οργή τους

κάθε πρωί
με βρίσκει η μνήμη
σαν ζώο που ξέρει τη μυρωδιά μου
και δεν ξεγελιέται

σέρνω τα βήματά μου πάνω της
όπως περνά κανείς ποτάμι με πέτρες
άλλες βυθίζονται
άλλες αντέχουν
μαθαίνω να ισορροπώ
και να σωπαίνω

γιατί ό,τι ειπωθεί
μένει.

Δεν ξέρω αν υπάρχει λήθη
ίσως είναι απλώς
η πιο βαθιά μορφή μνήμης
εκείνη που δεν έχει λέξεις
και γι’ αυτό
δεν ορίζεται ούτε συγχωρεί.

Ήθελα σε μια νύχτα όλες τις σκέψεις να σβήσω
φοβάμαι μονάχα
να μην ανοίξω κατά λάθος
εκείνη τη μικρή πόρτα
που τρίζει
με τον ήχο
που κάνουν τα σπίτια
όταν ερημώνουν