Είμαι κάπου έξω

Για να πω την αλήθεια είμαι κάπου έξω.
Πέρα απ΄το σώμα μου κατοικώ συχνά.
Δαμάζω την εικόνα μου με κατασκευασμένα θέλγητρα.
Η συλλεκτική μου διάθεση δημιουργεί νέα κίνητρα
με μνήμη παλιά.
Για να πω την αλήθεια συναντιέμαι με το φως κρυφά.
Μπλέκομαι στην γεωμετρία του με ζέση,
μα καιροφυλακτώ για σκιά.
Δεν έχω ταυτότητα κι ας την καμώνομαι.
Το ονοματεπώνυμο κάνει τα σημαίνοντα ν’ αστράφτουν,
μα διαφεύγω της δικής μου σημασίας.
Οντολογικά ανήκω στην καμπύλη,
αυτήν υπηρετώ τυφλά,
αυτήν ερωτεύομαι.
Ευθείες έμαθα να σχηματίζω δεξιοτεχνικά
μόνο για να αιχμαλωτίζουν στιγμιαία το μάτι.
Δεν τις αγαπώ, μα τις σέβομαι.
Δεν επιστρέφω, μα αναπολώ.
Ξεκουράζομαι σε πτυχώσεις
κι αν πρέπει να γλιστρήσουν όλα απ΄ το δέρμα μου,
κρατάω αλώβητη τρυφερότητα δευτερολέπτων.

Eσώκλειστη

Θαλάμη μου κρύψε με, συγκράτησέ με.
Μέσα σου έχω μάθει να κατοικώ σε σιωπή μεταλλική.
Ένας πόντος με χωρίζει από την παγωμένη ράχη σου,
μα έχω πάψει την έξοδό μου χρόνια να ετοιμάζω.
Συνήθισα ακίνητη το μπαρούτι μου να εισπνέω αθόρυβα,
απομακρύνοντας της λάθος κίνησης την πρόκληση.
Έμαθα το μαύρο αίμα μου να λιμνάζει,
ασκώντας οριζόντια την απουσία μου.
Τώρα, κούφιους ήχους διαστολής μονάχα εξάγω.
Καμιά επιθυμία για αλλαγή θέσης.
Ούτε φυγής αντίλαλος,
ούτε πόνος.
Στης αδράνειας την όχθη τέμνεται η ησυχία.

Ας εκπλαγούμε ξανά

Δίπλα στους πραγματικούς μύθους,
η κληρονομημένη πλάνη ευτυχώς καταρρίπτεται.
Γυμνότητα που μόνο τιμή αποδίδει
ο μόχθος ο μη ιδωμένος,
ο κρυφός από το πλήθος.
Η ύπαρξη θριαμβεύει μέσω του ακατόρθωτου
που αγκαλιάζει την ύλη νοσταλγικά.
Ο ήχος γίνεται κρότος,
ως βρέφος αναγνωρίζεται τώρα η αλήθεια
κι ας παρακμάζει λόγω φωτογήρανσης.